เพราะตอนนี้เธอเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอที่อุ้มเด็กตัวเล็ก ๆ ความเร็วของรถสามล้อถีบยังไงก็สู้รถยนต์สี่ล้อของคนอื่นไม่ได้
ในตอนนั้นเอง ชายคนนั้นเปิดประตูรถออกมา สายตาหื่นกามกวาดมองเฉินอี๋สองสามครั้ง ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก
ชายคนนั้นเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วลงจากรถ เฉินอี๋สังเกตเห็นมือในกระเป๋าของเขานูน ๆ เหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ ทำให้ความระแวดระวังในใจเธอเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาเธอ พูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจ “น้องสาว ต้องการให้พี่ช่วยไหม? แบบนี้เธออุ้มลูกถีบรถไปตามทาง มันลำบากมากนะ! หรือว่า... พี่ไปส่งเธอสักเที่ยว?”
คนคนนี้ใจดีเกินไป จุดประสงค์น่าสงสัยอย่างยิ่ง
เฉินอี๋แอบดูข้อมูลส่วนตัวของอีกฝ่าย นอกเหนือจากชื่อเล่น “จูป้ากัง” แล้ว ข้อมูลอื่น ๆ ถูกซ่อนไว้ทั้งหมด
“ไม่ต้องให้ช่วย ขอบคุณค่ะ” เฉินอี๋ตอบกลับทันที
แต่ชายคนนั้นไม่ได้หยุดเดิน ยังคงเอามือล้วงกระเป๋า ก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธอทีละก้าว
เฉินอี๋กำคันบังคับรถแน่น คิดหาทางรับมือ
ถ้าเธอถีบรถพุ่งไปตรง ๆ ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกเขาขวางไว้ ต่อให้ขวางไม่ทัน ก็หนีไม่พ้น
รถของเขาน่ะสี่ล้อ ไล่ตามทันได้ในชั่วพริบตา
เธอหันไปมองด้านหลัง บนถนนไม่มีวี่แววผู้คนแม้แต่คนเดียว ต่อให้เธอถอยกลับไป ก็ถอยได้ไกลสุดแค่ 10 เมตรเท่านั้น
ไม่ได้! ทะลวงไปตรง ๆ ไม่ได้ กำลังต่างกันเกินไป
ต้องใช้สติเอาชนะ
เธอมองไปที่รถเก๋งสีดำคันนั้นที่อยู่ข้างหน้า นึกถึงกองเศษเหล็กข้างทางแยกเมื่อครู่... ในหัวเธอก็ผุดไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมา
ไม่รู้ว่าสกิลรีไซเคิลหนึ่งคลิกของเธอ จะรีไซเคิลรถของคนอื่นได้หรือเปล่านะ?
“น้องสาว ยังลังเลอะไรอีก? พี่ก็คิดดีจะช่วยเธอนะ พลาดครั้งนี้ไม่ได้เจออีกแล้วนะ!”
ชายคนนั้นเอามือล้วงกระเป๋า แสดงบทบาทเป็นพี่ชายใจดี ยิ้มแย้มเดินตรงเข้ามาหาเธอ
“น้องสาว พวกแม่ลูกมาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไงกัน? ลำบากเกินไปแล้ว!
พี่เองก็มีเมียมีลูกที่บ้าน พี่เห็นผู้หญิงกับเด็กต้องทนทุกข์ทรมานไม่ได้จริง ๆ! งี้แหละ เธอขึ้นรถพี่มา จักรยานก็วางไว้ท้ายรถ พี่จะไปส่งเธอเอง”
เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
เธอแอบกำคันบังคับรถแน่น ยกขาขึ้นคร่อมรถ ยกเท้าข้างหนึ่งยันพื้น เตรียมตัวฉวยจังหวะชิงหนีได้ทุกเมื่อ แต่บนใบหน้ากลับแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ
เพื่อให้อีกฝ่ายลดความระแวงลง เฉินอี๋หยิบข้าวห่ออุ่นหนึ่งกล่องยื่นให้อีกฝ่าย แสร้งทำเป็นซาบซึ้งใจ
“พี่คะ พี่เป็นคนน้ำใจงามจริง ๆ! ได้เจอพี่ ถือเป็นบุญวาสนาของหนู หนูจะนั่งรถพี่ฟรี ๆ ก็ไม่ดี ข้าวกล่องนี่ถือเป็นค่าโดยสารก็แล้วกัน...”
อีกฝ่ายเห็นอาหารเข้า ตาลุกวาว รีบรับไปทันที แต่ปากกลับพูดว่า “โอ้ย! น้องสาว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก!”
