ซวยเทาหัวถืออ่างไม้ รีบหนีเข้าไปในห้องด้านในราวกับหนีตาย
เธอวางอ่างไม้ลงบนพื้น น้ำกระฉอกดังซ่า
เธอใช้ผ้าขนหนูร้อนเช็ดตัวอย่างละเอียด ในหัวมีแต่คำพูดของหวังหยางเมื่อครู่ว่า ‘รอฉันอยู่ในผ้าห่ม’
เธอกัดฟัน เดินไปที่ตู้ไม้
เธอค่อย ๆ ใช้นิ้วตักครีมสโนว์ออกมาจากตลับเหล็กไป๋เช่อหลิงเพียงนิดเดียวอย่างระมัดระวังที่สุด
เธอถูครีมให้ทั่วฝ่ามือ แล้วทาเบา ๆ บริเวณลำคอกับกระดูกไหปลาร้า
เธอถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงเสื้อชั้นในเนื้อบางแนบตัว ก่อนรีบมุดเข้าไปในผ้าห่มฝ้าย
“วันนี้เขาปกป้องเราสามแม่ลูก ต่อให้เขาอยากทำเรื่องนั้น ในฐานะภรรยาฉันก็สมควรยอมให้เขา ถือเสียว่า…เริ่มต้นกันใหม่ก็แล้วกัน”
ซวยเทาหัวคอยปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ มือทั้งสองกำชายผ้าห่มแน่น
ในลานบ้าน หวังหยางกำลังอาบน้ำ
เขายกถังน้ำเย็นที่เพิ่งตักขึ้นมาจากบ่อลึก แล้วราดลงมาตั้งแต่หัว
“ซ่า!”
เขารีบเช็ดตัวให้แห้ง สวมเสื้อเชิ้ต แล้วผลักประตูเข้าไปในบ้าน
หวังหยางก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องด้านใน เดินไปยืนข้างเตียงเตาแล้วมองคนที่อยู่บนเตียง
ซวยเทาหัวหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดึงชายผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง เหลือให้เห็นเพียงใบหน้าเล็ก ๆ
เธอหลับตาแน่น ขนตายาวสั่นระริกเพราะความประหม่า แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังรวนไปหมด
หวังหยางยกมือขึ้น กำลังจะเปิดผ้าห่ม
“ค…คุณเบามือหน่อยได้ไหม ฉ…ฉันกลัว…”
ซวยเทาหัวกำชายผ้าห่มแน่น เสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด
หวังหยางชะงักมือ คิ้วขมวดเข้าหากัน
เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจังและท่าทางซื่อตรง
“เบาหน่อยเหรอ? ไม่ได้หรอก เบาไปก็ไม่สบายตัว ไม่ได้ผลกันพอดี!”