บทที่ 2 หยิบของสิ่งหนึ่ง
ซูหลินหยวนคิดว่า ที่หยวนซูกลายเป็นเช่นนี้ เขาก็มีส่วนที่ไม่อาจปัดความรับผิดได้
เป็นเพราะเขามิได้ชี้แนะนางให้ดี!
เขายังรู้สึกได้ว่า หยวนซูเกลียดซูหลิงซี ทั้งยังเกลียดที่เขาอยู่กับซูหลิงซีมากกว่า
คำพูดนี้ เป็นความจริงที่เขาครุ่นคิดอยู่นาน
อย่างไรเสีย หยวนซูก็คือคู่หมั้นของเขา!
เดิมทีคิดว่าหยวนซูจะโกรธเหมือนเช่นเคย ไม่คาดว่านางจะตอบตกลง
คืนนี้หยวนซูพูดจาง่ายเกินไป!
จิตใจของซูหลินหยวนผ่อนคลายลงมาก หว่างคิ้วและหางตาอันหล่อเหลาก็แฝงรอยยิ้มเล็กน้อย “ได้ เจ้าว่ามา ตราบใดที่ข้าตอบได้ ข้าจะตอบเจ้าให้หมด”
หยวนซูยิ้ม ริมฝีปากแดงระเรื่อยกขึ้น ใบหน้าอันงดงามเป็นเลิศเผยเสน่ห์ยั่วยวนเย้ายวน
สีหน้าของซูหลินหยวนชะงัก
หัวใจ เต้นระทึก
รอยยิ้มของหยวนซู งดงามถึงเพียงนี้หรือ?
“พี่ชายหก ท่านให้ข้าดูอาวุธคู่กายได้หรือไม่?” หยวนซูถาม
ซูหลินหยวนตะลึงเล็กน้อย เขาคิดว่าหยวนซูจะขออย่างอื่น ไม่คาดว่าจะเป็นเรื่องนี้
“ได้แน่นอน”
ซูหลินหยวนไม่คิดสงสัย ปลดอาวุธคู่กายที่ติดเอว—พู่กันบุปผากลางสมุทรหมึก—ลงมา ยื่นให้หยวนซู
หยวนซูรับมา ลูบคลำเบา ๆ สองสามครั้ง แล้ววางไว้บนพื้นข้างตัว
“ถุงเฉียนคุนให้ข้าดูด้วยได้หรือไม่?”
นางเงยหน้า หว่างคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างที่ซูหลินหยวนไม่เคยเห็น
คิ้วโก่งโค้ง ขับเน้นใบหน้างดงามเล็ก ๆ ดูอ่อนหวาน แต่แฝงเสน่ห์เย้ายวนที่ยากจะหักห้ามใจ
“ย่อมได้”
ซูหลินหยวนรู้สึกว่าใบหน้าตนร้อนผ่าว
ศิษย์น้องหยวนไม่เคยมองเขาด้วยแววตาเช่นนี้มาก่อน แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตานั้น เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจ กลับรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
ซูหลินหยวนก้มหน้า ปลดถุงเฉียนคุนที่เอว ส่งให้หยวนซูโดยตรง
นิ้วมือเรียวงามขาวผ่องลูบเบา ๆ ตรงปากถุง หยวนซูพยักหน้าอย่างพอใจ แล้ววางถุงเฉียนคุนไว้ข้างหนึ่ง
“พี่ชายหก ท่านย่อเข่าลงหน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก” หยวนซูกวักมือเรียกเขา
ซูหลินหยวนไม่รู้ว่านางคิดอะไร แต่ก็ยอมคุกเข่าลงต่อหน้านางแต่โดยดี “ศิษย์น้องหยวน เจ้าจะพูดอะไร?”
หยวนซูเอียงศีรษะ พินิจมองซูหลินหยวนตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน
ผิวกายของเขาขาวเนียนละเอียด มองใกล้ ๆ ไร้ตำหนิแม้แต่น้อย หน้าตาคมคายสูงเด่น หว่างคิ้วสดใสบริสุทธิ์
ที่สำคัญที่สุดคือ…
“พี่ชายหก ท่านคือรากวิญญาณน้ำระดับสูงสุดใช่หรือไม่?”
“ใช่ รากวิญญาณน้ำระดับสูงสุด ศิษย์น้องหยวน เจ้าเคยรู้รากวิญญาณของข้ามาก่อนมิใช่หรือ?”
