"คุณเฉิน ท่านยืนยันจะฉีดยานี้ใช่ไหมคะ"
โรงพยาบาลแห่งที่สามแห่งกรุงปักกิ่ง
ในห้องผู้ป่วยหนักพิเศษ ผู้เชี่ยวชาญในเสื้อกาวน์ขาวหลายคนยืนล้อมรอบเตียง
ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงมีใบหน้าซีดเซียว ลมหายใจแผ่วเบามากแล้ว
เมื่อได้ยินคำถามของหมอ เฉินฟานก็ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เสียงที่พูดผ่านหน้ากากออกซิเจนฟังดูแผ่วเบา
"ใช้เวลาประมาณ... นานแค่ไหน"
ผู้เชี่ยวชาญลังเลเล็กน้อย ก่อนจะอธิบาย
"โดยทั่วไปแล้ว การฉีดยาการุณยฆาตจะออกฤทธิ์เร็วมาก ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นครับ"
"ขอเวลาผมอีกสิบนาทีสุดท้าย"
เฉินฟานหันไปมองผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ
"เสี่ยวไช่ เรื่องที่ผมให้คุณจัดการเป็นอย่างไรบ้าง"
ผู้ช่วยก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยความเคารพว่า "คุณเฉิน ทุกอย่างจัดการตามที่ท่านสั่งไว้เรียบร้อยแล้วครับ"
"พวกเราทำตามพินัยกรรมของท่าน โดยนำหุ้นของท่านในเครือบริษัทไปจัดตั้งกองทุนการกุศลเพื่อเด็ก นอกจากนี้ ทรัพย์สินส่วนตัวของท่านทั้งหมดก็ถูกบริจาคให้แก่องค์กรการกุศลหมดแล้วครับ"
"อีกอย่าง... ภรรยาเก่าของท่านช่วงนี้ก่อเรื่องวุ่นวายมาก เอะอะโวยวายจะฟ้องร้องท่าน ต้องการทรัพย์สินส่วนที่เป็นของเธอคืนครับ"
สีหน้าของเฉินฟานไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
"เธอต้องการเท่าไหร่"
"แปดหมื่นล้าน บวกกับอสังหาริมทรัพย์ในกรุงปักกิ่งอีกสิบแห่งครับ!"
"เหอะ กล้าเปิดปากขอจริง ๆ เลยนะ"
แววดูแคลนบางเบาวาบขึ้นบนใบหน้าของเฉินฟาน
ย้อนกลับไปเมื่อปีนั้น ตอนที่เขายังเป็นนักธุรกิจเล็ก ๆ บริษัทต้องเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ ผู้หญิงที่ปากหวานบอกจะอยู่เคียงข้างเขาผู้นี้แหละที่เป็นคนแรกที่หักหลังเขา
ไม่เพียงแต่สมคบกับคนนอกมาแทงข้างหลังเขา ยังหย่าและแบ่งทรัพย์สมบัติไปครึ่งหนึ่ง เกือบทำให้เฉินฟานในตอนนั้นล้มละลายกลายเป็นคนเร่ร่อน
ผู้หญิงที่อำมหิต
"คุณเฉินครับ ท่านวางใจได้เลย ทีมทนายของเครือบริษัทจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย"
ชายวัยกลางคนพยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง
"ผมเหนื่อยแล้ว"
พูดจบก็ยื่นมือไปใต้หมอนอย่างยากลำบาก แล้วหยิบกล่องสังกะสีที่ขึ้นสนิมเล็กน้อยออกมา จากนั้นใช้สองมือประคองไว้บนตำแหน่งหัวใจอย่างทะนุถนอม
เมื่อเห็นภาพนี้ แววตาของผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในฐานะผู้ช่วยของเฉินฟาน เขารู้จักกล่องใบนี้ดี
ด้วยฐานะของคุณเฉิน สมบัติล้ำค่าอะไรจะซื้อไม่ได้
แต่เขากลับหวงแหนของสิ่งนี้เป็นอย่างมาก
ทุกครั้งที่การพัฒนาเครือบริษัทพบอุปสรรคใหญ่ คุณเฉินก็จะหยิบกล่องใบนี้ขึ้นมาเช็ดถูเบา ๆ ราวกับว่าข้างในบรรจุสมบัติเลอค่าไว้
และเมื่อคุณเฉินเช็ดกล่องสังกะสีใบนี้เสร็จและเดินออกจากห้องทำงานประธานกรรมการอีกครั้ง เขาก็จะกลับมาอยู่ในมาดมั่นใจเปี่ยมอำนาจอีกครั้ง นำพาเครือบริษัทมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ฟันฝ่าอุปสรรคทุกรูปแบบ
ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าคุณเฉินกำลังจะจากไปแล้ว
