ชายสวมแว่นสายเงินชื่อซ่งซูหมิง เป็นศิษย์คนโปรดที่สวี่เจี้ยนกั๋วภาคภูมิใจที่สุด
เขายืนอยู่หลังประตู ดันแว่นบนสันจมูกขึ้น
เขาใช้ร่างกายขวางช่องประตูไว้แน่น ไม่คิดจะให้หวังหยางเข้าบ้านเลยแม้แต่น้อย
“คุณแม่ครับ ข้างนอกลมแรงนะครับ”
ซ่งซูหมิงหันไปมองเสิ่นชิวหลาน
“คุณกลับเข้าไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง”
พูดจบ เขาก็หันไปมองหวังหยาง ลดเสียงลงพร้อมแฝงความหมายเตือนอย่างชัดเจน
“หวังหยาง โรคหัวใจของอาจารย์เพิ่งทรงตัว ต่อให้คุณติดหนี้พนันอยู่ข้างนอกมากแค่ไหน ก็อย่ามาสูบเลือดอาจารย์อีกเลย เป็นคนต้องมีขอบเขตบ้าง ตระกูลสวี่ถูกคุณทำร้ายจนสาหัสพอแล้ว”
คำพูดของเขาฟังดูเหมือนหวังดี แต่กลิ่นชาจับใจชวนให้คลื่นไส้
หวังหยางมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ไอ้เด็กนี่ทำทีเป็นห่วงอาจารย์ต่อหน้า แต่ความจริงรีบแสดงตัวต่อหน้าแม่อาจารย์ แถมยังใช้หวังหยางเป็นบันไดให้ตัวเองอีกต่างหาก
เสียงไอดังมาจากในบ้าน
“แค่ก แค่ก แค่ก!”
สวี่เจี้ยนกั๋วกุมหน้าอก เดินเร็ว ๆ ออกมาจากห้องด้านใน เขาสวมชุดจงซาน รูปร่างผอมซูบ
ทันทีที่เห็นหวังหยาง ใบหน้าของสวี่เจี้ยนกั๋วก็เขียวคล้ำ
“ไอ้สัตว์นรก ยังกล้ามาอีกหรือ!”
สวี่เจี้ยนกั๋วชี้ไปทางประตู
“ตระกูลสวี่ไม่มีลูกเขยอย่างแก! ต่อให้แกไปตายอยู่ข้างนอก ฉันก็จะไม่ให้เงินแกสักแดง! ไสหัวไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
บาปที่เขาเคยก่อไว้ก่อนหน้านี้ หนักหนาสาหัสจริง ๆ
เสิ่นชิวหลานยืนเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ อยากเกลี้ยกล่อมแต่ก็ไม่กล้าพูด
ซ่งซูหมิงจับลูกบิดประตู เตรียมจะปิดประตูทันที
“ได้ยินหรือยังครับ? อาจารย์สั่งให้คุณไสหัวไป”
บานประตูฟาดเข้าหาจมูกของหวังหยาง
หวังหยางไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
เขายกมือขวาขึ้นกดบานประตูที่กำลังจะปิด