ฟ้าสางรำไร
ภายในเรือนอี๋หงแห่งสวนต้ากวน สาวใช้สูงวัยหาบน้ำรดดอกไม้ สาวใช้ชั้นสามหลายคนถือไม้กวาดเก็บใบไม้ร่วงตามระเบียงทางเดิน เมื่อเห็นหมอกยามเช้าปกคลุม หรือแดดแรงกล้า ชิวเหวิน ปี้เหิน และชุนเยี่ยน สาวใช้ชั้นสองก็ขนหนังสือออกมา รอบด้านเต็มไปด้วยบรรยากาศวุ่นวายมีชีวิตชีวา
ทันใดนั้น
ชิวเหวินตาไว มองเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินใกล้เข้ามาจากที่ไกล
นั่นคือท่านสามหวน!
เขามาที่นี่ได้อย่างไร?
“ท่านสามหวน” ชิวเหวินรีบก้าวเข้าไปต้อนรับ
เจียหวนมีสีหน้าเรียบเฉย
“เจียเป่าอวี้อยู่ที่ใด?”
“นายท่านยังนอนอยู่เจ้าค่ะ” ชิวเหวินเห็นท่าทางเอาเรื่องของเขาแล้ว ก็รู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันที
เจียหวนก้าวเข้าไปในลานโดยไม่พูดพล่าม
“ท่านสาม จะทำอะไรหรือเจ้าคะ!” เมื่อเห็นว่าตนขวางเขาไม่อยู่ ชิวเหวินก็รีบวิ่งไปหาปี้เหินกับชุนเยี่ยน แล้วกล่าวเสียงร้อนรนว่า
“เร็วเข้า รีบไปแจ้งท่านย่า นายท่าน และฮูหยิน!”
ปัง!
เจียหวนเตะประตูห้องชั้นในเปิดผาง เดินผ่านห้องหลายห้อง สาวใช้ทั้งซีเหรินและเช่อเยว่ต่างแตกตื่น พากันมาถึงห้องนอนอันหรูหราที่สุด เครื่องลายครามและของเก่าโบราณมีครบครัน ม่านลูกปัดสีแดงห้อยระย้า ข้างเตียงไม้แกะสลักมีม่านกั้นสีชมพู เจียเป่าอวี้กำลังหนีบผ้านวมไว้ระหว่างขา หลับสนิทจนกรนเสียงดัง
“สาวใช้คนไหนกันส่งเสียงเอะอะ!” เจียเป่าอวี้งัวเงียตื่น ยังพลิกตัวไปอีกด้าน
เจียหวนยกมือฟาดใส่เขาเต็มแรง
เพียะ!
เจียเป่าอวี้ถูกตบจนตื่น พอเห็นเจียหวน วิญญาณแทบหลุดจากร่าง
“เจ้า... เจ้า... อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!” ขนทั่วร่างของเขาลุกชัน พูดจาติดอ่าง
“หน้าบานนัก กล้าดีอย่างไรถึงคิดร้ายต่อข้า” เจียหวนคว้าหมับเข้าที่แขน แล้วลากเขาลงจากเตียงทันที
“ท่านย่า ช่วยด้วย!”
เจียเป่าอวี้ดิ้นรนสุดชีวิต ร้องจนเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่
“ท่านสาม หยุดมือเถิด!”
ซีเหรินกับเช่อเยว่หน้าซีดเผือด ได้แต่มองคุณชายรองเป่าอวี้ถูกลากออกจากเรือนอี๋หง
“หวนเอ๋อร์ หยุดก่อน!”