ดวงตาของเสิ่นอี๋วาบวับไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
จะปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจไม่ได้ ไม่อย่างนั้นทั้งเธอและหนีวหนีวจะต้องตกอยู่ในอันตราย!
"ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็จะลากแกไปเป็นเพื่อน!" มีดในมือของเสิ่นอี๋กดลงบนลำคอของอีกฝ่าย พร้อมเพิ่มแรงกดขึ้น
อีกฝ่ายค่อย ๆ ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือหัว ในท่าที่ยอมจำนน
"ก็ได้ ๆ กลัวแกแล้ว ฉันไม่ทำอะไรแกแล้ว แกไปได้" ขณะพูดคำเหล่านั้น ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยการคิดบัญชี
เสิ่นอี๋กัดฟัน ตัดสินใจลงมือฆ่าให้เด็ดขาด
อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน มีดช้าไปหน่อย ถูกอีกฝ่ายขวางไว้ได้ แค่เฉือนให้เป็นรอยเลือดสีแดงจาง ๆ เท่านั้น
อีกฝ่ายสบถด่าเสียงดังฉวยจังหวะถอยหลังเพื่อหลบ พร้อมกับคว้าข้อมือที่ถือมีดของเธอไว้ แล้วบิดอย่างแรง
เสียง "กราว" ดังขึ้น มีดในมือเธอร่วงหล่นลงกับพื้น
เสิ่นอี๋รู้สึกได้ถึงความผิดพลาด มืออีกข้างพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จิ้มเข้าที่ดวงตาของอีกฝ่าย
ความเสียเปรียบทางด้านความสูง ทำให้เธอขาดทุนยับเยิน
การโจมตีครั้งนั้นพลาดเป้า ให้อีกฝ่ายหลบไปได้
อีกฝ่ายแบมือข้างหนึ่งออกมา คว้าคอเธอไว้
เสิ่นอี๋รู้สึกหายใจไม่ออก
ยิ่งกว่านั้น ในจังหวะนี้เอง หนีวหนีวที่ตกใจกลัวก็ร้องไห้โฮออกมาดังลั่น
[เสียงร้องไห้ของเด็กมนุษย์ ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยพลังลึกลับบางอย่าง ผลักกระจายทะเลหมอกในรัศมีห้าเมตรโดยรอบออกไป ไปเก็บของได้]
"อุแว้ ๆ... แม่... แม่..."
[เสียงร้องไห้ของเด็กมนุษย์ ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยพลังลึกลับบางอย่าง ผลักกระจายทะเลหมอกในรัศมีห้าเมตรโดยรอบออกไป ไปเก็บของได้]
หนีวหนีว...
หากเธอตายไป... หนีวหนีวจะทำยังไง?
เสียงร้องไห้ของหนีวหนีวกระตุ้นประสาทของเสิ่นอี๋ พลังที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นทั่วทั้งร่าง