สตรอว์เบอร์รี่น้อยนับนิ้วอยู่นาน แต่ก็ยังคำนวณไม่ออก
ไอ้ร้อยตันเห็นเธอเกาหัวเกาหูด้วยท่าทางกลุ้มใจ ก็อดหัวเราะไม่ได้ “สตรอว์เบอร์รี่น้อย นับนิ้วอยู่ตั้งนาน กำลังนับอะไรอยู่เหรอ”
สตรอว์เบอร์รี่น้อยเกาหัว “ฉันกำลังคำนวณว่า ถ้าต้องวิ่งให้ครบห้าแสนกิโลเมตร ฉันต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเข้าสู่เส้นทางระดับสูง”
ไอ้ร้อยตันถาม “แล้วคำนวณได้หรือยัง”
สตรอว์เบอร์รี่น้อยตอบ “ถ้าฉันวิ่งด้วยความเร็วชั่วโมงละหนึ่งร้อยกิโลเมตร วันละแปดชั่วโมง ก็จะได้วันละแปดร้อยกิโลเมตร หนึ่งปีก็จะได้...”
มุมปากไอ้ร้อยตันวูบกระตุก “ด้วยความเร็วเท่านี้ ต้องวิ่งหนึ่งปีเจ็ดเดือนถึงจะครบ!”
สตรอว์เบอร์รี่น้อยหมดกำลังใจทันที “หา? ต้องวิ่งตั้งปีหนึ่งกว่า ๆ เลยเหรอ? นานขนาดนี้ รถของฉันคงพังก่อนแน่...”
เสิ่นอี๋ฟังทั้งสองคนคำนวณกันอยู่ ความสงสัยในใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
“หลิงเฟิง คุณคิดว่าข้อมูลที่ว่า ‘วิ่งครบห้าแสนเกณฑ์ไมล์แล้วจะเข้าสู่เส้นทางระดับสูงได้’ เชื่อถือได้แค่ไหน”
หลิงเฟิงส่ายหน้าไม่หยุด “คำพูดของตงฟางซั่วโห้ ผมไม่เชื่อสักคำ!”
“ฉันก็ไม่เชื่อ!” แสงตะวันอุ่นพูด
“เอาละ เรื่องนี้คุยกันไว้แค่นี้ก่อน ให้สตรอว์เบอร์รี่น้อยกับพวกเขากลับไปเร่งเดินทางต่อ เธอยังขาดอีกหลายร้อยกิโลเมตรกว่าจะครบหนึ่งพัน” เสิ่นอี๋กล่าว
เจียงเสี่ยวฉู่ไม่ค่อยเข้าใจ “หัวหน้า พวกเรายังไม่ลงดันเจี้ยนก่อนได้เหรอ ทำไมวันนี้ต้องเร่งให้ครบหนึ่งพันเกณฑ์ไมล์ด้วย”