แม้กระทั่งทรัพย์สมบัติมูลค่านับแสนล้าน เขายังบอกบริจาคก็บริจาคหมด แต่กลับยังกอดกล่องสังกะสีใบนี้ไว้แน่นราวกับจะไม่มีวันปล่อย
ในใจของผู้ช่วยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย
ในกล่องนี้มีอะไรกันแน่
"คุณหมอ ผมพร้อมแล้ว"
"เริ่มได้เลย"
เฉินฟานหลับตา พูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เมื่อสารน้ำใสไหลเข้าสู่ร่างกายช้า ๆ ในชั่วขณะหนึ่งเฉินฟานรู้สึกราวกับว่าวิญญาณหลุดออกจากร่าง
เขากลายเป็นผู้ที่เบาหวิวอย่างยิ่ง
เขาเห็นกล่องสังกะสีที่กอดไว้แนบอก รอยยิ้มแห่งการรำลึกถึงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ความจริงแล้วข้างในมิได้บรรจุสมบัติล้ำค่าอะไร หากแต่เป็นสร้อยข้อมือเชือกแดงธรรมดา ๆ เส้นหนึ่ง
ของแทนใจที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเคยชอบเขามาก ๆ มอบให้
ซูรั่วฉู
เพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมัธยมปลายของเฉินฟาน
ต่อมาเป็นแฟนสาว
หญิงสาวผู้นั้นที่อ่อนโยนดุจสายน้ำ กลิ่นอายงามสง่าเหมือนดอกกล้วยไม้
แฟนสาวที่อยู่เคียงกายเขายามลำบาก ไม่เคยคิดทอดทิ้ง
เฉินฟานเคยให้คำมั่นสัญญาไว้ หลังจากธุรกิจประสบความสำเร็จ เขาจะจัดงานแต่งงานอันยิ่งใหญ่ให้ซูรั่วฉู
ทว่าฟ้ากลับเล่นตลกร้ายกับเขา
ครั้งหนึ่ง ระหว่างที่ซูรั่วฉูออกไปซื้ออาหารเช้าให้เฉินฟาน เธอถูกอุบัติเหตุทางรถยนต์พรากชีวิตวัยเยาว์ไป
ต่อมาธุรกิจของเฉินฟานเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ผู้หญิงรอบกายมีมากหน้าหลายตา
ทว่าเขากลับรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นทุกที
บางที ชีวิตของเขาอาจจากไปพร้อมกับรั่วฉูตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง
กำลังจะตายแล้วหรือ
เฉินฟานพยายามหวนนึกถึงรูปลักษณ์ของซูรั่วฉูในสมอง
ชั่วขณะที่สติสัมปชัญญะดับลงอย่างสมบูรณ์
ราวกับเขาได้เห็นลำแสง...
รั่วฉู
หากมีชาติหน้า ข้าอยากจูงมือเจ้ามองดูแสงดาวเจิดจรัสและความรุ่งโรจน์งดงามของโลกหล้า!
...
"นักเรียนทุกคน จดข้อสอบหน้า 3 ข้อ 6 ไว้ด้วยนะ"
"ข้อสอบบังคับ ปีที่แล้วไม่ออก ปีนี้ระบุว่าออกแน่"
"ห้าคะแนนที่ยื่นให้ฟรี ๆ จะเอาไม่เอก็แล้วแต่!"
เสียงพลิกหน้ากระดาษดังสับสนดังขึ้นข้างหู
"เฉินฟาน รีบตื่นเถอะ..."
เสียงสดใสและอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู
เสียงที่คุ้นเคยเหลือเกิน
เฉินฟานลืมตาขึ้นทันที
ผลคือได้เห็นใบหน้ารูปไข่อันงดงามที่มีแววตาทอประกายระยับ หายใจอ่อนหอมราวกล้วยไม้
"ซูรั่วฉู!"
เฉินฟานตกใจสุดขีด พุ่งตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันที
"ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย"
เฉินฟานยื่นมือไปด้วยความตื่นเต้น บีบแก้มน้อย ๆ อ่อนนุ่มราวหยกของอีกฝ่าย
"นี่จะทำอะไรน่ะ!"
ซูรั่วฉูหน้าแดงซ่านในทันที รีบผลักเฉินฟานออก และมองไปยังแท่นบรรยายด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย
"ของจริง นี่คือของจริง!"
เฉินฟานตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ สายตากวาดมองไปทั่วโดยรอบ
ผลคือได้เห็นใบหน้าที่ทั้งอ่อนเยาว์และคุ้นเคยทีละคน ๆ
โต๊ะเก้าอี้เรียงเป็นแถว หนังสือและข้อสอบหนาเตอะ
พัดลมบนเพดานห้องที่หมุนดังเอี๊ยดอ๊าด อากาศที่อบอ้าว และแสงแดดจ้าภายนอกหน้าต่างกับเสียงจักจั่นเรไร...
ด้านขวามือของกระดานดำด้านหน้าเขียนข้อความเล็ก ๆ แถวหนึ่ง
"เหลืออีก 36 วัน ถึงสอบเข้าวิทยาลัยปี 2000"
เฉินฟานอ้าปากค้าง เต็มไปด้วยสีหน้าตะลึงงัน
"สอบเข้าวิทยาลัยปี 2000?"
"หมายความว่าผมเกิดใหม่กลับมาตอนสมัยเรียนปีสาม?"
"สวรรค์ได้ยินคำขอของผมจริง ๆ หรือนี่"
เฉินฟานจับตัวซูรั่วฉูที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น
ออกแรงดึงอีกฝ่ายเข้ามาสวมกอด
"ดีจริง! ในที่สุดผมก็ได้พบคุณอีกครั้ง"
"รั่วฉู ครั้งนี้ผมจะไม่มีวันให้คุณต้องจากผมไปอีกแล้ว"
พูดจบเฉินฟานก็กดใบหน้าน้อย ๆ ของอีกฝ่ายไว้ด้วยความตื่นเต้น และจูบอย่างแรงกล้า
"อ้า..."
ซูรั่วฉูตกใจจนร้องลั่น
นักเรียนทั้งห้องฮือฮาพร้อมเพรียง
"โอ๊ย โอ๊ย! เฉินฟานเป็นบ้าไปแล้ว ถึงกับจูบเหรัญญิกห้อง"
"ไอ้นี่หลับจนมึนหรือเปล่าวะ"
"เฉินฟาน!"
ตึง!
อาจารย์ประจำชั้น หวังฉี่หมิง ที่กำลังสอนอย่างเมามันบนแท่นบรรยายอดไม่ได้ที่จะคำรามลั่น
"นี่แกกำลังทำอะไรน่ะ!"
ภายใต้สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง ใบหน้าของซูรั่วฉูแดงก่ำขึ้นในทันใด
ทั้งอายทั้งโมโห ผลักเฉินฟานออกทีหนึ่ง แล้วซบหน้าลงกับโต๊ะเรียนด้วยใบหน้าแดง
เฉินฟานมองไปยังอาจารย์ประจำชั้นตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น
"อาจารย์หวัง ท่านยังมีชีวิตอยู่ด้วยหรือครับ"
อาจารย์หวัง: "..."
"ฮ่า ๆ ๆ..."
ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะลั่นในทันที
"แก... แกออกไปให้พ้น!"
หวังฉี่หมิงตวาดลั่นด้วยความโมโหทันที
เฉินฟานเกาหัว ลุกขึ้นอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ตอนออกไปยังไม่ลืมกระซิบบอกกับซูรั่วฉูว่า
"ภรรยาจ๋า เดี๋ยวเลิกเรียนอย่าเพิ่งกลับนะ ผมจะไปส่ง!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง เฉินฟานเดินออกจากห้องเรียนมาที่ระเบียงทางเดิน
แต่เมื่อเกิดใหม่ทั้งที เขาจะไม่ยืนรับโทษอยู่ตรงนี้อย่างโง่ ๆ หรอก
แล้วก็รีบวิ่งลงตึกคนเดียวไปยังร้านค้าของโรงเรียน
"เจ้าของร้าน เอาผ้าอนามัยยี่ห้ออนามัยสดใสห่อหนึ่งครับ เอาที่มีปีกด้วย"
"ไป ๆ ๆ นักเรียนห้องไหนมาป่วนกันที่นี่"
ป้าเจ้าของร้านค้าโบกมือไล่
เฉินฟานรีบบอกว่า "ผมอยู่ห้อง 7 ปี 3 อาจารย์ประจำชั้นให้ผมมาซื้อครับ"
ได้ยินดังนั้น ป้าเจ้าของร้านค้าถึงได้หยิบผ้าอนามัยห่อหนึ่งโยนลงบนโต๊ะ
"สามหยวนห้าเจียว"
เฉินฟานควักเงินทอนในกระเป๋าออกมาจ่าย คว้าผ้าอนามัยแล้ววิ่งออกไป
"ขอบคุณครับเจ้าของร้าน!"
ป้าเจ้าของร้านมองตามแผ่นหลังของเฉินฟาน แล้วจู่ ๆ ก็พึมพำออกมา
"ห้อง 7 ปี 3... ฉันจำได้ว่าอาจารย์ประจำชั้นไม่ใช่หวังฉี่หมิงหรือไง"
"เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ จะซื้อของแบบนี้ไปทำไม"