เสิ่นอี๋มองดูร้านของตัวเอง เห็นว่าได้รับเหรียญเอาชีวิตรอดมา 125 เหรียญ
ไม่คิดว่าเนื้อหมูจะได้รับความนิยมขนาดนี้ ยังมีคนฝากข้อความอยากซื้ออาหารปรุงสุก ยอมจ่ายในราคาที่สูงขึ้นด้วย
ดูท่าอาหารปรุงสุกจะได้รับความนิยมมากกว่า
ก็แน่ล่ะ ทุกคนต่างวิ่งอยู่บนถนน ไม่มีแม้แต่หม้อ แล้วจะทำอาหารได้ยังไง
กระเป๋าอินเวนทอรี่ของระบบไม่มีฟังก์ชันถนอมความสด ในเป้ของเธอมีเนื้อหมูป่ากับกระดูกหมูอยู่เจ็ดสิบถึงแปดสิบชั่ง ถึงจะนำไปแช่แข็งไว้ในโรงอาหารทั้งคืน แต่อากาศแบบนี้ อย่างมากก็เก็บได้แค่สองวัน
เธอกินคนเดียวไม่หมด จึงตั้งใจจะขายส่วนใหญ่ทิ้ง
เธอจึงลงขายเนื้อหมูป่าเพิ่มอีก 20 ชุด ปรับราคาสูงขึ้นเล็กน้อย ชุดละ 15 เหรียญเอาชีวิตรอด
เธอได้รับข้อความส่วนตัวจากผู้เล่นคนหนึ่ง ซึ่งใช้ชื่อเล่นว่า “เจียงเสี่ยวฉู่”
เจียงเสี่ยวฉู่: “เจ้าของร้านครับ ผมอยากคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณหน่อย”
เสิ่นอี๋อดสงสัยไม่ได้ “ร่วมมือกันยังไง?”
“ผมช่วยแปรรูปเนื้อหมูให้เป็นอาหารปรุงสุกได้ เครื่องปรุงผมจัดการเอง แปรรูปทุก 10 ชุด ผมขอแบ่งไป 2 ชุด รับรองว่ารสชาติยอดเยี่ยม ผมมีใบรับรองพ่อครัวครับ”
เสิ่นอี๋ตาเป็นประกาย เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง “คุณมีใบรับรองพ่อครัวเหรอ? ถ่ายรูปมาให้ดูหน่อยสิ”
อีกฝ่ายส่งรูปมาให้สองรูปอย่างรวดเร็ว รูปหนึ่งเป็นบัตรประจำตัวพนักงาน: พ่อครัวชั้นหนึ่ง (พาร์ตไทม์) ชื่อเล่น: เจียงเสี่ยวฉู่
อีกรูปเป็นภาพเขาสวมชุดพ่อครัว คล้องบัตรประจำตัวพนักงาน ยืนถือกระทะผัดอาหารอยู่ในครัว