สมัยนี้การตรวจสอบคะแนนสอบเอ็นทรานซ์ต้องใช้โทรศัพท์บ้านเป็นหลัก
บ้านของเฉินฟานไม่มีโทรศัพท์
หลังกินข้าวเที่ยง ครอบครัวของเฉินฟานทั้งสามคนก็รีบไปบ้านป้ารองที่ในเมืองตั้งแต่เนิ่นๆ
เพื่อจะรู้ผลสอบของลูกชายให้เร็วที่สุด คุณพ่อคุณแม่เฉินเจี้ยนเยี่ยเลยขอลางานไปครึ่งวัน
แต่พอเริ่มโทรตั้งแต่บ่ายโมง ปลายสายก็แจ้งว่ายังไม่เปิดให้บริการ
ป้ารองกับพ่อของเฉินฟานนั่งคุยกันอยู่ข้างๆ
ส่วนหลี่จิ่นชิวทั้งเป็นกังวลใจสุดๆ โทรศัพท์หนึ่งครั้งทุกห้านาที
เห็นท่าทางเคร่งเครียดของหลี่จิ่นชิว เฉินเหม่ยอวิ๋นผู้เป็นป้ารองของเฉินฟานก็อดปลอบด้วยรอยยิ้มไม่ได้
"พี่สะใภ้ ไม่ต้องเฝ้าโทรศัพท์หรอก"
"ผลสอบมันกำหนดไว้แล้ว ยังไงตอนนี้ก็กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์"
หลี่จิ่นชิวนึกขึ้นได้ก็รู้สึกเขินๆ นิดหน่อย
"ไม่รู้เป็นอะไร วันนี้ใจมันเต้นแรงจังเลย"
"คนเป็นพ่อคนเป็นแม่ล้วนเป็นแบบนี้ทั้งนั้น"
เฉินเหม่ยอวิ๋นเหลือบมองพี่ชายของตนที่นั่งอยู่ด้านหนึ่ง
"ดูพี่ชายฉันสิ เขาไม่เห็นจะกังวลเลยสักนิด"
"แถมยังบอกว่าเชียนฟานหนะประมาณว่าคราวนี้กะคะแนนคร่าวๆ ได้ 575 ด้วย ก็น่าจะสบายใจแล้ว"
คราวนี้มาถึงตาของพี่ชาย เฉินเจี้ยนเยี่ย เอ่ยปากบ้าง
"เจ้าหนูเสี่ยวฟานนี่นะ เวลาสอบปกติจะเป็นลำดับกลางๆ ค่อนไปทางท้ายของห้องเสมอ"
"สอบดีทีก็เฉียดเข้ามหาวิทยาลัยสองชั้นได้ สอบไม่ดีก็แตะไม่ถึง"
"คราวนี้จู่ๆ ก็กะคะแนนคร่าวๆ ได้ 575 ว่ากันตามตรง ฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลย"
หลี่จิ่นชิวก็พยักหน้าตาม
"เหมือนกันค่ะ ต้องยืนยันคะแนนได้แน่ๆ ถึงจะอุ่นใจจริงๆ"