บทที่ 3 หกสิบคะแนนแลกหนึ่งชีวิต
ในห้องสอบเหลือแค่ซูฟานคนเดียวแล้ว
ลมพัดลอดรอยแตกของหน้าต่างเข้ามา พัดกระดาษข้อสอบบนโต๊ะอื่นกระจัดกระจายไปทั่ว
“ขาดอีกแค่สามร้อยตัวอักษร ข้าหยุดไม่ได้!”
“ข้ารอมาสามปี รอมาสามปีแล้วนะเว้ย!!”
“ใครก็หยุดข้าเขียนเรียงความไม่ได้!!”
ปากกาของซูฟานเร็วขึ้นอีกสามส่วน
“北大 มาแล้ว กระบี่เซียน มาแล้ว!”
หน้าประตูโรงเรียน ตอนอาจารย์คุมสอบวิ่งซวนเซออกมา
ตำรวจกำลังกั้นแนวล้อมแล้ว
“ข้างในยังมีคนอีกไหม?” ตำรวจคนหนึ่งตะโกนถามเขา
“มี มีนักเรียนอยู่คนหนึ่ง”
อาจารย์คุมสอบก้มตัวหอบหายใจ
“ลากไม่ออก ไอ้เด็กนั่นบ้าไปแล้ว บอกจะเข้า 北大 จะเป็นกระบี่เซียน ยังไงก็ไม่ยอมไป”
“ห้องไหน?”
“ม.6 ห้อง 7”
ตำรวจตะโกนใส่เครื่องวิทยุ กำลังจะพุ่งเข้าไป รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นมาจากไกล ๆ ด้วยความเร็วสูง เบรกกึกที่หน้าประตูโรงเรียน
ประตูรถเปิดออก มีหกคนกระโดดลงมา
เหลียงฉางชิงเดินมาหยุดตรงหน้าตำรวจ
ล้วงบัตรสีดำออกมาจากกระเป๋าด้านใน กางออก โชว์ตรงหน้าอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
ตำรวจมองตัวอักษรบนบัตรแวบเดียว รูม่านตาหรี่ลง
ท่ายืนตรงทำได้มาตรฐานยิ่งกว่าตอนเจอผู้กำกับการอีก
“หัวหน้า”
“เรื่องข้างในพวกเราจัดการเอง”
เหลียงฉางชิงเก็บบัตรกลับเข้าไป
“พวกคุณอพยพประชาชนทั้งหมดในรัศมีสามกิโลเมตรต่อไป อย่าให้ใครเข้าใกล้”
“รับทราบ”
เหลียงฉางชิงหันไปหาอาจารย์คุมสอบ
“นักเรียนที่คุณว่ามา ตำแหน่งที่แน่ชัดล่ะ?”
“ตึกเรียนหลัก...... ม.6 ห้อง 7 ตึกสามชั้น ห้องริมสุดด้านตะวันออก”
เหลียงฉางชิงพยักหน้า พาห้าคนก้าวเข้าไปในประตูโรงเรียน
เพิ่งเข้าไปได้ เขาเอี้ยวหัวพูดกับอู๋เย่และซือรั่วรั่วประโยคหนึ่ง
“พวกเธอสองคนรับผิดชอบติดตั้งอาณาเขตคุนหลุน ขอบเขตครอบคลุมทั้งโรงเรียน”
“รับทราบ”
อาณาเขตคุนหลุนคือการทำให้คนที่อยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตรไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในอาณาเขตได้ชัด
แต่คนที่อยู่ในระยะสามกิโลเมตรยังคงมองเห็น
นี่ก็เพื่อลดจำนวนพยานรู้เห็นให้มากที่สุด
อู๋เย่และซือรั่วรั่วแยกย้ายกันไป คนหนึ่งถือผลึกสีขาวสองก้อน เริ่มติดตั้งที่มุมทั้งสี่ของโรงเรียน
เหลียงฉางชิงพาต้วนเยวี่ยเฟิง หนิงเสวียน และฉีจ้านเดินต่อไปยังตึกเรียน
หนิงเสวียนถือเครื่องมือขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ในมือ
ตัวเลขบนหน้าจอกระโดดไปมาไม่หยุด
ตอนเดินมาถึงใต้ตึกเรียนหลัก
หนิงเสวียนหยุดฝีเท้าลง
“หัว......หัวหน้าหน่วย”
เหลียงฉางชิงหันกลับมา
สีหน้าหนิงเสวียนดูแย่มาก
“นี่ไม่ใช่ระดับ B”
“อะไรนะ?”
