ใบหน้าของเทาหัวซีดเผือด แต่ยังคงยืนขวางประตูแน่น ไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตูรั้ว
“กรึบ... กรึบ...”
เสียงรองเท้าผ้าใบทหารเหยียบลงบนหิมะดังชัดเจนเป็นพิเศษในลานบ้านอันเงียบสงัด
ซ่งซูหมิงหันกลับไป
เจ้าหน้าที่หลี่ก็หันตามไปด้วย
ส่วนหลิวต้าตุ้ยยิ่งหดคอเข้าไปใหญ่
หวังหยางสะพายสัตว์ป่าหลายตัว ทั้งไก่ป่าและกระต่ายสีเทาไว้บนบ่า มือข้างเดียวถือปืนกึ่งอัตโนมัติรุ่นห้าหก ก้าวข้ามประตูรั้วเข้ามา
เขาไม่มองซ่งซูหมิง
ไม่มองปืนพกรุ่นห้อยสี่ในมือเจ้าหน้าที่หลี่ด้วย
เขาเดินตรงไปหน้าบ้าน แล้วโยนเหยื่อที่สะพายอยู่ลงบนพื้นหิมะอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้น หวังหยางก็เงยหน้าขึ้น
สายตากวาดผ่านซ่งซูหมิง ผ่านเจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยสามคน ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของหลิวต้าตุ้ย
“เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินใครพูดว่าจะให้ลูกชายฉันไสหัวไปให้พ้น?”
น้ำเสียงของหวังหยางราบเรียบ ฟังดูไม่แสดงความโกรธแม้แต่น้อย
แต่คนที่คุ้นเคยกับเขารู้ดีว่า นี่คือความเงียบสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
ขาของหลิวต้าตุ้ยอ่อนยวบ ความหวาดกลัวจนฉี่ราดกางเกงเมื่อช่วงเช้าหวนกลับมาอีกครั้ง
ซ่งซูหมิงฝืนทำใจให้สงบ แล้วตั้งอกตั้งตรง
“หวังหยาง นายกลับมาได้จังหวะพอดี!”
ซ่งซูหมิงชี้ไปที่หวังหยาง
“แผนกรักษาความปลอดภัยของคอมมูนมาตรวจสอบเรื่องทรัพย์สินมหาศาลที่ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้ของนาย วางปืนลงเดี๋ยวนี้ แล้วเข้ารับการสอบสวน!”
เจ้าหน้าที่หลี่กำปืนพกรุ่นห้อยสี่แน่น เล็งปากกระบอกไปทางหวังหยาง
“วางอาวุธ! ได้ยินหรือเปล่า!”
หวังหยางมองเจ้าหน้าที่หลี่ แล้วพลันหัวเราะออกมา
หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“จะมาตรวจสอบทรัพย์สินมหาศาลที่ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาของฉันงั้นเหรอ?”
หวังหยางใช้มือข้างเดียวจับลำกล้องปืนกึ่งอัตโนมัติรุ่นห้าหก แล้วถือกลับหัวไว้ในมือ
“แหล่งที่มาของทรัพย์สินฉันมีหัวหน้าเจ้ากังจากกองบัญชาการตำรวจอำเภอ กับผู้จัดการซูชิงเยว่จากภัตตาคารของรัฐเป็นผู้รับรองด้วยตัวเอง”