เสื้อชั้นนอกของซวยเทาหัวฉีกขาดเป็นรอยกว้าง เธอกำมีดทำครัวไว้แน่นด้วยสองมือ แล้วกวัดแกว่งไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง
“ไสหัวไป! อย่าเข้ามานะ!”
ตรงมุมเตียงเตาคัง หนู่นานวัยสามขวบหดตัวอยู่ในผ้าห่มฝ้ายขาด ๆ ด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลพราก ร้องไห้โฮเสียงดัง
ฮูจื่อวัยห้าขวบเดิมทีขวางอยู่ตรงหน้าน้องสาว แต่พอเห็นหลี่เหลาซานเข้าใกล้แม่ เขาก็เหยียบเท้าเปล่าลงบนพื้นโคลน พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว โอบขาหลี่เหลาซานไว้แน่น แล้วอ้าปากกัดลงไปเต็มแรง
“คนเลว! ห้ามรังแกแม่ฉันนะ! ฉันจะกัดแกให้ตาย!”
ฮูจื่อตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวทั้งที่ปากยังงับขาหลี่เหลาซานอยู่
หลี่เหลาซานกำลังจ้องหน้าอกของซวยเทาหัวที่ขยับขึ้นลงพลางกลืนน้ำลาย จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ขา
เขาก้มลงมอง ก่อนจะโกรธจนหน้าแดง
“ไอ้เด็กเวร ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
หลี่เหลาซานยกขาอีกข้างขึ้น เตะเข้าที่ท้องของฮูจื่ออย่างแรง
ถึงอย่างไรฮูจื่อก็เป็นแค่เด็กห้าขวบ แถมยังผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก จะทนแรงเตะเต็มกำลังจากผู้ใหญ่ได้อย่างไร
เขาครางออกมาเบา ๆ ก่อนร่างจะกระแทกลงบนกองฟางข้างเตาไฟอย่างแรง นอนนิ่งอยู่นานก็ยังลุกไม่ขึ้น
“ฮูจื่อ!”
ซวยเทาหัวทิ้งมีดทำครัว แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาเขา
หลี่เหลาซานคว้าผมของซวยเทาหัวไว้ แล้วกระชากเธอกลับมา
เขาหันไปมองฮูจื่อที่อยู่บนกองฟาง สีหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย
“ไอ้เด็กไม่มีพ่อเหมือนแกนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ! วันนี้ฉันจะทำให้แกพิการก่อนเลย!”
พูดจบ หลี่เหลาซานก็ปล่อยซวยเทาหัวแล้วก้าวยาว ๆ ไปหากองฟาง เงื้อมือฟาดใส่ศีรษะของฮูจื่อ
ถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงไปเต็ม ๆ ฮูจื่อไม่ตายก็ต้องเจ็บหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ซวยเทาหัวดิ้นสุดแรง พยายามพุ่งเข้าไปขวางการโจมตีด้วยร่างของตัวเอง
แต่ระยะห่างไกลเกินไป เธอไปไม่ทันแน่