เก้าโมงเช้า เมย์บัคสีดำแล่นออกจากโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์กว่างเชิงตรงเวลา มุ่งหน้าไปยังเมืองเซิน
ภายในห้องโดยสารเงียบผิดปกติ
กู้หว่านหนิงนั่งอยู่เบาะหลัง สวมแว่นกันแดดหลับตาพักสายตา
หลินเฟิงจดจ่อกับสภาพถนน ส่วนฝางซือหานนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ประสานมือวางบนตัก หลังตั้งตรงราวกับเสาธง
ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศตึงเครียดชวนให้ใจเต้นระหว่างพวกเขากลับค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องโดยสารอย่างเงียบเชียบ
เมื่อเข้าสู่เขตเมืองเซิน ฝางซือหานได้รับโทรศัพท์จากบริษัท ต้องกลับไปจัดการเอกสารด่วนฉบับหนึ่ง
“คุณกู้ หนูขอลงที่แยกข้างหน้าก่อนนะคะ จะกลับบ้านสักครู่ แล้วค่อยเรียกแท็กซี่ไปบริษัทค่ะ”
ฝางซือหานหันมาขออนุญาต
“ไปเถอะ”
กู้หว่านหนิงตอบรับเสียงเรียบ
รถจอดข้างทาง ฝางซือหานเปิดประตูลงจากรถ
ก่อนปิดประตู สายตาของเธอสบกับหลินเฟิงผ่านกระจกมองหลัง ทุกอย่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
เมื่อกลับถึงสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัท เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบห้าทุ่ม ชีวิตยามค่ำคืนของเมืองเซินเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
คืนนี้สวี่เจิ้งหยางอ้างว่ามีงานเลี้ยงรับรอง จึงไม่โผล่หน้ามาเลย
หลินเฟิงได้รับโทรศัพท์จากกู้หว่านหนิง ให้ขับรถไปรับเธอที่คลับส่วนตัวระดับสุดยอดแห่งหนึ่ง
ตอนที่ไปรับกู้หว่านหนิง เห็นได้ชัดว่าเธอดื่มไปไม่น้อย
เธอเดินโซเซเล็กน้อย เสื้อโค้ตสีดำทรงเข้ารูปเปิดอ้า เผยให้เห็นชุดราตรีสีแดงเข้มดุจไวน์ที่อยู่ด้านใน ขับเน้นรูปร่างสมบูรณ์แบบของเธอได้อย่างเต็มที่