วันรุ่งขึ้นบังเอิญเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี
สิบโมงเช้า ทั้งสองคนก็ไปปรากฏตัวที่ร้านบริษัทนายหน้ากลางเมือง
“ผมขอดูแค่ห้องในคอนโดชิงเนียนหยางกวาง สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องน้ำหนึ่งห้องครัว ตกแต่งให้ดีที่สุด แบบที่หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที”
หลินเฟิงนั่งอยู่บนโซฟาของร้านนายหน้า เคาะนิ้วลงบนโต๊ะกระจกสองครั้ง น้ำเสียงเด็ดขาดไร้ข้อโต้แย้ง
บ่ายสองโมง ดูห้องเสร็จ สัญญาก็เซ็นเรียบร้อย
ค่าเช่าปีละสามแสน หลินเฟิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา รูดบัตรจ่ายเต็มจำนวนทันที
คอนโดหรูชั้นยี่สิบแปดห้องนี้กว้างขวางและสว่างไสว
พื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตร หน้าต่างกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานเปิดรับทิวทัศน์แม่น้ำอันคึกคักของเมืองเซินเต็มสายตา
ห้องครัวแบบเปิดมีอุปกรณ์ทำครัวนำเข้าครบชุด ส่วนห้องนอนใหญ่มีเตียงทรงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองเมตร พร้อมที่นอนยางพาราคุณภาพสูงสุด
ยามเย็น ทั้งสองคนกลับไปยังห้องเช่าในชุมชนแออัดกลางเมือง
“เสื้อผ้าเก่า ๆ พวกนี้ไม่เอาแล้ว โต๊ะพัง ๆ นี่ก็ไม่เอา รองเท้าสามสี่คู่นี้ส้นสึกจนแบนหมดแล้ว ทิ้งให้หมดเลย”
หลินเฟิงถือถุงพลาสติกสีดำใบใหญ่ กวาดข้าวของทิ้งอย่างบ้าคลั่ง
อำนาจคือเหล้าชั้นดีที่เจือยาพิษ เงินทองคือคมมีดที่ห่อด้วยน้ำตาล มันตัดโซ่ตรวนให้ขาดได้ แต่ก็อาจบาดตัวเองได้เช่นกัน