“ความเข้มข้นของพลังวิญญาณยังคงเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตามอัตราเร่งและค่าพีคที่คาดการณ์นี้......”
หนิงเสวียนเงยหน้าขึ้น หมุนเครื่องมือให้ทุกคนเห็นตัวอักษรสีแดงที่กระโดดบนหน้าจอ
A
“เป็นภัยพิบัติระดับ A”
สี่คนยืนอยู่ในเงาของตึกเรียน ไม่มีใครพูดอะไร
ภัยพิบัติระดับ A เทียบเท่าขั้นหกฮั่นไห่
ส่วนพวกเขาที่เก่งที่สุดคือเหลียงฉางชิง อยู่ขั้นสาม
ตรงกลางห่างกันสามขั้นใหญ่
ต้วนเยวี่ยเฟิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก น้ำเสียงสั่น
“เราต้องต้านทานอยู่หนึ่งชั่วโมงต่อหน้าภัยพิบัติระดับ A เนี่ยนะ?”
เหอะ ๆ คงต้านได้ไม่ถึงห้านาทีมั้ง
เหลียงฉางชิงขยับด้ามดาบขึ้นมาหน่อย กำแน่น
“ไป”
“ไปลากไอ้เด็กที่กำลังสอบนั่นออกมาก่อน”
สี่คนเงียบกริบเดินเข้าไปในตึกเรียนหลัก
เสียงฝีเท้าดังก้องในทางเดินที่ว่างเปล่า ทำเอาขวัญเสีย
ชั้นสาม ห้องริมสุดทางตะวันออก
ประตูเปิดอยู่ ลมพัดจากทางเดินเข้าไป
บานประตูกระแทกกำแพงดัง บึง! บึง!
เหลียงฉางชิงยืนอยู่ที่หน้าประตู เห็นเงาคนเงาเดียวในห้อง
เด็กหนุ่มใส่เสื้อขาวคนหนึ่ง นั่งอยู่ริมหน้าต่างแถวที่สาม
มือซ้ายกดกระดาษคำตอบเอาไว้
มือขวาถือปากกา
ก้มหน้าก้มตาเขียนไม่ยอมเงย
โต๊ะเก้าอี้รอบ ๆ โดนลมพัดล้มระเนระนาด กระดาษข้อสอบหล่นเกลื่อนพื้น
กระจกหน้าต่างเริ่มมีรอยร้าวแล้ว
แต่เด็กหนุ่มคนนั้นนิ่งเป็นหมาสงบ
เหลียงฉางชิงเดินเข้าไป
“นักเรียน”
ปากกาของซูฟานไม่หยุด
“นักเรียน นายต้องรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
ซูฟานก็ยังไม่เงยหน้า แต่คิ้วขมวดขึ้น
“อีกสองร้อยตัวอักษร”
เหลียงฉางชิงขมวดคิ้ว
“ข้างนอกมีสภาพอากาศรุนแรง อยู่ที่นี่อันตรายมาก ไปกับพวกเรา”
“ข้าบอกว่าไม่ไป! หูพวกเจ้าหนวกหรือไง!”
ซูฟานพูดเสียงไม่ดี
“ไป ๆ ๆ ไม่มีธุระก็อย่ามากวนข้าเขียนเรียงความ”
น้ำเสียงของซูฟานทำเอาเหลียงฉางชิงงงเป็นไก่ตาแตก
ไอ้นักเรียนนี่มันมีปัญหาอะไรหรือเปล่าวะ??
หนิงเสวียนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูต้วนเยวี่ยเฟิง
“นี่มันเรียนจนโงแตกแล้วใช่ไหม? สภาพยังงี้ยังจะแม่งเขียนเรียงความอีกเนี่ยนะ?”
