หลินเฟิงวางมือทั้งสองข้างพิงพนักโซฟา โน้มตัวไปข้างหน้า กักฝางซือหานไว้ระหว่างตัวเขากับโซฟา
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เจือความเย็นชาโชยเข้าจมูกหลินเฟิงไม่หยุด
ฝางซือหานตัวแข็งทื่อ
เธอเงยหน้ามองใบหน้าของหลินเฟิงที่มีแววเจ้าเล่ห์ ความตื่นตระหนกในดวงตาปิดไม่มิด
เปลือกนอกของสาวแกร่งมืออาชีพที่เกร็งขึงเมื่อครู่ ตอนนี้แตกร้าวขึ้นมาในพริบตา
“อย่ามาใช้วิธีนี้กับฉัน!”
ฝางซือหานยื่นมือผลักหลินเฟิง
ฝ่ามือแตะโดนอกแน่นแข็งของเขา ราวกับถูกเหล็กร้อนนาบ เธอรีบชักมือกลับทันที
หลินเฟิงถอยหลังไปครึ่งก้าวตามแรงผลัก พลางยิ้มกว้าง “คุณเลขาฝาง คุณพูดเองนะ ถ้าถึงตอนนั้นคุณกู้เห็นว่าพวกเราเล่นไม่สมจริง แล้วหักเงินก้อนสุดท้ายหลายล้านออกไป อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน”
“เงินฉันต้องได้อยู่แล้ว”
ฝางซือหานลุกขึ้นยืน ใช้มือทั้งสองข้างจัดกระโปรงรัดรูปที่ยับเล็กน้อย แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “แต่ในที่ที่ไม่มีใครจับตาดู นายต้องให้เกียรติฉันหน่อย”
“ได้ ฟังคุณ แล้วคืนนี้เราจะนอนกันยังไง”
หลินเฟิงชี้นิ้วไปทางห้องด้านใน
เตียงใหญ่กว้างพอให้กลิ้งเล่นได้สบาย
ฝางซือหานกัดริมฝีปากล่าง ปลายนิ้วชี้ข้ามเตียงใหญ่ไปยังชุดโซฟาหนังเดี่ยวข้างหน้าต่างสูงจรดพื้น
“นายนอนโซฟา ฉันนอนเตียง ต่างคนต่างอยู่”
“ไม่มีปัญหา”
หลินเฟิงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
เขาถอดเสื้อคลุมโยนลงบนโซฟา ล้วงโทรศัพท์ออกมาเปิดแอปสั่งอาหาร
“จะกินอะไร วุ่นวายมาทั้งวัน หิวจนไส้กิ่วแล้ว”
ฝางซือหานก้มลงถอดรองเท้าส้นสูง แล้วถอดถุงน่องสีเนื้อที่คลุมขาทั้งสองข้างออก
เท้าเปลือยขาวนุ่มทั้งสองข้างเหยียบลงบนพรมหนานุ่ม นิ้วเท้าขยับงอน้อย ๆ
เธอนวดหว่างคิ้ว “อะไรก็ได้ ฉันไม่เลือก”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น
หลินเฟิงหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่สองใบเข้ามา แล้ววางลงบนโต๊ะเตี้ยกลางห้อง
เมื่อเปิดถุงออก ก็มีเนื้อย่างเสียบไม้กองใหญ่ที่ส่งเสียงฉ่าและมันเยิ้ม หอยนางรมย่างหอมกลิ่นกระเทียมฟุ้ง รวมถึงเบียร์สดแช่เย็นหลายกระป๋องที่มีหยดน้ำเกาะพราว
กลิ่นบาร์บีคิวเข้มข้นอบอวลไปทั่วห้องสวีทบริหารสุดหรู
ฝางซือหานล้างหน้าเสร็จแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนไหมสีขาวของโรงแรม เดินออกมา