อู๋ตี๋ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ถึงแม้จะบาดเจ็บไม่หนักมาก แต่ยังไงก็คือการออกจากโรงพยาบาล
ดังนั้นพวกเพื่อนในห้องพักเลยจัดแจงจะออกไปกินข้าวด้วยกัน เพื่อขับไล่โชคร้ายให้กับหัวหน้าห้อง
หม่าเสี่ยวซว่ายยังเจาะจงย้ำว่า คราวนี้ห้ามพาแฟนมาด้วย อนุญาตแค่พี่น้องในห้องหกคนเท่านั้น
ตอนที่เฉินฟานมาถึง พวกเขาห้าคนไปถึงก่อนตั้งนานแล้ว กำลังคุยกันอยู่ในห้องส่วนตัว
"น้องสี่ ว่าแต่แกเอ๊ย ใจจริงแกมัวยุ่งอะไรอยู่กันแน่วะ"
"เห็นหัวก็ไม่เห็นหางเลย จะว่าไปแกดูยุ่งยิ่งกว่าท่านอธิการบดีอีกนะ"
เฉินฟานเพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง ก็โดนพี่น้องพวกนี้กระเซ้าใส่ทันที
ภายในห้องพัก มีเพียงลัวเหวินเจี๋ยที่รู้ความลับของเฉินฟาน
หม่าเสี่ยวซว่ายพอจะเดาได้บ้าง แต่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเฉินฟานกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่กันแน่
ยังไม่ทันที่เฉินฟานจะปริปาก ลัวเหวินเจี๋ยก็รีบยิ้มแล้วช่วยอธิบายให้
"พี่ฟานหมกมุ่นอยู่กับการหาเงินอยู่น่ะครับพี่ๆ"
"เฮ้ย! ฉันก็อยากหาเงินด้วยเหมือนกัน" ซุนเฮ่าพูดตัดพ้อ
อู๋ตี๋มองไปที่ลัวเหวินเจี๋ยอย่างสงสัย
"นายไม่ใช่พี่รองหรอกรึ? ทำไมเรียกเขาว่าพี่ฟานล่ะ"
ลัวเหวินเจี๋ยหัวเราะเบาๆ "พวกเราสองคนถือลำดับอาวุโสแยกกันครับ นายเรียกผมว่าพี่รอง ส่วนผมเรียกนายว่าพี่ฟาน"
เฉินฟานเดินเข้ามานั่งลง แล้วหันมาถามอู๋ตี๋
"หัวเป็นไงบ้าง"
อู๋ตี๋ส่ายหน้า
"ไม่มีอะไรแล้ว ถ้าไม่ใช่ซูฉิงห้ามไว้ล่ะก็ ฉันก็อยากกลับออกจากโรงพยาบาลตั้งนานแล้ว"
พูดพลางหยิบขวดเบียร์ขึ้นมา
"มาๆๆ มากันครบแล้วนะพี่น้อง เปิดซดกันเลย"
"ช่วงนี้อยู่แต่ในโรงพยาบาล จะอึดอัดตายอยู่แล้ว"
ทุกคนหัวเราะร่าคว้าแก้วขึ้นชนกัน