บนกำแพงเมือง โกวหวานอนคว่ำอยู่บนเชิงเทิน โกรธจนทั้งร่างสั่นเทา
“พี่เกา หัวคนนั้น... นั่นคือหัวลูกชายของเฒ่าเฉิ่นเหลากัว! เฒ่าเฉิ่นเหลากัวอยู่บนกำแพงเมืองนี่เอง!”
เกาหยางมองไปตามทิศทางที่โกวหวาชี้
อีกฟากของกำแพงเมือง ทหารกองครัววัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่ใต้เชิงเทิน ไหล่สั่นระริก ใบหน้าซุกอยู่ระหว่างเข่า
เฒ่าเชียนยืนอยู่ข้างเฒ่าเฉิ่นเหลากัว มือหนึ่งกดไหล่เขาไว้ ใบหน้าเขียวคล้ำ
เกาหยางละสายตา หันไปมองเฮอซีเลี่ยที่ยังคงด่าทออยู่เบื้องล่าง
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากใต้กำแพงเมือง
ซุนถิงเหอขึ้นมาบนกำแพงเมือง ท่ามกลางการห้อมล้อมของทหารคนสนิทหมู่หนึ่ง
สายตาของเขากวาดผ่านทหารรักษาด่านบนกำแพง ก่อนจะหยุดลงที่เกาหยาง
“หัวหน้าหมู่ทหารเกา มีคนท้าประลองอยู่เบื้องล่าง”
เกาหยางมองซุนถิงเหอ สีหน้าไม่เปลี่ยน “ข้าได้ยินแล้ว”
“แม่ทัพผู้นี้ถามเจ้า เจ้ากล้าออกรบหรือไม่?”
เกาหยางมิได้ตอบในทันที
คราวก่อนที่ประจันหน้ากับพวกคนเถื่อนใต้ประตูเมือง ประตูเมืองกลับถูกปิดจากด้านใน เกือบทำให้เขาถูกหลอกให้ตายอยู่นอกเมือง
นายพันเอกหม่าที่ปิดประตูเมืองเป็นคนของผู้ใด เขากับซุนถิงเหอต่างรู้ดีแก่ใจ
บัดนี้ยังจะใช้กลอุบายเดิมอีก
เห็นเกาหยางนิ่งเงียบ ซุนถิงเหอจึงกล่าวเสริม
“หัวหน้าหมู่ทหารเกา เจ้าเป็นหัวหน้าหมู่ทหารแห่งทัพชายแดน การสังหารพวกอนารยชนเป็นหน้าที่ของเจ้า บัดนี้พวกอนารยชนมาท้าประลองใต้กำแพงเมือง ทั้งหมดก็เป็นเพราะเจ้า หากเจ้าไม่รับคำท้า ผู้ที่เสียหน้ามิใช่เพียงเจ้า แต่ยังเป็นทหารหลายพันนายแห่งทัพชายแดนเหลียงโจวของเราด้วย”