สิ้นเสียงของเหล่าเซวี่ ซ่งจื้ออี้ก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
“หนีไปแล้วหรือ?” ซ่งจื้ออี้สูดหายใจลึก “ข้าก็ว่าแล้ว ตัวร้ายมักตายเพราะพูดมาก แถมยังตายเพราะการคุ้มกันระหว่างทางหละหลวมอีกด้วย”
เสิ่นจิงหานยืนอยู่ที่เดิม สายตากวาดมองถนนว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว แววตาเย็นเยียบราวกับถูกน้ำแข็งชุบมา
“เขาไม่ได้หนี” เสิ่นจิงหานเอ่ยสี่คำ “แต่คิดจะคว่ำกระดาน”
เหล่าเซวี่ชะงัก “คว่ำกระดานหรือ?”
“เฉิงจือเหยี่ยนสั่งสมอำนาจในเมืองหลวงมาสิบปี มีทหารตายแทนสามพันนาย นอกเมืองหลวงยังมีกองกำลังส่วนตัวอีก” เสิ่นจิงหานพูดรวดเร็วและเป็นระเบียบ “เขารู้ว่าหากศาลสามหน่วยงานไต่สวนร่วมกัน เขาต้องตายแน่ ในเมื่อเล่นตามกติกาแล้วเอาชนะไม่ได้ เขาก็จะทุบกระดานหมากนี้ทิ้งเสีย”
ซ่งจื้ออี้เข้าใจได้ทันที “เขาจะก่อกบฏหรือ?”
“เหล่าเซวี่ รีบกลับตำหนักบูรพาเดี๋ยวนี้” เสิ่นจิงหานหันไป “บอกองค์รัชทายาทว่าเป้าหมายแรกของเฉิงจือเหยี่ยนต้องเป็นคลังอาวุธของกรมกลาโหม ส่วนเป้าหมายที่สองคือตำหนักบูรพา ให้พระองค์หดแนวป้องกันและรักษาตำหนักบูรพาไว้ให้มั่น ขอเพียงต้านทานจนถึงฟ้าสาง เฉิงจือเหยี่ยนก็ต้องพ่ายแพ้”
“แล้วท่านกับฮูหยินเล่า?” เหล่าเซวี่ถามอย่างร้อนใจ
“กลับอาราม” เสิ่นจิงหานจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย “เมื่อเขาคว่ำกระดาน คนแรกที่เขาจะฆ่าก็คือข้า”
ราตรีมาเยือน
“ก้อง—ก้อง—”
เสียงระฆังทุ้มต่ำกังวานไปทั่วท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง
ประตูเมืองทั้งเก้าปิดลง
ภายในอารามชิงซวี กองไฟลุกไหว
เสิ่นจิงหานนั่งอยู่บนกองฟาง ในมือถือดาบปีกห่านที่เหล่าเซวี่ทิ้งไว้ ใช้ผ้าขาดผืนหนึ่งค่อย ๆ เช็ดคมดาบ
“ปัง!”
ประตูลับหลังเรือนถูกผลักเปิดอย่างแรง
ซูหมิงหย่วนกลิ้งล้มลุกคลุกคลานเข้ามา
หมวกขุนนางหายไปแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นเขม่า