หวังหยางผลักประตูห้องด้านในเข้าไป ซวยเทาหัวกับเด็กสองคนหลับสนิทกันแล้ว
เขาเพิ่งเตรียมจะถอดเสื้อขึ้นเตียงเตาอิฐ หูก็พลันจับเสียงผิดปกติได้แว่วหนึ่ง
“ซู่ซ่า ซู่ซ่า”
เสียงดังมาจากนอกกำแพงลานบ้าน
หวังหยางชะงักการเคลื่อนไหว แล้วค่อย ๆ ย่องไปชิดหน้าต่างอย่างไร้เสียง มองออกไปผ่านช่องว่างของหน้าต่างไม้
หัวสองหัวกำลังหมอบลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บนกำแพงลานบ้าน
ด้านซ้ายคือป้าหลิวที่หน้าบวมเหมือนหัวหมู ส่วนด้านขวาคือหวังหมาที่เต็มไปด้วยไฝ
ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายวาววับ จ้องเขม็งเข้าไปในลานบ้าน
“คงเห็นฉันหิ้วถุงตาข่ายกลับมา เลยคิดว่าข้างในมีเนื้อกับเงินอยู่แน่”
หวังหยางหัวเราะเยาะในใจ
คนตายเพราะทรัพย์สิน นกตายเพราะอาหาร
สัตว์เดรัจฉานสองตัวนี้ กลางวันไม่ได้กินหมูตุ๋น กลางดึกยังคิดจะมาแอบขโมยของอีก
หวังหยางไม่ได้รีบออกไปจับตัวพวกเขา
ทำให้งูตื่นไม่มีอะไรสนุก ปิดประตูตีหมาต่างหากถึงจะสนุก
เขาแง้มประตูห้องแล้วลอบเข้าไปในลานบ้าน
เพียงความคิดขยับ พื้นที่ตึกแปดเหลี่ยมก็เปิดออก
เถาวัลย์หนามป่าที่เหลือจากตอนใช้จัดการฝูงหมาป่าที่ช่องเขาลมดำ พร้อมกับเครื่องในหมูป่าหลายชิ้น ปรากฏขึ้นในมือทันที
เถาวัลย์หนามป่านี้ไม่ใช่ของเล่น บนต้นเต็มไปด้วยหนามย้อน ทั้งยังมีพิษตามธรรมชาติ แค่โดนเนื้อโดนหนังนิดเดียวก็รับรองว่าบวมแดงคันยุบยิบ แสบคันยิ่งกว่าโรยพริกป่นเสียอีก
หวังหยางเดินไปยังมุมอับตรงโคนกำแพง ซึ่งเป็นจุดที่ทั้งสองคนต้องปีนข้ามมา โยนเครื่องในหมูป่าที่เปื้อนเลือดลงบนพื้น แล้วคลุมทับด้วยเถาวัลย์หนามจนมิด สุดท้ายใช้กระสอบป่านคลุมไว้อย่างหลวม ๆ ทำทีเป็นห่อเสบียงพองโต
แค่นี้ยังไม่พอ
หวังหยางเงยหน้ามองยอดกำแพง
เขาหาถังไม้มาหนึ่งใบ เดินไปคอกหมูหลังบ้าน ใช้พลั่วตักกากมูลหมูสดที่หมักจนได้ที่มาสองพลั่ว แล้วผสมน้ำบ่อคลุกให้เข้ากัน
จากนั้นเขาใช้เชือกเส้นเล็กห้อยถังไม้ไว้กับกิ่งไม้บนยอดกำแพงอย่างหลวม ๆ ปลายเชือกอีกด้านผูกต่อเข้ากับขอบกระสอบป่านอย่างแนบเนียน
ชุดโจมตีสองชั้น ทั้งกายภาพและชีวเคมี สูตรพิเศษจากตงเป่ย จัดเตรียมเรียบร้อย
หวังหยางปัดมือเบา ๆ แล้วถอยกลับไปหลบในเงาใต้ชายคา กอดอก รอฟังข่าวดี