ยี่สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องน้ำส่งเสียงขัดเบา ๆ แล้วเปิดออก
ไอน้ำอุ่น ๆ ผสมกลิ่นแชมพูหรูระดับไฮเอนด์โชยมาปะทะหน้า
ฝางซือหานเดินออกมา
เธอชำระล้างเครื่องสำอางเย็นชาและประณีตบนใบหน้าออกหมดแล้ว ไร้การแต่งแต้มแบบนั้น ไม่เพียงไม่ทำลายความงามแม้แต่น้อย กลับขจัดความเฉียบขาดในหน้าที่การงานออกไป เพิ่มความบริสุทธิ์ที่น่าสงสารเข้าไปอีกนิด
บนตัวเธอมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูสีขาวหนา ๆ ของโรงแรม ผูกเชือกหลวม ๆ ที่เอว ช่วงคอเสื้อเผยให้เห็นเนื้อเนียนขาวพราวเป็นบริเวณกว้าง กระดูกไหปลาร้ายังมีหยดน้ำใส ๆ เกาะอยู่
ที่ร้ายกาจที่สุดคือ ชายเสื้อคลุมยาวแค่พอดีโคนขา
ขาขาวยาวตรงได้สัดส่วนไร้ไขมันส่วนเกินสองข้างนั้น เปิดเปล่าไร้การป้องกัน โยกเยกต่อหน้าหลินเฟิง
หยดน้ำค่อย ๆ ไหลลงตามน่องเรียบลื่นของเธอ สุดท้ายซึมหายไปในพรมหนา ๆ
แรงกระทบทางสายตาระดับนี้เทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์
ต่อให้หลินเฟิงจะอดทนแค่ไหน ก็ต้องตะลึงไปหนึ่งวินาที ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงจนควบคุมไม่ได้ สายตาฉายแววรุกรานอย่างไม่ปิดบัง
ฝางซือหานสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนผ่าวของเขาอย่างแหลมคม แก้มแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น แต่ก็รีบวางสีหน้าขรึม กลับมาท่าทางเย็นชาและหยิ่งยโส พูดเสียงเข้มด้วยความหมั่นไส้: "มองอะไร! ตาจะหลุดออกมาแล้ว! ยังไม่รีบไปอาบน้ำอีก!"
"อาบเสร็จก็รีบเข้ามา"
เสียงของฝางซือหานดังออกมาจากห้องนอน ท่วงทำนองเกียจคร้านเล็กน้อย แฝงน้ำเสียงสั่งการจนเป็นนิสัย
สิบนาทีต่อมา......
หลินเฟิงถือผ้าเช็ดตัวเช็ดผม กลืนน้ำลาย แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ
เพิ่งก้าวถึงหน้าห้องนอน ก็เห็นฝางซือหานพิงหัวเตียงอยู่ ฝีเท้าหยุดชะงักทันที
บนตัวเธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูสีขาวหนาของโรงแรม
เสื้อคลุมตัวนี้ถ้าใส่กับคนอื่นก็เป็นแค่ถุงกระสอบ แต่พอมาใส่กับฝางซือหาน กลับกลายเป็นสิ่งยั่วยวนถึงตาย
เชือกเสื้อคลุมผูกหลวม ๆ คอเสื้อเปิดกว้างเล็กน้อย เผยผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง
ยิ่งกว่านั้นคือสองขาของเธอ
ยาวและตรง ไขว้กันวางทับบนผ้าห่มอย่างสบายอารมณ์ ขาวจนแสบตาภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่น
หลินเฟิงรู้สึกคอแห้งผาก
ให้ตายเถอะ ตอนอยู่บริษัทปกติ ฝางซือหานไม่แม้แต่จะโชว์คอให้เห็น แต่ตอนนี้แต่งตัวแบบนี้นอนอยู่บนเตียง ใครจะทนไหว?
"ยืนงงอะไรอยู่? เข้ามาสิ"
ฝางซือหานเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
หลินเฟิงถูมือ หัวเราะแห้ง ๆ สองที: "คุณเลขาฝาง นี่... ชายหญิงตามลำพังสองต่อสอง มันไม่เหมาะมั้ง?"
"บนเตียงเมื่อกี้ตอนแกถอดเสื้อผ้าฉัน ทำไมไม่เห็นพูดว่าไม่เหมาะ?"
ฝางซือหานหัวเราะเย็น ๆ ปาโทรศัพท์ในมือทิ้งข้างตัว
หลินเฟิงหน้าแดงด้วยความเขิน ไม่กล้ารับลูกนั้น
มันจะเหมือนกันได้ยังไง!
เมื่อกี้เป็นเรื่องเอาตัวรอด แต่ตอนนี้เป็นการอยู่ตามลำพังกันจริง ๆ นะ
"เข้ามา นวดไหล่ให้ฉันหน่อย"
ฝางซือหานตบขอบเตียง
"นวดไหล่?"
หลินเฟิงงงไปชั่วครู่
"เปล่าประโยชน์!"
ฝางซือหานกลอกตา "เจ้านายขี้แพ้ของแกทำให้ฉันตกใจมาทั้งคืน ตอนนี้คอฉันแข็งไปหมด! ให้แกนวดสองทีมันเสียหายอะไรนักหนา? รีบ ๆ เข้ามา!"
