พรืด!
หลี่เจียวหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
หลิวเชียนเชียนส่งสายตาขุ่นเคืองไปทางเฉินฟาน ก่อนจะลุกไปนั่งอีกฝั่ง
พลางก้มมองหน้าอกตัวเองเงียบ ๆ เป็นระยะ
ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด
ดูท่าว่าคำพูดของเฉินฟานเมื่อครู่จะเสียดแทงใจเธอไม่น้อย
หานซวี่ไม่รู้จักดูสีหน้าท่าทาง ยังคิดจะเข้าไปใกล้ต่อ แต่สุดท้ายก็เจอแต่หน้าชาเย็นกลับมา
หลี่เจียวหันมายิ้มให้เฉินฟาน
“เมื่อกี้คุณพูดแรงไปนะ”
เฉินฟานยักไหล่
“ตอนกลับช่วยบอกเธอแทนผมด้วยแล้วกันว่าขอโทษ คงแค่ล้อเล่นน่ะ”
หลี่เจียวมองเฉินฟานตาหยีเป็นประกาย
“แล้วทำไมคุณไม่ไปขอโทษเองล่ะ”
เฉินฟานส่ายหัว
“ลูกผู้ชายจะขอโทษมั่วซั่วได้ยังไง”
“อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้พูดอะไรผิดเสียหน่อย”
หลี่เจียวหัวเราะจนตัวโยน
“คุณนี่น่าสนใจจริง ๆ”
ทางด้านนั้น อู๋ตี๋ขึ้นเวทีไปร้องเพลง《นิทาน》ก่อนแล้ว ตอนนี้ลงเวทีมาเรียบร้อย
หม่าเสี่ยวซว่ายขึ้นไปกดเลือกเพลง《สนธยา》
พอหมอนี่เอ่ยปาก ทุกคนก็พากันร้องว้าวออกมาพร้อมกัน
ไม่คิดว่าหม่าเสี่ยวซว่ายจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้ เสียงเขาดีมากแถมยังฟังออกว่าฝึกร้องมาโดยเฉพาะ
ถ่ายทอดอารมณ์เพลงออกมาได้เข้มข้น
เห็นดังนั้น เฉินฟานก็ถอนใจ
รู้ดีว่ายกนี้หม่าเสี่ยวซว่ายชนะไปหนึ่งฟินในการจีบซ่งหลินหลิน
พ่อหนุ่มรองอย่างลัวเหวินเจี๋ยคงหมดหวังแล้ว
ลองมองคนอื่นดูบ้าง
อู๋ตี๋นั่งคุยกับซูฉิงอยู่ตรงมุม ยังดูไม่ออกว่าทั้งคู่เป็นยังไง
ส่วนหานซวี่เข้าข่ายพวกคิดเองเออเองฝ่ายเดียว เขากับหลิวเชียนเชียนไม่เข้ากันเลย ไม่มีทางลงเอยกันได้