ต้วนเยวี่ยเฟิงถอนหายใจ
“ยังไงซะต่อให้หนีไปก็หนีไปได้ไม่ไกล ห้ากิโลกับห้าสิบเมตรมันต่างอะไรกัน”
ฉีจ้านยืนอยู่ตรงประตู ไม่ได้เดินเข้ามา สายตาจับจ้องไปยังท้องฟ้านอกหน้าต่างตลอด
ณ ใจกลางวังวน มีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัว
เหลียงฉางชิงเดินเข้าไปอีกสองก้าว มาหยุดอยู่ข้างโต๊ะเรียนของซูฟาน
“นักเรียน ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ไปกับพวกเรา”
ซูฟานเงยหน้าขึ้นในที่สุด
เขามองดาบสั้นที่เอวของเหลียงฉางชิง แล้วมองชุดดำปฏิบัติการบนตัวเขาที่ดูยังไงก็ไม่ใช่เครื่องแบบปกติ กะพริบตาปริบ ๆ
“พวกเจ้าเป็นใคร?”
“พวกเราคือ......กรมสถานการณ์ฉุกเฉินพิเศษแห่งชาติ”
เหลียงฉางชิงเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง
“สถานการณ์ข้างนอกมันร้ายแรงกว่าที่นายคิดไว้มาก ไม่ใช่พายุทอร์นาโดธรรมดา”
ซูฟานเลิกคิ้ว
กรมพิเศษ??
นั่นก็หยุดข้าเป็นกระบี่เซียนไม่ได้!!
อ้าวเฮ้ย หลัก ๆ ก็เพื่อ 北大 ต่างหาก
มุมขวาบนของแผงระบบยังมีข้อความเตือนอยู่
【ข้อความเตือน: ผู้เข้าสอบออกจากสถานที่สอบ ถือว่าสละสิทธิ์การสอบโดยสมัครใจ การตัดสินฝ่าด่านในครั้งนี้ถือว่าล้มเหลว】
【คาดการณ์โอกาสฝ่าด่านครั้งต่อไป: 365 วัน】
แม่มเอ๊ย!
ไม่ต้องให้นายเตือน เขารู้ว่าถ้าไปก็ไม่รอด!
ซูฟานก้มลงมองเรียงความของตัวเอง
อีกแค่ร้อยห้าสิบตัวอักษรก็เขียนเสร็จแล้ว
“ให้ข้าสองนาที”
“อะไรนะ?”
“สองนาที”
ซูฟายกมือขวาทำเครื่องหมายสอง
“สองนาทีข้าเขียนเสร็จแล้วจะไปกับพวกเจ้า”
ขมับของเหลียงฉางชิงกระตุก
“ไอ้หนุ่ม นายรู้ไหมว่าไอ้สิ่งนั้นข้างนอกมันอาจจะ......”
พูดไม่ทันจบ ตึกทั้งหลังสั่นสะเทือน
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงสนิท
ใจกลางวังวนแยกออกเป็นรอยแยก แสงสีขาวซีดไหลทะลักออกมาจากช่องว่าง
ส่องลงบนผนังด้านนอกของตึกเรียน ทำให้เงาทั้งหมดบิดเบี้ยวผิดรูป
เครื่องมือในมือหนิงเสวียนส่งเสียงร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง
“มันมาแล้ว”
ต้วนเยวี่ยเฟิงดึงค้อนสงครามออกมาจากด้านหลัง
หมัดของฉีจ้านกำแน่น แสงสีทองจาง ๆ ส่องทะลุออกมาจากใต้ผิวหนัง
เหลียงฉางชิงหันมามองซูฟานเป็นครั้งสุดท้าย ละทิ้งความคิดที่จะเกลี้ยกล่อม
“ไปกับฉัน ออกไปซื้อเวลาถ่วงให้มากที่สุด”
“รับทราบ”
สามคนหันหลังแล้ววิ่งไปยังทางเดิน
หนิงเสวียนช้าไปก้าวหนึ่ง หันไปพูดกับซูฟาน
“เพื่อนเอ๊ย เรียงความของนายได้กี่คะแนน?”
“หกสิบ” ซูฟานไม่ยอมเงยหน้า
“ภาษาไทยสอบเข้ามหาวิทยาลัยเต็มร้อยแค่หกสิบคะแนน?”
“เรียงความเต็มร้อยหกสิบ ดูก็รู้ว่าคงไม่เคยเรียนหนังสือ”
“อ้อ” หนิงเสวียนก็ไม่ได้อาย “งั้นก็คุ้มค่าพอตัวนะ หกสิบคะแนนแลกหนึ่งชีวิต”
ปากกาของซูฟานชะงักไปเล็กน้อย
“ใครบอกจะแลกชีวิต ข้าเขียนเสร็จก็ไป”
หนิงเสวียนส่ายหัว แล้วรีบตามเหลียงฉางชิงไปติด ๆ