“ข้าไปเอง” ซ่งจื้ออี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดเรื่องเล็กน้อยอย่างการไปตลาดซื้อผัก
“เหลวไหล” เสิ่นจิงหานปฏิเสธทันที “เจ้าไม่มีวรยุทธ์ ผู้คุ้มกันในเรือนชั้นในล้วนเป็นคนฝีมือดีของเฉิงจือเหยี่ยน หากเข้าไปก็เท่ากับเดินไปตาย”
“ข้าไม่ต้องใช้วรยุทธ์” ซ่งจื้ออี้ชี้แผนผัง “ใต้เท้าซู ผู้คุ้มกันผลัดเวรกันตอนกี่ยาม?”
ซูหมิงหย่วนชะงักไปเล็กน้อย “ยามฉลู เค่อหนึ่ง”
“ช่วงเปลี่ยนเวรนานแค่ไหน?”
“ไม่ถึงครึ่งถ้วยชา”
“พอแล้ว” ซ่งจื้ออี้คำนวณคร่าว ๆ “ครึ่งถ้วยชาพอให้ข้าปีนเข้าไปในหอพระ ปลดกลไกกุญแจหลู่ปาน แล้วเอาบัญชีลับออกมาได้ เหล่าสวี่จะคอยรับข้างนอก ขอเพียงไม่ให้ผู้คุ้มกันรู้ตัว ข้าก็ถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้” น้ำเสียงของเสิ่นจิงหานเย็นลง
ซ่งจื้ออี้ลุกขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าเสิ่นจิงหาน
นางมองเขาจากที่สูงกว่า
“เสิ่นจิงหาน เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพวกเรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?” ซ่งจื้ออี้ลดเสียงลง “ระหว่างทางเนรเทศ ข้ารักษาคน ส่วนเจ้าฆ่าคน ตอนนี้มาถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้ารับหน้าที่เดินหมาก ส่วนข้ารับหน้าที่เอาของ นี่คือการแบ่งงาน เจ้าแบกรับความเสี่ยงทุกอย่างไว้คนเดียวไม่ได้”
เสิ่นจิงหานมองเข้าไปในดวงตาของนาง
ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววถอยแม้แต่น้อย
“เรื่องยุ่งยากนี้เป็นสิ่งที่พ่อข้าทิ้งไว้” น้ำเสียงของซ่งจื้ออี้อ่อนลง “ของที่เขาแลกมาด้วยชีวิต ข้าต้องไปเอาด้วยตัวเอง นี่เรียกว่าปิดวงเหตุและผลให้สมบูรณ์”
เสิ่นจิงหานเงียบไป
เขารู้จักซ่งจื้ออี้ดีเกินไป