เสิ่นอี๋มีสถานะ “แขกเชิญพิเศษประจำสถานี” เพิ่มขึ้นมา จึงได้รับสิทธิ์พิเศษให้พักค้างคืนในสถานีได้
เธอจึงพักค้างคืนที่หอพักพนักงานได้อย่างสมเหตุสมผล
“คุณเฉิน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม รีบไปตักข้าวที่โรงอาหารสิ” หัวหน้าถือข้าวกล่องเดินขึ้นชั้นสอง พลางเตือนเธอ
“ค่ะ ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย” เสิ่นอี๋หันหลังเดินไปโรงอาหาร
พ่อครัวทั้งสองคนในโรงอาหารต้อนรับเธออย่างกระตือรือร้น เสิ่นอี๋เอ่ยถามว่าพวกเขาช่วยชำแหละหมูป่าสักตัวให้ได้ไหม เธอต้องการแค่ครึ่งตัว
พ่อครัวทั้งสองตอบตกลงอย่างยินดี บอกให้เธอพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมารับเนื้อหมู
เสิ่นอี๋กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า รับข้าวกล่องพนักงานแล้วรีบกลับหอพักไปพักผ่อน
หลังมื้อเย็น แมวลายตัวน้อยอยู่นิ่งไม่ไหว อยากออกไปข้างนอก
เสิ่นอี๋เห็นว่าวันนี้ยังเหลือการสำรวจของสะสมอีกหนึ่งครั้งจากทั้งหมดสามครั้ง จึงมอบภารกิจหาสมบัติให้มันเสียเลย
“เจ้านาย เหมียวจะออกไปเล่นนะ จะกลับมาก่อนฟ้าสางค่ะ”
“อืม ไปเถอะ”
หลังกล่อมหนีวหนีวเข้านอนแล้ว เสิ่นอี๋ก็อาบน้ำอุ่นอย่างสบายตัว
ถึงจะใช้ทำความสะอาดหนึ่งคลิกแล้วสะอาดเอี่ยม แต่ก็ทดแทนประโยชน์ของการอาบน้ำไม่ได้ การแช่น้ำอุ่นช่วยเสริมภูมิคุ้มกันได้
ในโลกยุคหายนะนี้ การเจ็บป่วยเป็นเรื่องยุ่งยากมาก ดังนั้นตราบใดที่มีโอกาส เธอก็จะให้ตัวเองกับหนีวหนีวได้แช่น้ำอุ่นอย่างเต็มที่
เธอนอนลงบนเตียงแล้วตรวจดูความเคลื่อนไหวในพื้นที่แชท
“ทุกคน ในที่สุดฉันก็เข้ามาในสถานีได้แล้ว โถงพักผ่อนสถานีที่ 1 เขตตะวันออก มีใครเจอกันบ้างไหม”
“ฉันก็อยู่สถานีหมายเลข 1 เขตตะวันออกเหมือนกัน สถานีปลอดภัยมากเลย อยากค้างคืนที่นี่จัง…”