เมื่อเห็นกลุ่มวัยรุ่นที่แต่งตัวแนวแปลกแยกพวกนี้
เฉินฟานก็รู้ทันทีว่าพวกมันมาหาเรื่องแน่
"มีอะไรเหรอ?"
"บัดซบ ฉันถามเองว่าแกชื่อเฉินฟานรึเปล่า?"
เฉินฟานแกล้งทำหน้างง "พวกแกหาเขาทำไม?"
ไอ้หัวไก่ยอก ถ่มเสมหะเหนียว ๆ ลงพื้น
"น้องฉันชื่อหวงหู่ รู้จักมั้ย? แกขู่มันใช่ไหม?"
เฉินฟานส่ายหน้าทันที
"ผมไม่ใช่ ไม่มี ไม่ใช่ผม"
ตอนนั้นเอง ลูกน้องข้าง ๆ ก็ชี้นิ้วมา
"พี่อีกา ไอ้หมอนี่แหละ หวงหู่ให้ผมดูรูปมันแล้ว"
ได้ยินแบบนั้น ไอ้หัวไก่ยอกก็ยิ้มออกมา
"ไอ้หนู แกนี่ฉลาดแกมโกงดีนะ"
"แต่นักล่าที่เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็สู้หมาจิ้งจอกฝีมือดีไม่ได้หรอก..."
ลูกน้องข้าง ๆ ทนไม่ไหวเอ่ยเตือน "พี่อีกา กลับข้างแล้ว"
ไอ้หัวไก่ยอกตบฉาดเข้าให้
"เลิกพล่ามได้แล้ว"
แล้วก็ยกมือขึ้นขู่เฉินฟาน
"หวงหู่เป็นน้องของฉัน แถวนี้น่ะอยู่ในความดูแลของฉัน รู้ตัวมั้ย?"
เฉินฟานรีบถาม "พี่คือ..."
"ฉันคืออีกา"
"พี่อีกาครับ ช่วยดูแลผมด้วยนะครับ ผมขอเป็นลูกน้องพี่ด้วย"
ฟังแบบนั้น อีกาชะงักไปชัด ๆ
กำลังจะยิ้มหยัน อยู่ดี ๆ เฉินฟานก็ทำหน้าดีใจ แล้วโบกมือไปด้านหลังทุกคน
"อาจารย์หวัง มาทานข้าวด้วยเหรอครับ"
พวกวัยรุ่นกลุ่มนั้นตกใจ รีบหันหลังกลับ
แล้วก็เห็นกัวซ่วยถือถังน้ำล้างจาน เทใส้หัวพี่อีกาพอดี
เฉินฟานกระทืบเข้าให้หนึ่งทีจนคนล้มคว่ำ
"บัดซบ..."
พี่อีกากำลังจะอ้าปาก แต่เฉินฟานกับกัวซ่วยกลับวิ่งหายเข้าซอยไปแล้ว
"ยังจะยืนโง่อีกทำไม? ตามไปสิ!"