ลูกศรดอกนี้ของเกาหยางเล็งไปที่อกของเขา
แต่บุรุษสะพายดาบผู้นั้นแข็งแกร่งกว่าทหารพ่ายแพ้หลายคนก่อนหน้านี้มาก ขณะที่ลูกศรพุ่งมา เขาเบี่ยงตัวหลบฉับพลัน ลูกศรเหล็กจึงปักเข้าไหล่ซ้ายของเขาเต็ม ๆ
เขาครางฮึ่มในลำคอ เซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนชูดาบชี้ไปทางยอดเนิน
“อยู่บนเนิน! บุกขึ้นไป!”
เกาหยางไม่เปิดโอกาสให้เขาสั่งการต่อ
ลูกศรดอกที่สามพุ่งตามไปติด ๆ ปักเข้าที่ลำคอของบุรุษสะพายดาบอย่างจัง
เสียงตะโกนของเขาขาดหายไปฉับพลัน ดาบหลุดจากมือ ร่างทั้งร่างทรุดคุกเข่าลงกับพื้น เลือดสดไหลทะลักออกมาจากรูที่ลำคอไม่หยุด
หัวหน้าสามคนล้มไปสอง เหลือทหารพ่ายแพ้อีกหกคนก็แตกตื่นอลหม่านไปหมด
บางคนพุ่งขึ้นเนิน บางคนวิ่งออกจากหุบเขา บางคนหลบอยู่หลังรถเกวียนลา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
เกาหยางวางคันธนูเขาแรดลง ชักมีดนักล่า แล้วพุ่งลงจากยอดเนิน
ซ่งสือโถวตามติดเขาไป ด้านหลังยังมีชายหนุ่มอีกสี่คน
เกาหยางพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารพ่ายแพ้ ฟันดาบแรกใส่คนที่กำลังยกดาบขึ้นต้าน จนทั้งดาบและแขนของอีกฝ่ายกระเด็นไปพร้อมกัน
ชายผู้นั้นกรีดร้อง กุมแขนที่ขาดพลางเซถอยหลัง ก่อนถูกซ่งสือโถวแทงเข้าที่เอวจากด้านข้าง เขาครางฮึ่มแล้วล้มลง
ทหารพ่ายแพ้อีกห้าคนเห็นเกาหยางฟันคนราวกับฟันแตงโม ก็หวาดกลัวจนขาอ่อน
สองคนหันหลังวิ่งออกจากหุบเขาทันที แต่กลับชนเข้ากับกองกำลังซุ่มโจมตีที่โจวเยว่พามา
โจวเยว่ฟันดาบสวนเข้าใส่ตรงหน้า ฟันทหารพ่ายแพ้ที่วิ่งนำมาล้มกลิ้งกับพื้น
หวังเถียจู้กับหลิวต้าจ้วงยกทวนไผ่ไล่ต้อนทหารพ่ายแพ้คนที่สองจนติดผนังหุบเขา ทั้งคู่ช่วยกันแทงเข้าใส่ ตรึงร่างเขาไว้กับผนังดิน