ณ โถงใหญ่ของที่พำนักแม่ทัพ หลังจากเหวินไหวเลี่ยฟังเกาหยางเล่าเรื่องการยึดเมืองผิงอานจบ ก็เงียบงันไปครู่ใหญ่
“เจ้าว่าซุนถิงเหอส่งคนไปติดต่อพวกเซียนเปยแล้วหรือ?”
“คนผู้นั้นชื่อไช่พางจื่อ เป็นเจ้าของห้างรถม้าแห่งเมืองผิงอาน เขาออกไปทางประตูเมืองเหนือ แล้วลัดทางเล็กมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ของพวกเซียนเปย กระหม่อมส่งคนไปตามแล้ว แต่ตามไม่ทัน”
สีหน้าของเหวินไหวเลี่ยพลันเย็นชา “เช่นนั้นที่พวกเซียนเปยยกทัพมาเร็วถึงเพียงนี้ ก็เพราะไช่พางจื่อบอกความเป็นไปภายในเมืองให้ถัวปาสิงรู้หมดแล้วสินะ”
“คงไม่คลาดเคลื่อนมากนัก”
“แล้วไช่พางจื่ออยู่ที่ใด?”
“แปดถึงเก้าส่วนคงหนีไปพร้อมกับพวกเซียนเปยแล้ว จับตัวได้เมื่อใดค่อยว่ากัน... ส่วนซุนถิงเหอ จ้าวเม่าไฉ่ และซุนฝูไหล ทั้งสามถูกขังอยู่ในคุก บัญชีกับจดหมายก็ยึดมาได้หมดแล้ว หากท่านแม่ทัพต้องการตรวจดู กระหม่อมจะให้คนขนมา”
“ไม่ต้องรีบร้อน” เหวินไหวเลี่ยโบกมือ “รออ๋องเยอเสด็จมาก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้พระองค์คงอยู่ระหว่างทางแล้ว”
เกาหยางเลิกคิ้ว “อ๋องเยอจะเสด็จมาหรือ?”
“เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ อ๋องเยอย่อมต้องเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง”
น้ำเสียงของเหวินไหวเลี่ยราบเรียบ ทว่าเขาเหลือบมองเกาหยาง แววตาเจือความหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
“หัวหน้าหมู่ทหารเกา คราวนี้เจ้าสร้างคุณูปการใหญ่หลวง อ๋องเยอต้องพระราชทานรางวัลอย่างงามให้เจ้าแน่”
เกาหยางหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
รางวัลอย่างงามหรือ? คราวก่อนพระราชทานเงินให้ยี่สิบตำลึง คราวนี้จะได้สักเท่าใด? สี่สิบตำลึงหรือ?
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
เรื่องเงินทองไม่สำคัญ คุณความชอบในการศึกคราวนี้น่าจะเพียงพอให้เลื่อนตำแหน่งแล้ว
“แม้พวกเซียนเปยจะล่าถอยไปแล้ว แต่กองทัพหลักของถัวปาสิงยังอยู่ทางเหนือ คราวนี้เขาสูญเสียคนไปไม่น้อย ในระยะสั้นคงไม่คิดโจมตีเมืองผิงอานอีก แต่เขาต้องหาทางชดเชยความเสียหายจากที่อื่นแน่”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ทางเหนือยังมีอีกสามอำเภอ ได้แก่ อำเภอซานชวน อำเภอหลิวหลิน และอำเภอหนิงยวน กำแพงเมืองของทั้งสามอำเภอทรุดโทรมยิ่งกว่าเมืองผิงอานเสียอีก ทหารรักษาด่านก็มีไม่มาก
ถัวปาสิงตีเมืองผิงอานไม่ไหว แต่การตีสามอำเภอนี้หาใช่เรื่องยากไม่