หลินเฟิงคิดในใจ ให้ตายเถอะ นี่เอาฉันมาเป็นเด็กนวดฟรีเนี่ย
แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ได้นวดให้เลขาสุดเซ็กซี่ระดับนี้ ปกติจะไปมีโอกาสดี ๆ แบบนี้ที่ไหน?
เขาเดินเข้าไปนั่งที่ขอบเตียง
เตียงนุ่มเกินไป พอเขานั่งลง ที่นอนก็ยุบตัว ฝางซือหานจึงเอนตัวมาทางเขาอย่างเป็นธรรมชาติเล็กน้อย
กลิ่นแชมพูโรงแรมปนกลิ่นน้ำหอมระดับไฮเอนด์เฉพาะตัวของเธอ ลอยตรงเข้าจมูกหลินเฟิง
"ออกแรงหน่อย ฉันชอบหนัก ๆ"
ฝางซือหานหันหลังให้เขา ดึงคอเสื้อคลุมถอยหลังเล็กน้อย เผยให้เห็นคอเรียวบางและแผ่นหลังเนียนใสช่วงหนึ่ง
หลินเฟิงหายใจเข้าลึก ๆ แล้ววางมือลงไป
เพิ่งแตะเนื้อเธอ เขาก็อดสบถในใจไม่ได้
เนียนจริง ๆ
ผิวละเอียดนุ่มราวกับผ้าแพร ยิ่งมีอุ่น ๆ จากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ
นิ้วของหลินเฟิงออกแรงเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว นวดลงตามเส้นเอ็นที่คอของเธอ
ขับรถเป็นประจำ มือของหลินเฟิงจึงมีแรงไม่น้อย
นิ้วโป้งเพิ่งกดลงบนจุดฝังเข็มที่ไหล่ฝางซือหาน เธอก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ ผิวปากหลุดเสียงครางต่ำ ๆ เบา ๆ ออกมา
"อืม... ใช่ ตรงนั้นแหละ ออกแรงอีกหน่อย"
ฝางซือหานหลับตา ถอนหายใจยาว
สมองหลินเฟิง "อื้อ" ไปหนึ่งที
ให้ตายสิ!
เสียงนี้......?
ความตื่นเต้นจากการเล่นบทจริงบนเตียงเมื่อกี้ ยังไม่ทันจางหายไปเลย
ทีนี้สิ ผู้หญิงคนนี้ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ มอบแผ่นหลังให้เขาอย่างไม่ระวังตัว เสียงนุ่มราวกับมีตะขอ
หลินเฟิงทำได้แค่กดความใคร่ไว้ มือทำหน้าที่ยึดนวดอย่างเรียบร้อย
ในห้องเงียบมาก ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กับลมหายใจที่สลับกันของคนสองคน
ตรงข้ามกำแพงพอดี มีกระจกแต่งตัวขนาดใหญ่แขวนอยู่
ฝางซือหานลืมตาครึ่งหนึ่ง สายตาตกลงบนกระจกพอดี
ในกระจก หลินเฟิงใส่เสื้อกล้าม กล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องเป็นมัด ๆ เห็นชัดเจน
เขาหน้าตึง ริมฝีปากเม้มแน่น ท่าทางราวกับกำลังเผชิญศัตรู
สายตาจ้องไปที่ไหล่เธอ ไม่กล้าแม้แต่จะชะเง้อมองไปที่อื่น
ที่เด่นชัดที่สุดคือหูของเขา แดงจากโคนหูขึ้นไปจนถึงปลายหู
ฝางซือหานมองท่าทางตึงเครียดจนแทบจะระเบิดของเขา มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย
"หลินเฟิง"
ฝางซือหานเอ่ยขึ้นอย่างกระทันหัน
"อ้าว? คุณเลขาฝาง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
หลินเฟิงรีบหยุดมือ
"เปล่า"
ฝางซือหานหันหน้ามา มองเขาด้วยรอยยิ้มครึ่ง ๆ กลาง ๆ "ฉันแค่รู้สึกตลกดี เมื่อกี้ตอนแกถอดเสื้อผ้าฉัน ทับฉันอยู่บนเตียง ความดุดันนั่นหายไปไหน? ตอนนี้ทำไมกลับกลายเป็นท่าทางซื่อ ๆ แบบนี้ได้?"
หลินเฟิงถูกถามจนหน้าแดงระเรื่อ ไอแห้ง ๆ สองที: "คุณเลขาฝาง อย่าล้อผมเล่นเลย เมื่อกี้เป็นบทให้คุณนายใหญ่ดู เป็นวิธีเอาตัวรอด ตอนนี้คุณนายใหญ่ไปแล้ว ต่อให้คุณให้ผมกล้า ผมก็ไม่กล้าทำเกินขอบเขตหรอก"
"จริงเหรอ?"
ฝางซือหานหมุนตัวกลับมาทันที เอาตัวโน้มไปข้างหน้า
ระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกดึงให้ใกล้เข้ามาทันที คอเสื้อคลุมของเธอเปิดกว้างขึ้นอีกเพราะท่าทางนี้ เนื้อเนียนขาวพราวกว้าง ๆ กระแทกสายตาหลินเฟิงตรง ๆ
"ปกติแกเป็นคนซื่อ ๆ แบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"