“ครืดครั่น...”
เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังมาพร้อมเสียงโซ่กันลื่นบดขยี้หิมะ จากทางปากหมู่บ้าน
เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มุ่งตรงไปยังท้ายหมู่บ้าน
ในสภาพอากาศสุดขั้วที่หิมะปิดกั้นภูเขาแบบนี้ ถึงกับมีรถขับเข้ามาในหมู่บ้านได้!
ชาวบ้านที่เพิ่งถูกหวังหยางทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ ต่างพากันแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
หลิวต้าตุ้ยหมอบอยู่ตรงหน้าต่าง เบิกตากว้าง
“รถยนต์เหรอ? แผนกรักษาความปลอดภัยของคอมมูนมาจับหวังหยางอีกแล้วหรือ?”
ความหวังในใจหลิวต้าตุ้ยพลันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงเครื่องยนต์หยุดกึกลงหน้าประตูบ้านของหวังหยาง
เทาหัวเผลอกำแขนหวังหยางแน่น
“เอี้ยง พวกซ่งซูหมิงกลับมาอีกแล้วหรือเปล่า?”
เสียงของเทาหัวตึงเครียด
ฮูจื่อกระโดดลงจากเตียงเตาทันที คว้าไม้สั้นตรงมุมกำแพงมาขวางอยู่หน้าน้องสาว
หวังหยางตบหลังมือเทาหัวเบา ๆ
“อย่าตื่นตระหนก”
หวังหยางลุกขึ้น ยกปืนกึ่งอัตโนมัติรุ่นห้าหกที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพงขึ้นมาด้วยมือเดียว
“ผมออกไปดู”
หวังหยางก้าวยาว ๆ เข้าไปกลางลานบ้าน แล้วกระชากประตูเปิดออก
ด้านนอกประตู รถจี๊ปสีเขียวทหารจอดอยู่กลางพายุหิมะ ล้อรถพันด้วยโซ่เหล็กเส้นใหญ่
ประตูรถเปิดออก
ชายร่างสูงใหญ่กำยำกระโดดลงจากรถ ทั่วร่างปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ คิ้วมีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเกาะอยู่เต็มไปหมด
เขาคือเจ้ากัง หัวหน้ากองสืบสวนของกองบัญชาการตำรวจอำเภอ
“หัวหน้าเจ้า?”
หวังหยางเลิกคิ้ว
“หิมะตกหนักขนาดนี้ คุณไม่อยู่ในเมือง แต่มาสัมผัสประสบการณ์เอาชีวิตรอดในขั้วโลกทำไม?”
เจ้ากังหอบหายใจแรง หนาวจนตัวสั่นระริก