เสิ่นอี๋ประคองงูตัวน้อยเดินกลับไปอย่างระมัดระวัง
แมวลายตัวน้อยก้าวเดินอย่างหยิ่งผยองไม่สนใจใคร นำหน้าอยู่ ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย
“แม่อุ้ม… แม่อุ้ม…”
หนีวหนีวโบกไม้โบกมืออยู่ในอ้อมแขนของสตรอว์เบอร์รี่น้อย พอเห็นแม่ก็ยื่นมือขอให้อุ้ม
เสิ่นอี๋ประคองงูเล็กสีทองกลับมาหาเพื่อนร่วมทีม กำลังหนักใจว่าจะเอามันวางไว้ตรงไหนดี
ของมีชีวิตใส่เป้ไม่ได้ ส่วนใส่กระเป๋ากางเกงก็กลัวเผลอไปทับจนมันบาดเจ็บ…
“หัวหน้า งูตัวเล็กขนาดนี้ทำสัญญาเป็นสัตว์เลี้ยงได้ไหม?”
“งูตัวนี้ดูแปลกตามากเลยนะ! น่ารักดีด้วย”
“งูเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมากนะ!”
ขณะที่ทุกคนกำลังมุงดูงูเล็กสีทองด้วยความอยากรู้อยากเห็น จู่ ๆ มืออ้วนกลมเล็ก ๆ มือหนึ่งก็ฉวยงูเล็กสีทองขึ้นมา แล้วยื่นเข้าปากทันที
ทุกคนเหงื่อตกด้วยความตกใจ พากันร้องเสียงหลง
“อ๊า—”
“หนีวหนีว! กินไม่ได้นะ!”
“เฮ้ย ๆ ๆ!”
“รีบจับเธอไว้เร็ว!”
ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของทุกคน เสิ่นอี๋ตาไวมือไว คว้าข้อมือของหนีวหนีวไว้ได้ทันที “เจ้าตัวตะกละ อันนี้กินไม่ได้นะลูก…”
นี่เป็นของที่แม่แลกมาด้วยชีวิตตั้งครึ่งหนึ่งเชียวนะ!
มือของหนีวหนีวถูกจับไว้ จึงกินไม่ได้ ส่วนของที่อยู่ในมือก็ลื่นปรื๊ด มุดเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ ทำให้เธอจั๊กจี้จนหัวเราะคิกคัก