โรงงานร้างตรงหน้าเปรียบเสมือนสุสานซีเมนต์กลางทะเลหมอก อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นของสนิมเหล็กปนกลิ่นอับชื้นเน่าเปื่อย
“สถานที่บ้า ๆ นี่ไม่มีคนเป็นให้เห็นสักคน จะมีอะไรให้เก็บเกี่ยวอย่างไม่คาดคิดได้ล่ะ?” ไอ้ร้อยตันเดินนำหน้า กวาดตามองไปรอบ ๆ
เสิ่นอี๋หยิบหน้ากากอนามัยออกมาปึกหนึ่ง แจกให้ทุกคนสวม
“พวกเราลอบโจมตีจากบริเวณรอบนอกก่อน แสงตะวันอุ่น เห็นสัตว์อสูรกายที่กำลังเดินเตร่อยู่ตัวนั้นไหม ใช้ธนูล่อมันออกมา”
ทุกคนสวมหน้ากากเรียบร้อยแล้ว เสิ่นอี๋ก็สวมให้หนีวหนีวด้วยหนึ่งอัน
“เมี้ยว… เจ้านาย ที่นี่มีพลังแข็งแกร่งอยู่ เป็นกลิ่นอายของพืชกลายพันธุ์!”
เสิ่นอี๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วเตือนทุกคน
“ที่นี่มีพืชกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งมากอยู่ต้นหนึ่ง ทุกคนระวังตัวด้วย ใช้ไฟโจมตีน่าจะจัดการพืชกลายพันธุ์นั่นได้!”