ในจังหวะที่เขายื่นมือมารับกล่องข้าว เฉินอี๋ออกแรงถีบแป้นเหยียบอย่างแรง รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งชายคนนั้นไว้ข้างหลัง
ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว รีบกดรีโมท “บี๊บ บี๊บ” สองครั้ง ล็อกรถเอาไว้
เขามือหนึ่งถือกล่องข้าว อีกมือหนึ่งชูมีดสั้น แล้ววิ่งไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว พลางชี้ไปที่แผ่นหลังของเฉินอี๋แล้วด่าเสียหาย
“แม่งเอ๊ย! กล้าล้อพี่เล่นเรอะ? เชิญไม่เข้าลังเล! พี่อยากเห็นนักหนานะ ว่าจักรยานพัง ๆ ของแกจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน?
เดี๋ยวพี่ขับรถไล่ไปชนให้ตายคาที่เลย รอพี่ก่อนได้เลย!”
เฉินอี๋ถีบรถพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เห็นรถเก๋งคันนั้นอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็อธิษฐานในใจเงียบ ๆ
ขอเทพเจ้าคุ้มครอง... ขอพระแม่กวนอิมคุ้มครอง... ขอระบบบรมราชาคุ้มครอง! ขอให้เธอกับหนีวหนีวรอดจากวิกฤตครั้งนี้ไปได้
เมื่อผ่านรถเก๋งคันนั้นไป เธอแอบใช้สกิลรีไซเคิลหนึ่งคลิก
รถเก๋งสีดำคันนั้นหายวับไปต่อหน้าต่อตาในพริบตา ตามด้วยหน้าจอตรงหน้าเธอสว่างขึ้น พร้อมกับตัวเลือกปรากฏขึ้น
รีไซเคิลพาหนะที่สมบูรณ์หนึ่งคันสำเร็จ กรุณาเลือกวิธีการจัดการ 1. รีไซเคิลเข้าสถานีขยะ ได้รับคะแนนผลงานตำแหน่ง 100 คะแนน 2. เสียคะแนนผลงานตำแหน่ง 50 คะแนน เพื่อแยกชิ้นส่วนเป็นวัสดุ
เฉินอี๋ดีใจสุดขีดในใจ เลือกข้อ 2 อย่างไม่ลังเล
จากนั้นก็หันไปมองชายคนนั้นแวบหนึ่ง เห็นแต่ไกล ๆ ว่าดวงตาเขาถลนจนแทบหลุดเบ้า ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ถึงกับขยี้ตา
เหอะ ๆ ตะลึงไปเลยสิท่า?
เฉินอี๋เผยอยิ้มมุมปาก กำคันบังคับรถแน่น ถีบสองขาจนหมุนเป็นไฟ รีบขี่ออกไปก่อนที่อีกฝ่ายจะไล่มาทัน
“บัดซบ! แกเอาพี่ไปไว้ไหน? รีบคืนมานะ ไม่งั้นพี่จะฆ่าแก!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดังมาจากด้านหลัง เฉินอี๋ขี่รถราวกับลมพัด ทิ้งชายคนนั้นไว้เบื้องหลังแต่ไกล
ชายคนนั้นไม่ยอมแพ้ไล่ตามมาอีกพักหนึ่ง เสียงด่าเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ
เฉินอี๋ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว สูดลมหายใจถีบรถไป 15 กิโลเมตรรวดเดียว จนเหนื่อยจนถีบไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้หยุด
หันกลับไปมองด้านหลัง ไม่เห็นวี่แววใคร ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
หนีวหนีวหลับอยู่ในอ้อมแขน เฉินอี๋ไม่กล้าปลุกเธอ
ค่อย ๆ นั่งลงข้างทางกินเวเฟอร์สักชิ้น รองท้อง ดื่มน้ำเพิ่มความชุ่มชื้น จากนั้นก็ขึ้นรถแล้วออกเดินทางต่อ
เฉินอี๋ไม่กล้าหยุดนานเกินไป กลัวชายคนนั้นจะไล่ตามมาทัน จึงถีบรถต่อไปอีกยี่สิบนาที ในที่สุดก็เห็นป้ายสถานีหมายเลข 1
【สถานีโซนตะวันออกหมายเลข 1 อยู่ห่างไปทางขวา 100 เมตร กรุณาลดความเร็วลง เพื่อป้องกันพลาดโอกาสเข้าใกล้สถานี】
เธอน้ำตาคลอด้วยความตื้นตันใจทันที
อีก 100 เมตร! เธอก็จะทำภารกิจเดินทางของวันนี้สำเร็จแล้ว! คืนนี้จะได้นอนหลับฝันดีเสียที
เธอเร่งความเร็ว ถีบสองขาจนแทบลุกเป็นไฟ พุ่งตรงไปยังทางเข้าสถานีหมายเลข 1 อย่างรวดเร็ว