ซูหลินหยวนไม่เข้าใจว่าน้ำเต้าของหยวนซูบรรจุยาอะไร
คืนนี้เขามาเพื่อเกลี้ยกล่อมหยวนซูให้เปิดใจ เมื่อดูตอนนี้ สภาพศิษย์น้องหยวนดีมาก เขาก็เบาใจได้
หยวนซูกลับไม่ตอบเขา ยังถามต่อ “พี่ชายหก…พลังหยางเดิมของท่านยังอยู่หรือไม่?”
ดวงตาของซูหลินหยวนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ทั้งคนนิ่งอึ้ง จากนั้น ติ่งหูแดงฉานทันที
“ศิษย์น้องหยวน เจ้า เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?”
เขาละอายและขัดเขิน รีบถอยหลังหมายจะลุกขึ้น กลับถูกหยวนซูคว้าข้อมือไว้กะทันหัน
“พี่ชายหก ท่านมิได้มาเกลี้ยกล่อมให้ข้าเปิดใจดอกหรือ? ข้าเพียงถามท่านไม่กี่คำถาม ท่านคงไม่มีใจคับแคบถึงขั้นไม่ยอมตอบข้าเลยกระมัง?”
สีหน้าของหยวนซูสงบนิ่ง ดวงตาหงส์คู่สวยแสร้งบริสุทธิ์ไร้พิษภัย เงยหน้าจ้องมองเขาโดยไม่กระพริบ
ซูหลินหยวนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
ศิษย์น้องหยวนยังเด็กอยู่ บางทีอาจถูกอะไรกระตุ้น จึงแค่อยากรู้จึงถามคำถามเช่นนี้?
เขาสูดลมหายใจลึก ระงับจิตใจอันว้าวุ่น เอ่ยเสียงนุ่มนวล “ศิษย์น้องหยวน ข้าไม่เคยมีสัมผัสกายเนื้อกับสตรีใด”
“อ้อ…”
หยวนซูทำสีหน้า “สมกับที่คิด” พยักหน้าระรื่น “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
สีหน้าซูหลินหยวนค่อนข้างเก้อเขิน ขยับข้อมือ “ศิษย์น้องหยวน ปล่อยข้าได้หรือยัง?”
แม้พวกเขาจะมีพันธะหมั้นหมาย แต่ก็ยังมิได้แต่งงาน เช่นนี้ไม่ค่อยเหมาะสม
มุมปากหยวนซูยกยิ้ม ชายคนนี้ขี้อายนัก?
เพียงแต่ นางมิได้ปล่อยมือของซูหลินหยวน กลับออกแรงเล็กน้อย กำข้อมือเขาแน่นขึ้น
ยกเท้าค่อย ๆ เข้าใกล้ซูหลินหยวน ขณะเขาถอยหลังหลบ ก็ออกแรงกระชากข้อมืออย่างแรง ดึงเขามาประชิดตัว
ซูหลินหยวนไม่ทันตั้งตัว เซถลาเกือบล้ม เกือบจะได้แนบชิดกับใบหน้าของหยวนซู
โชคดีที่เขาหลบได้ทัน ยื่นมือประคองไหล่นางไว้
“ศิษย์น้องหยวน เจ้าทำอะไร?”
เขาแหงนหน้ามองด้วยความตกใจ สายตาสงสัยจับจ้องหยวนซู
หยวนซูเอียงศีรษะมองเขา กระพริบตาปริบ ๆ เอ่ยเนิบนาบอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “พี่ชายหก ข้าบอกแล้วว่า ท่านรับปากเรื่องหนึ่ง ข้าจะไม่ต่อต้านศิษย์น้องเล็กอีก”
บนใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูกเผยรอยยิ้ม ดวงตาหงส์ปลายเรียวโค้งขึ้นเล็กน้อย
มีความเจิดจ้างดงามที่ซูหลินหยวนไม่เคยเห็นในตัวศิษย์น้องหยวนซูมาก่อน
ดวงตาของซูหลินหยวนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ใกล้ ระยะห่างชิดเกินไป!
