เฉินโหย่เทียนคำนวณบัญชีแล้วขมวดคิ้วกล่าวกับเกาหยางว่า
“ยามนี้สิ่งที่หมู่บ้านขาดแคลนที่สุดก็คือเสบียง แม้คราวก่อนเจ้าจะล่าหมีและหมูป่ามาแบ่งให้แต่ละบ้านไปบ้าง แต่คนมีมากมายเหลือเกิน หากยังคิดหาทางหาเสบียงไม่ได้ ก่อนถึงฤดูเก็บเกี่ยว หมู่บ้านเราคงมีคนอดตายเป็นแน่”
เกาหยางนั่งลับลูกศรอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่กำลังทำงานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“หัวหน้าหมู่บ้านเฉิน ท่านมีความคิดอย่างไรหรือ”
เฉินโหย่เทียนถอนหายใจ “ข้าจะมีความคิดอะไรได้เล่า? พืชผลในนากว่าจะเก็บเกี่ยวได้ก็ต้องรออีกสองเดือน ตอนนี้ไหข้าวของทุกบ้านแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว
“ไม่กี่วันก่อน ราคาข้าวในเมืองก็ขึ้นอีก ข้าวคำละเบียดหนึ่งถังราคาพุ่งถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทองแดง ในหมู่บ้านมีบ้านที่ซื้อไหวไม่ถึงห้าหลัง”
เกาหยางเก็บลูกศรที่ลับเสร็จแล้วลงในแล่งธนู ก่อนลุกขึ้นยืน
“เรื่องเสบียง ข้าจะหาทางเอง แต่พึ่งพาการล่าสัตว์เพียงอย่างเดียวไม่พอ การล่าสัตว์ขึ้นอยู่กับโชค หากไม่เจอสัตว์ใหญ่ก็เท่ากับเสียเที่ยว เราต้องหาหนทางทำมาหากินที่มั่นคงกว่านี้”
“หนทางทำมาหากินแบบใดหรือ?”
เกาหยางไม่ได้ตอบในทันที
ตัวเขาเองก็กำลังขบคิดเรื่องนี้อยู่
การล่าสัตว์เลี้ยงคนในครอบครัวได้ แต่เลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านไม่ได้
หมู่บ้านชิงหนิวมีหลายสิบครัวเรือน อาศัยคันธนูเพียงคันเดียวของเขา ต่อให้ล่าหมูป่าได้ทุกวันก็ยังไม่พอกิน
ต้องหากิจการที่สร้างรายได้อย่างต่อเนื่องให้ได้
ที่จริงเขามีวิธีหาเงินอยู่ไม่น้อย
อย่างเช่น เกลือบริสุทธิ์ การถลุงเหล็ก และการกลั่นสุรา ล้วนเป็นสิ่งที่ทำเงินได้รวดเร็ว