ล่องแก่งที่หลงเหลิงกินเวลาตลอดช่วงบ่าย พอกลับถึงโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์ในกว่างเชิง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
พรมหนาในทางเดินทำให้แทบไม่มีเสียงฝีเท้า
หลินเฟิงถือกระเป๋าชาแนลของฝางซือหาน เดินตามหลังกู้หว่านหนิงกับฝางซือหาน
พอเดินมาถึงหน้าห้องพรีซิเดนเชียลสวีท กู้หว่านหนิงก็หยุดเดิน
“คุณกู้ วันนี้ยังมีธุระอย่างอื่นอีกไหมคะ”
ฝางซือหานรีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือกำคีย์การ์ดไว้แน่น “ถ้าไม่มีแล้ว ฉันกับหลินเฟิงขอกลับไปพักที่ห้องก่อนนะคะ”
กู้หว่านหนิงไม่ได้รีบตอบ
เธอหันหน้าไป สายตาข้ามไหล่ของฝางซือหานไปจับจ้องหลินเฟิงตรง ๆ
สายตานั้นแตกต่างจากตอนประชุมในบริษัทอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแรงกดดันเย็นเยียบจนถึงกระดูกเหมือนปกติ กลับมีแววประเมินที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่
ราวกับกำลังมองเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่เหมาะมือเป็นพิเศษ
“ซือหาน เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักก่อนเถอะ”
กู้หว่านหนิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “หลินเฟิงอยู่ก่อน เข้ามาในห้องกับฉัน ฉันมีเรื่องจะกำชับเธอเป็นการส่วนตัวสองสามคำ”
พอได้ยินอย่างนั้น ฝางซือหานก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด