รุ่งเช้า หวังหยางลืมตาขึ้น
ซวยเทาหัวขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เธอหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าแดงระเรื่อ แววตาและสีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขมขื่นจางหายไป เหลือเพียงท่าทีเกียจคร้านอย่างพึงพอใจ เปี่ยมเสน่ห์ของผู้เป็นภรรยา
หวังหยางไม่ขยับ นิ่งสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
การส่งพลังกลับสู่ร่างกายจากชั้นสองของพื้นที่ตึกแปดเหลี่ยมยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง
กล้ามเนื้อของเขาได้สัดส่วนยิ่งขึ้น เขากำหมัดแน่น
ร่างกายที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตคาร์บอน ไม่เพียงตบหมีดำหนักหลายร้อยชั่งให้ตายได้ การทดสอบภาคสนามเมื่อคืนก็ยังเป็นการโจมตีที่เหนือชั้นกว่าทุกด้าน
หวังหยางค่อย ๆ เปิดผ้าห่มอย่างเบามือ แล้วสวมเสื้อลงจากเตียง
ในครัว หวังหยางขยับความคิด
โซนคงสดชั้นหนึ่งของพื้นที่เปิดออก แป้งสาลีพรีเมียมหนึ่งกะละมังกับไข่เป็ดบินใบใหญ่หลายฟองตกลงบนเขียงอย่างมั่นคง
เติมน้ำ ตอกไข่ แล้วโรยต้นหอมซอยลงไปหนึ่งกำมือ
ตั้งกระทะเหล็กให้ร้อน ทาน้ำมันหมูลงไปหนึ่งชั้น
เทแป้งลงกระทะ เสียงฉ่าดังขึ้น กลิ่นไข่หอมเข้มข้นกับกลิ่นต้นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วในพริบตา
หวังหยางพลิกข้อมือ ใช้ตะหลิวกลับแผ่นแป้งอย่างรวดเร็ว ไม่นานแผ่นแป้งไข่สีทองกรอบหลายแผ่นก็สุกพร้อมเสิร์ฟ
มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากห้องด้านใน
ฮูจื่อกับหนู่นานสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ วิ่งเท้าเปล่าออกมา
“หอมจัง!”
ฮูจื่อสูดจมูกฟุดฟิด
หนู่นานเขย่งปลายเท้า มือเกาะกรอบประตูชะโงกมองเข้าไปด้านใน
ซวยเทาหัวก็ตื่นจากเตียงเช่นกัน
เธอเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวผ้าดาครอนลายดอกสีแดง แก้มยังแดงระเรื่อจากความสุขเมื่อคืนที่ยังไม่จางหาย
เธอรีบเดินเข้าครัว แย่งชามกับตะเกียบจากมือหวังหยาง