เจิ้งป๋อยวนสั่งให้คนเปิดประตูคลัง เมื่อเข้าไปดูก็เห็นเกราะเหล็ก ดาบ หอก ลูกหนอก รวมถึงเงินและเหรียญทองแดงที่ผนึกเก็บไว้กับผ้าพับเรียงเป็นระเบียบอยู่ภายใน
ที่บัญชีสองคนของเขาใช้เวลาสามวันตรวจนับสิ่งของทั้งหมดในคลังจนเสร็จ สุดท้ายจึงยื่นบัญชีรายการหนาปึกหนึ่งให้เขา
เจิ้งป๋อยวนมองบัญชีรายการนั้น คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ขาดหายไปมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ที่บัญชีเอ่ยเสียงเบาว่า “นายท่าน เกราะเหล็กหายไปเกือบหกร้อยชุด ดาบกับหอกหายไปกว่าพันชิ้น เงินหายไปกว่าสามหมื่นตำลึง
“แต่ในคลังยังมีเงินอีกเจ็ดหีบ รวมหนึ่งหมื่นสองพันตำลึง เป็นของที่ท่านนายพลเกานำมาเติมไว้ภายหลัง บอกว่าเป็นเงินที่ซุนถิงเหอยักยอกเบี้ยหวัดทหารมา”
“นอกจากนี้ เสบียงก็ขาดไปไม่น้อย ท่านนายพลเกานำเสบียงชุดใหม่มาเติมไว้ ปริมาณโดยรวมใกล้เคียงกับที่ขาดไป”
เจิ้งป๋อยวนปิดบัญชี สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เรื่องเกราะเหล็ก ดาบ และหอกนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเท่าไร แต่เงินหายไปกว่าสามหมื่นตำลึง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก
“สิ่งของเหล่านี้ไปอยู่ที่ใด?”
“ได้ยินว่าท่านนายพลเกานำไปแจกจ่ายแก่เหล่าทหาร ทหารใหม่ที่เพิ่งเกณฑ์มาสามร้อยคน ต่างได้รับเกราะคนละชุดกับดาบคนละเล่ม เกราะเหล่านั้นก็คือเกราะเหล็กชุดนี้ ส่วนเงินก็แจกจ่ายเป็นรางวัลไปหมดแล้ว ทหารเก่าที่รักษาเมืองกับทหารที่สร้างความดีความชอบล้วนได้รับเงินรางวัลกันแล้วขอรับ”
เมื่อเจิ้งป๋อยวนฟังจบ สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ลง
“เขาเป็นแค่นายพันเอก กลับเอาทรัพย์สินทางทหารที่ยึดมาได้ไปซื้อใจผู้คนหรือ?” เจิ้งป๋อยวนหัวเราะเย็นชาคราหนึ่ง “สิ่งของเหล่านี้เป็นของราชสำนัก มิใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของเกาหยาง เขาคิดจะใช้จ่ายอย่างไรก็ได้ตามใจหรือ?”