พรานป่าปีข้าวยากหมากแพง: แยกบ้านแล้วข้ามีข้าวมีเนื้อเต็มยุ้ง!

ตอนที่ 11 การช่วยชีวิต

7 นาที· 1.5K คำ

เขายืนอยู่กลางลานบ้าน มองภูเขาชิงหนิวที่พร่าเลือนอยู่ไกลออกไปท่ามกลางแสงสนธยา พลางครุ่นคิดถึงแผนการของวันพรุ่งนี้

ตลาดในเมืองจะเริ่มเปิดยามซื่อ พรุ่งนี้แต่เช้าเขายังขึ้นเขาไปตรวจดูกับดักได้ บางทีอาจจับสัตว์มาได้อีกชุดหนึ่ง จากนั้นค่อยหิ้วเนื้อสดตรงไปยังเมือง เนื้อสดขายได้ราคาสูงกว่าเนื้อรมควันมากนัก

ยังมีหมูป่าตัวนั้นอีก รอยกีบที่พบบนทางเดินของสัตว์วันนี้เป็นรอยใหม่ แสดงว่าหมูป่าตัวนั้นยังวนเวียนอยู่แถวนี้

รออีกสองสามวันจนร่างกายฟื้นตัวเต็มที่ เขาตั้งใจจะเดินให้ไกลขึ้นอีกหน่อย เพื่อตามหาตำแหน่งรังของหมูป่า

หมูป่าหนักสองร้อยห้าสิบชั่งตัวหนึ่ง นับเป็นของชิ้นใหญ่แท้ๆ นำไปขายในเมืองได้ราคาหลายตำลึงเงิน

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ เสียงอึกทึกก็ดังมาจากนอกประตูบ้าน

เกาหยางเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง เสียงนั้นมาจากทางตะวันออกของหมู่บ้าน ทั้งยังมีเสียงร้องไห้ของสตรีปะปนอยู่ด้วย

เขาขมวดคิ้ว ผลักประตูบ้านออกไปมอง

ในความมืด บนทางเล็กทางตะวันออกของหมู่บ้านมีคบเพลิงส่องสว่างอยู่หลายดวง เงาคนหลายคนกำลังวิ่งอย่างรีบร้อน

มีคนตะโกนว่า “เร็วเข้า! รีบไปตามหมอมา! เด็กตัวร้อนจนไม่ไหวแล้ว!”

เสียงดังมาจากทางบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินโหย่เทียน

เสิ่นรั่วหลานโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว สีหน้าเจือความกังวล “ท่านพี่ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“ดูเหมือนหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้านจะป่วย ข้าจะไปดูสักหน่อย”

เกาหยางถือโคมไฟน้ำมันออกจากบ้าน

บ้านของเฉินโหย่เทียนทางตะวันออกสุดของหมู่บ้านสว่างไสวไปทั้งหลัง เงาคนเคลื่อนไหวขวักไขว่ในลานบ้าน สตรีหลายคนยืนล้อมอยู่หน้าห้องโถง สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป