ฮุยเถิงเน็ตคาเฟ่
ลัวเหวินเจี๋ยจงใจเลือกคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงมุม
นั่งตรงนี้จะมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าประตูร้านได้ชัดพอดี
ลัวเหวินเจี๋ยทำเป็นเล่นเกมไปเรื่อย แต่ที่จริงใจลอยไปตั้งนานแล้ว สายตาจับจ้องไปที่ประตูตลอด
ในที่สุดเขาก็เห็นจางเสี่ยวจวิน
ตาเจ้าประคอยประจบประแจงอยู่ข้างกลุ่มข้าราชการ เดินเข้ามาในโถงใหญ่ของร้าน
“ทำไมมืดจัง จะมีปัญหาด้านความปลอดภัยไหม”
มีคนอดถามขึ้นมาไม่ได้
จางเสี่ยวจวินหัวเราะฮ่า ๆ “ท่านผู้นำทุกคนไม่ต้องห่วงครับ ที่ร้านเราเป็นร้านเน็ต แสงสลัว ๆ จะดีต่อลูกค้าหน่อยน่ะ”
“แล้วก็ร้านของเราทั้งด้านสุขอนามัยและการป้องกันอัคคีภัยต้องได้มาตรฐานร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน”
“ถ้าไม่ได้มาตรฐาน ผมก็คงไม่เป็นฝ่ายเสนอให้มาตรวจที่ร้านผมเป็นร้านแรกหรอก”
ถัดมา พี่เขยตัวอ้วนของจางเสี่ยวจวินก็เสริมอย่างเห็นด้วย “คำนี้ฟังเข้าท่าจริง”
“ดูท่าเจ้านายจางจะมั่นใจมากเลยนะ”
จางเสี่ยวจวินรู้งาน “แฮะ ๆ นี่เป็นแค่สิ่งที่ผู้ประกอบการอย่างผมควรทำครับ”
“เรื่องค้าขายผมยึดอยู่ข้อเดียว ของผิดกฎหมายทำร้ายคนเราไม่ทำ ขอเพียงทำธุรกิจอยู่ในกรอบ ถึงจะนอนหลับสบาย”
“ท่านผู้นำทุกท่าน ที่ผมพูดนี่ไม่ได้โอ้อวดเลยนะครับ ถ้าไม่เชื่อ หลังตรวจร้านผมเสร็จ ลองไปดูร้านอื่น ๆ ในถนนเส้นนี้ดูได้ โดยเฉพาะร้านเน็ตแถวนี้…”
“ผมวางคำพูดไว้เลยนะครับ สภาพแวดล้อมในร้านพวกนั้นมันบอกไม่ถูกเลยจริง ๆ การป้องกันอัคคีภัยที่ทำก็เล่นขายขำ”
“ผมขอพูดไม่ดีสักหน่อย ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจริง มันจะอันตรายเกินไป”
“ต้องรู้ไว้ว่าลูกค้าในนี้ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหยุนไห่นะครับ นักศึกษาสมัยนี้มีค่าแค่ไหน ถ้า…”