ยามค่ำคืน ลานบ้านพี่สะใภ้หลิน
แสงจันทร์สว่างกระจ่าง ทาบพื้นดินสีเหลืองให้ขาวโพลน
ซ่งจื้ออี้ล้างเท้าเสร็จ ก็ยกอ่างน้ำออกมาเททิ้ง พอแหวกม่านประตูขึ้นก็เห็นลู่เสี่ยวหม่านนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมลานบ้าน
เด็กหนุ่มคนนี้ยังไม่นอน ในมือกำกิ่งไม้อยู่ กำลังอาศัยแสงจันทร์เขียนขีดเขี่ยลงบนพื้น
ขีดไปทีหนึ่ง หยุดอยู่นาน แล้วค่อยขีดอีกที
ซ่งจื้ออี้เดินเข้าไป ก้มมอง
บนพื้นมีอักษรสี่ตัวเขียนเอียงกระเท่เร่: ฟ้าดินเร้นลับเหลืองอร่าม
เขียนได้น่าเกลียดมาก ราวกับสุนัขตะกุยพื้น แต่ทุกขีดทุกเส้นล้วนกดลึก กิ่งไม้จิ้มพื้นดินจนเป็นหลุมเล็ก ๆ
ลู่เสี่ยวหม่านได้ยินเสียงฝีเท้า ก็สะดุ้ง รีบใช้มือปัดอักษรบนพื้น ราวกับเด็กที่ทำผิดมา
“อย่าปัด” ซ่งจื้ออี้คว้าข้อมือเขาไว้
ลู่เสี่ยวหม่านก้มหน้า นิ้วเขี่ยดินในฝ่ามือ ไม่ยอมพูดอะไร
“เขียนได้ดีทีเดียว” ซ่งจื้ออี้นั่งยอง ๆ ลงข้างเขา “ฟ้าดินเร้นลับเหลืองอร่าม จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาล ต่อจากนั้นคืออะไร รู้ไหม?”
“ตะวันจันทราเต็มดวงและคล้อยต่ำ ดวงดาวเรียงรายทั่วฟ้า” ลู่เสี่ยวหม่านตอบเสียงเบาราวกับยุงบิน
“ใครสอนเจ้า?”
“ไม่มีใครสอน...” ลู่เสี่ยวหม่านก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “เมื่อก่อนตอนอยู่จวนโหยวหนิงหนั่น ข้าไปส่งข้าวที่เรือนด้านหน้าทุกวัน พอเดินผ่านสำนักศึกษา ก็จะนั่งยอง ๆ แอบฟังอยู่ใต้หน้าต่าง คุณชายทั้งหลายท่องตำรา ข้าก็ท่องตาม”
เขาเงยหน้าขึ้น แสงจันทร์ส่องเข้าดวงตา สว่างจ้าจนแทบแผดเผา อีกทั้งยังแฝงความด้อยค่าที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง
“พี่ซ่ง ท่านปู่บอกว่าพวกเราเป็นบ่าว เป็นทาสที่เซ็นสัญญาขายตัวไว้ บรรพบุรุษรุ่นแล้วรุ่นเล่าก็เป็นทาสทั้งนั้น ทาสไม่คู่ควรจะเรียนหนังสือ รู้หนังสือแล้วอายุจะสั้น” ลู่เสี่ยวหม่านสูดจมูก “แต่ข้า...ข้าแค่อยากเรียน ต่อให้รู้แค่ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้ ข้าก็รู้สึกว่า...ตัวเองไม่เหมือนคนอื่นแล้ว”