แมวลายตัวน้อยเองก็ตกตะลึงจนดูไม่สบายใจอย่างยิ่ง
“เหมียว…ไม่ดีแล้ว มันมาแล้ว!”
“เจ้านาย รีบหนีเร็ว เจอมันเข้าจะยุ่งเอานะ!”
เสิ่นอี๋เห็นแมวลายตัวน้อยมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ในใจก็เริ่มหวั่น ๆ “เสี่ยวฮวา มันเป็นตัวอะไรกันแน่? เก่งมากไหม?”
“เหมียว…รีบไป! รีบไป!”
แมวลายตัวน้อยวิ่งนำหน้า เสิ่นอี๋ใช้แขนข้างหนึ่งกอดหนีวหนีวไว้ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังไป
วิ่งไปได้ราวสิบกว่าเมตร เธอกะระยะด้วยสายตา คิดว่าน่าจะออกมานอกเขตของหอคอยโบราณแล้ว แต่ยังอยู่ในเขาวงกต
ดูท่าเขาวงกตแห่งนี้จะเป็นพื้นที่ดันเจี้ยนที่แยกออกมาต่างหาก ไม่ได้ตั้งอยู่ในพื้นที่ทางกายภาพของหอคอยโบราณ
เวลานั้นเอง เธอก็มาถึงลานกว้างเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
“เจ้านาย ลานใต้ดินแห่งนี้เป็นจุดบรรจบเพียงแห่งเดียวของอุโมงค์เขาวงกตทั้งสิบสาย และยังเป็นจุดที่อันตรายที่สุดด้วย”
“ผ่านลานนี้ไปแล้ว ทางออกก็อยู่ไม่ไกล”
หนึ่งคนหนึ่งแมวเร่งความเร็ว พวกเธอเกือบจะวิ่งข้ามลานไปได้แล้ว แต่ทันใดนั้น เบื้องหน้าก็ปรากฏทะเลหมอกผืนหนึ่ง
แมวลายตัวน้อยหักเลี้ยวกะทันหัน แล้วหมุนตัววิ่งกลับทันที
“เจ้านาย มันมาแล้ว! มันมาแล้ว!”
เสิ่นอี๋รีบหยุดฝีเท้า แล้วหมุนตัววิ่งตามแมวลายตัวน้อยถอยกลับไป
“มาถึงนี่แล้ว…ก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้สักคน ฮึ ๆ ๆ…”
เสียงแหบพร่าเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง ฟังแล้วชวนให้ขนลุกซู่
เสิ่นอี๋วิ่งไปพลางหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นทะเลหมอกก้อนนั้นห่อหุ้มสัตว์ประหลาดที่มีหลายหัว หลายแขน และขามากยิ่งกว่าไว้อย่างแน่นหนา
หัวหนึ่งกำลังพูด อีกหัวส่งเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุก ส่วนหัวอื่น ๆ ก็กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ครบสามร้อยหกสิบองศา ไม่มีจุดบอด ศัตรูจึงไม่มีทางลอบโจมตีได้เลย