ในค่ายทหารเซียนเปยพลันมีเสียงร้องด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้นระลอกหนึ่ง
ทหารเซียนเปยที่กำลังบุกตีเมืองต่างมองเห็นธงใหญ่ผืนนั้นทางทิศใต้ การบุกจึงชะงักลงทันที
เกาหยางยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองธงใหญ่ผืนนั้นที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
จากนั้นเขาหันกลับไป ตะโกนก้องใส่ทุกคนบนกำแพงเมืองว่า “กองหนุนมาถึงแล้ว! ทุกคน โต้กลับ!”
ทหารรักษาด่านบนกำแพงเมืองชะงักไปก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องกึกก้องไปทั่วฟ้า
เหล่าทหารที่เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรงประหนึ่งได้รับยากระตุ้น พวกเขากำดาบแน่นอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าใส่ทหารเซียนเปยที่อยู่ตรงช่องกำแพง
มู่หยงตู้นั่งอยู่บนหลังม้า มองทัพฮั่นทางทิศใต้ที่ใกล้เข้ามาทุกที ใบหน้าซีดเผือด
เขาพ่ายแพ้แล้ว
พ่ายแพ้อีกครั้งแล้ว
ใกล้จะยึดเมืองได้อยู่แล้ว ขาดอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น
ขอเพียงให้เวลาเขาอีกครึ่งชั่วยาม กองทัพของเขาก็จะยึดกำแพงเมืองได้ทั้งหมด จากนั้นเปิดประตูเมือง เมืองชิงสือก็จะตกเป็นของเขา
แต่ครึ่งชั่วยามนั้น เขากลับไม่มี
ทหารม้าฮั่นทางทิศใต้เริ่มบุกเข้าโจมตีแล้ว
ทหารม้าเหล่านั้นล้วนสวมเกราะเหล็ก ควบม้าศึกแห่งแคว้นเหอซี ถือหอกยาวแนบขนานไปข้างหน้า เสียงกีบม้าดังประหนึ่งฟ้าร้องครืนครั่นไปทั่วผืนดิน
มู่หยงตู้รู้ดีว่าสถานการณ์พลิกกลับไม่ได้แล้ว
กองทัพของเขาบุกตีเมืองมาทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยล้าจนหมดแรง กระบวนทัพกระจัดกระจาย ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะรับมือทหารม้าที่บุกเข้ามาทางปีก
“ถอย!”
มู่หยงตู้ตะโกนสั่งเสียงแหบพร่า ทว่าเสียงของเขาถูกเสียงกีบม้าที่ใกล้เข้ามาทุกขณะกลบจนมิด
ทหารม้าเหล็กแห่งซีเหลียงพุ่งชนปีกกองทัพเซียนเปย ฟาดฟันทะลวงกระบวนทัพของพวกเขาอย่างง่ายดายประหนึ่งหักกิ่งไม้ผุ