“ฮัดเช้ย!”
“ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!”
“หนาวฉิบหายเลย!”
ทุกคนยังไม่ทันได้มองรอบตัวให้ชัด ก็หนาวจนจามไม่หยุด
“หิมะขาวโพลนไปหมดแบบนี้ คงไม่ได้พาพวกเรามาดูวิวหรอกนะ?” ไอ้ร้อยตันมองไปรอบ ๆ
ทันใดนั้น เงาร่างใหญ่บิดเบี้ยวก็โผล่ขึ้นมาจากกองหิมะ ทำเอาทุกคนใจหายวาบ
“เวรเอ๊ย นี่มันตัวอะไรกัน?”
ทุกคนเพ่งมองให้ดี
ที่แท้ก็เป็นหมีขั้วโลกกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังคำรามใส่พวกเขาจากระยะไกล ท่าทางของมันดูแปลกประหลาด ดวงตาข้างหนึ่งเน่าเปื่อยจนเป็นโพรง ส่วนอีกข้างแดงฉานราวกับเลือด
“หมีขั้วโลกกลายพันธุ์! ทุกคนระวัง!” แสงตะวันอุ่นเห็นชัดแล้วก็ยกธนูขึ้นเล็งไปทางมัน
ทุกคนรีบแยกย้ายกัน ไอ้ร้อยตันกำค้อนเหล็กในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าไปล่อความสนใจของมัน
“เฮ้ เจ้าตัวใหญ่! ทางนี้!”
หมีขั้วโลกกลายพันธุ์คำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เขา
สตรอว์เบอร์รี่น้อยรีบใช้สกิลสนับสนุนเพิ่มพลังชีวิตต่อเนื่องให้ไอ้ร้อยตัน จากนั้นก็จับตาดูแถบพลังชีวิตของเขา เตรียมรักษาได้ทุกเมื่อ
เสิ่นอี๋หาจุดสูงบริเวณใกล้เคียง ยกสายรัดขึ้นเล็งเป้าหมาย แล้วเริ่มยิงลูกแก้วน้ำแข็งสามนัดติดทันที
“ปุ ปุ ปุ!”
ลูกแก้วน้ำแข็งกระแทกร่างหมีขั้วโลกดังเหมือนตีปุยฝ้าย แต่บนตัวมันกลับไม่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะเลยสักนิด เสิ่นอี๋ถึงกับอึ้ง
“การโจมตีสายน้ำแข็งของฉันใช้กับมันไม่ได้ หรือว่ามันจะภูมิคุ้มกันดาเมจสายน้ำแข็ง?”
อีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวฉู่ซัดลูกไฟเข้าใส่ “ไม่เป็นไร สายน้ำแข็งไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนเป็นสายเพลิงของฉัน เผามันให้ตาย!”
“ห้ามประมาทเด็ดขาด เจ้าตัวนี้ไม่ธรรมดา”
แสงตะวันอุ่นเตือนทุกคน ไอ้ร้อยตันที่รับหน้าที่เป็นตัวชนแนวหน้าตะโกนขึ้นว่า “ที่นี่หนาวเกินไป ฉันทนได้อีกไม่นาน ทุกคนรีบจัดการมันให้เร็ว!”