ยามเช้าตรู่ แสงตะวันอุ่นสายหนึ่งส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย
วันนี้เสิ่นอี๋จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เพื่อนร่วมทีมต่างช่วยกันเก็บข้าวของอยู่ในห้องพัก
“พี่เสิ่นอี๋ คุณป้าหยางกำลังเตรียมมื้อเที่ยง บอกว่าจะทำของอร่อย ๆ ให้พี่บำรุงร่างกาย”
เสิ่นอี๋ฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง “จริง ๆ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นก็ได้ ฉันกินอะไรง่าย ๆ ก็พอแล้ว”
“แบบนั้นได้ยังไงล่ะ คุณป้าหยางเอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพี่มากเลยนะ!”
รอยยิ้มของเสิ่นอี๋ชะงักไป “ตอนนี้ยังไม่รู้ข่าวคราวของแสงตะวันอุ่นเลย ต่อไปอย่าล้อเล่นแบบนี้อีกนะ เดี๋ยวคุณป้าหยางได้ยินแล้วจะเสียใจ”
สตรอว์เบอร์รี่น้อยพยักหน้า “ได้!”
เมื่อเก็บของเรียบร้อย หลิงเฟิงก็ช่วยหิ้วสัมภาระลงไปชั้นล่าง ส่วนเสิ่นอี๋กับสตรอว์เบอร์รี่น้อยคล้องแขนกัน เดินเคียงข้างเข้าไปในลิฟต์
ไอ้ร้อยตันขับรถออฟโรดมารออยู่หน้าประตูนานแล้ว พอเห็นพวกเขาออกมาก็รีบโบกมือเรียก
“ทุกคน รีบขึ้นรถ!”
……
เมื่อเสิ่นอี๋กับพวกกลับมาถึงตระกูลหยาง คุณแม่หยางก็เตรียมอาหารร้อน ๆ ไว้เต็มโต๊ะ ทั้งของป่าของทะเล ดูหรูหราน่ากินมาก
ทุกคนพากันเข้ามาทักทายเธอ
“โอ๊ย เสิ่นอี๋กลับมาแล้ว!”
“ช่วงนี้ลำบากมามากเลยนะ ผอมลงไปตั้งเยอะ รีบมานั่งกินข้าวให้อิ่มหนำสำราญเถอะ!”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า!” เสิ่นอี๋ยิ้มตอบคุณแม่หยาง
ไม่ได้เจอกันหลายวัน เธอรู้สึกว่าคุณแม่หยางดูแก่ลงไปมาก ผมสองข้างขมับขาวโพลน ระหว่างคิ้วมีรอยย่นเพิ่มขึ้นหลายเส้น ใบหน้าก็ซูบเซียวกว่าเดิม