กลิ่นหอมดอกสาลี่จาง ๆ จากร่างของหยวนซูลอยมา แทรกซึมเข้าปลายจมูก
ร่างกายของซูหลินหยวนเกร็งแน่นโดยสัญชาตญาณ แม้แต่คำพูดยังตะกุกตะกัก
“หยวน ศิษย์น้องหยวน เจ้า เจ้าต้องการให้ข้ารับปากเรื่องใด?”
หยวนซูกลับไม่พูดอะไร ยื่นมือลูบเบา ๆ ลงบนใบหน้าของซูหลินหยวน
ปลายนิ้วขาวเนียนเรียบไล้ช้า ๆ ไปตามหว่างคิ้วและหางตา พาความเย็นวาบ มันทำให้ลมหายใจของเขาชะงักกึก
ดวงตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจภายใต้สายตาจ้องมองของหยวนซูเริ่มเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
ริมฝีปากของซูหลินหยวนขยับเล็กน้อย “ศิษย์น้องหยวน เจ้า…”
“พี่ชายหก ส่งของสิ่งหนึ่งในกายของท่านให้ข้า ข้าจะไม่ต่อต้านศิษย์น้องเล็กอีก หลังจากนี้ ท่านกับศิษย์น้องเล็กจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้า เช่นไร?”
เอาของ?
ซูหลินหยวนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
นึกถึงถุงเฉียนคุนที่ถูกหยวนซูเอาไปก่อนหน้านี้ ในนั้นน่าจะมีสิ่งของที่ศิษย์น้องหยวนถูกใจ
เช่นนั้นก็จัดการง่ายกว่าเยอะ
เขาพยักหน้า “ได้ ตราบใดที่ศิษย์น้องหยวนถูกใจ ล้วนได้ทั้งนั้น”
หยวนซูยิ้ม “นี่…ท่านพูดเองนะ”
ทันทีที่คำพูดสิ้นสุด ในจังหวะที่ซูหลินหยวนยังไม่ทันตอบสนอง หยวนซูออกแรงมือ
ได้ยินเสียง “เคร้ง” ดังขึ้น โซ่ตรวนที่เดิมคล้องอยู่ที่ข้อมือของหยวนซู กลับไปคล้องอยู่ที่ข้อมือของซูหลินหยวนอย่างน่าประหลาด
ตำแหน่งรอยต่อของโซ่ตรวนนั้น เป็นวิชาขั้นสูง
เขาตกใจจนดิ้นรน กลับพบว่าดิ้นไม่หลุด!
“ศิษย์น้องหยวน เจ้าทำอะไร? เจ้าขังข้าได้อย่างไร เจ้า…”
นิ้วเรียวขาวข้างหนึ่งก็สะกิดคางของเขาขึ้นมา
มองย้อนไปตามปลายนิ้วนั้น ก็ประจันเข้ากับรอยยิ้มชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ของหยวนซู
！
นี่คือศิษย์น้องหยวนของเขาจริง ๆ หรือ?
เหตุใดศิษย์น้องหยวนจึงแสดงสีหน้าเช่นนี้ต่อเขา?
เหมือนจะกินเขาเสียอย่างนั้น!
“ศิษย์น้องหยวน…”
“ชู่ว อย่าพูดเลย ของที่พี่ชายหกรับปากข้า ข้ามาหยิบเอาเดี๋ยวนี้”
หยวนซูยื่นนิ้วออกมา กดเบา ๆ ลงบนริมฝีปากที่แย้มออกของเขา
วินาทีต่อมา ในขณะที่ซูหลินหยวนยังไม่ทันตอบสนอง นิ้วนั้นก็คลายออก เงยหน้าขึ้นจูบเข้าไป
！?
ดวงตาของซูหลินหยวนเบิกกว้าง ทั้งคนตะลึงงัน
ศิษย์น้องหยวนนาง นางทำอะไร?
นางถึงกับจูบเขา?
“อึก”
ลูกกระเดือกของซูหลินหยวนขยับขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายเกร็งแข็งทื่อ
ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งบนใบหน้างดงามที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก
หยวนซูหรี่ตาลงเล็กน้อย หว่างคิ้วเผยเสน่ห์ยวนใจเกียจคร้าน
สูดกลิ่นหอมหมึกสนไผ่เฉพาะตัวของซูหลินหยวนที่ลอยอบอวลรอบปลายจมูก เลียริมฝีปากของเขา
！
สมองของซูหลินหยวน “โครม” ระเบิดตูม