ซ่งจื้ออี้สวมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วพุ่งออกจากกระท่อม
เจ้าหน้าที่แซ่เฉายืนอยู่บนพื้นโคลน มือถือคบสนครึ่งท่อน แสงไฟส่องให้เห็นสีหน้าร้อนรน
“เป็นมานานแค่ไหนแล้ว?”
“เมื่อครู่เอง ไออยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็...มีแต่เลือด”
ซ่งจื้ออี้ตามเขาไปยังเรือนกระเบื้อง
พอถึงหน้าประตู ม่านผ้าก็ยังเปิดอยู่
ตะเกียงน้ำมันในห้องส่องสว่าง เผยให้เห็นโจวเตี่ยนนั่งอยู่ตรงขอบเตียง มือข้างหนึ่งยันแผ่นกระดานเตียง อีกข้างกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น
บนผ้ามีคราบสีแดงคล้ำเป็นปื้น
เจ้าหน้าที่อีกคนที่เข้าเวรยืนอยู่ข้าง ๆ มือถือถ้วยชาจืดที่เหลืออยู่ครึ่งถ้วย ไม่รู้ว่าควรยื่นให้หรือเก็บกลับไปดี
ซ่งจื้ออี้ยืนอยู่ตรงประตู ไม่ได้เข้าไป
“ท่านโจว”
โจวเตี่ยนเงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่มักหรี่ลงพร้อมรอยยิ้มเสมอ ตอนนี้เบิกกว้างจนเห็นตาขาวซึ่งมีเส้นเลือดแดงก่ำ
พอเห็นซ่งจื้ออี้ ริมฝีปากเขาขยับสองครั้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“ข้าเข้าไปได้ไหม?” ซ่งจื้ออี้ถาม
โจวเตี่ยนหอบหายใจสองครั้ง ก่อนพยักหน้า
ซ่งจื้ออี้เดินไปนั่งยอง ๆ หน้าเตียง “ขอดูผ้าหน่อย”
โจวเตี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
สีแดงคล้ำ ไม่ใช่สีแดงสด
มีเสมหะเหนียวข้นปนอยู่หลายสาย
ซ่งจื้ออี้ก้มลงดมใกล้ ๆ — กลิ่นคาว
“อ้าปาก”
โจวเตี่ยนอ้าปาก
ลิ้นมีสีแดงคล้ำ ฝ้าบนลิ้นเหลืองและเหนียว
“ก่อนจะไอ แน่นหน้าอกไหม?”
“แน่น” เสียงโจวเตี่ยนแหบพร่า “เหมือนมีก้อนหินกดทับอยู่”
“ใต้ชายโครงขวาเจ็บไหม?”
โจวเตี่ยนชะงัก
เขายกมือคลำชายโครงขวาโดยไม่รู้ตัว
“...บางครั้ง เจ้าเดาได้อย่างไร?”
ซ่งจื้ออี้ไม่ได้ตอบ
นางยื่นมือไปกดใต้ชายโครงด้านขวาของเขา
โจวเตี่ยนสูดปากเฮือก แล้วเอนตัวถอยหลังไปครึ่งตัว