เฉินหยางโอบร่างนุ่มนิ่มของสวี่หยวนไว้ กึ่งผลักกึ่งอุ้มตรงไปยังห้องนอน
สวี่หยวนยันพื้นด้วยส้นรองเท้า พยายามต้านแรงของเขาไปพลางพูดเสียงเบาไปพลางว่า “นายจะรีบอะไรนักหนา น่ารำคาญจริง...”
แต่แรงต้านของเธอไม่ได้มากมายอะไร แถมเฉินหยางเองก็กำลังร้อนรุ่มอยู่พอดี เขาจึงอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนทันที แล้วใช้ส้นเท้าดันประตูปิด
หลังจากเฉินหยางอุ้มสวี่หยวนขึ้นเตียงและวางเธอนอนหงาย ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำไปหมด
เมื่อเผชิญกับสายตาร้อนแรงของเฉินหยาง หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างปิดหน้า นอนนิ่งไม่ไหวติง เห็นชัดว่าเลิกขัดขืนแล้ว!
เมื่อเห็นหน้าอกของเธอขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะความตื่นเต้น เฉินหยางก็รู้สึกราวกับมีไฟลุกอยู่ในลำคอ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ถ้างั้น...ฉันเริ่มเลยนะ?”
สวี่หยวนปิดหน้าไม่พูดอะไร เพียงขานรับเบา ๆ
เสียงนั้นราวกับเสียงสวรรค์ เฉินหยางตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว เขาปีนขึ้นเตียงทันที แต่ก็กลัวจะทับเธอจนเจ็บ จึงเพียงนอนตะแคงอยู่ข้างสวี่หยวน ลมหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ประสานกัน ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนใจเต้นระทึก!
เฉินหยางมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มตรงไหน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโอบเอวคอดของสวี่หยวนแล้วดึงเธอเข้ามาใกล้อ้อมอกเล็กน้อย
สวี่หยวนเกร็งไปทั้งตัวในทันที นิ้วเท้าทั้งสองข้างเหยียดตรง
ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ เฉินหยางก็ยิ่งชอบ เห็นเธอเอามือบังหน้าอยู่ตลอด เขาจึงยื่นมือไปดึงเบา ๆ
มือของสวี่หยวนลดลงตามแรงดึง เธอลอบมองเฉินหยางแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเขากำลังจ้องเธออยู่ก็รีบหลับตาอีกครั้ง พร้อมส่งเสียงงึมงำอย่างไม่พอใจว่า “น่าหมั่นไส้ มองฉันแบบนั้นทำไม?”
“ก็ชอบมองนี่นา!” เฉินหยางชอบท่าทางของเธอจนแทบคลั่ง อดก้มลงจูบเธอไม่ได้
“อื้อ...”
สวี่หยวนไม่ทันตั้งตัว จึงหลุดเสียงครางเบา ๆ ออกมา แต่ไม่นานก็ยกมือขึ้นคล้องคอเขา
ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม ร่างกายพัวพันแนบชิดกัน
มือของเฉินหยางก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ไม่นานก็ไล้ลงมาตามแขนของเธอ แล้วพบว่ารูปร่างของหญิงสาวคนนี้ช่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งน่ามองไม่น้อย
สัมผัสแน่นเต็มมืออย่างน่าประหลาด
เพียงคลึงเคล้าไม่กี่ครั้ง สวี่หยวนที่เกร็งตัวอยู่ก็อ่อนระทวยราวกับกองโคลน หมดแรงขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง
แต่ในจังหวะที่เฉินหยางกำลังจะเลิกกระโปรงของเธอ เสียงเปิดประตูก็ดังมาจากด้านนอก!
ทั้งคู่ชะงักพร้อมกัน ริมฝีปากผละออกจากกันทันที เฉินหยางมองสวี่หยวนที่หน้าแดงระเรื่อ แล้วลดเสียงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“พี่...พี่สาวฉันกลับมาแล้ว...”
สวี่หยวนยิ่งลนลานกว่าเขาเสียอีก เธอเบิกตากว้างจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนลุกพรวดขึ้นมามองแวบหนึ่ง “เร็ว เข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้า!”
ตอนแรกเฉินหยางนึกว่าตัวเองโดนหลอกให้มาติดกับ พอเห็นท่าทางของเธอถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ เขาจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง มุดเข้าไปในตู้ทันที
เขาเพิ่งจะปิดบานตู้ สวี่หยวนก็มุดตามเข้ามา ทำเอาเฉินหยางงุนงงไปหมด แต่ไม่กล้าพูดเสียงดัง ได้แต่กดเสียงถามว่า “เธอเข้ามาทำไม?”
“พี่ไม่รู้ว่าฉันมาที่นี่ ถ้าถูกจับได้ต้องแย่แน่ ๆ อย่าพูด!” สวี่หยวนเบียดเข้ามาในอ้อมแขนเขา หดตัวแทบเป็นก้อนกลม
ถึงจะมีหญิงสาวนุ่มนวลหอมกรุ่นอยู่ในอ้อมแขน เฉินหยางกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยสักนิด เขาคิดในใจว่าถ้าถูกจับได้จะอธิบายยังไงดี?
เขาคงไม่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นไอ้หนุ่มหัวทอง แล้วโดนซ้อมยับหรอกนะ?
ตอนนี้มีเสียงพูดคุยดังมาจากด้านนอก แม้จะมีประตูห้องนอนกั้นอยู่ ก็ยังฟังออกว่าคนที่เข้ามาเป็นผู้หญิงสองคน พวกเธอหัวเราะพูดคุยกันพลางเดินเข้าห้องนอน
เฉินหยางชะงัก สวี่หยวนก็ชะงักเช่นกัน
ผู้หญิงสองคนนั้นเข้ามาในห้องนอนจริง ๆ ด้วย?
เฉินหยางนึกสงสัยอยู่ในใจ พวกเธอเพิ่งกลับมาถึง ทำไมถึงเข้าห้องนอนกันทันที?
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็ได้ยินเสียงจ๊วบจ๊าบกับเสียงครางอื้ออึง!
เสียงแบบนั้นเขากับสวี่หยวนเพิ่งทำกันไปเมื่อครู่นี้เอง ยังจำได้ติดหู!
ร่างของเฉินหยางพลันแข็งค้าง สวี่หยวนเองก็สะดุ้งเฮือก บรรยากาศในตู้เสื้อผ้าเปลี่ยนจากตึงเครียดเป็นชวนขนหัวลุก!
“อื้อ...เบา ๆ หน่อย...อย่าถอดชุดชั้นในฉันสิ...” เสียงหวานนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
หญิงสาวอีกคนไม่พูดอะไร เอาแต่หัวเราะคิกคักอย่างยั่วยวน
เฉินหยางคิดในใจว่า ให้ตายสิ บานตู้บังอยู่แบบนี้ มองไม่เห็นเลยว่าบนเตียงฝั่งตรงข้ามกำลังเกิดฉากวาบหวิวอะไรขึ้น!
ส่วนสวี่หยวนในอ้อมแขนของเขากลับตัวแข็งขึ้นเรื่อย ๆ!
เธอฟังออกเช่นกันว่า คนที่กำลังหัวเราะเจ้าเล่ห์และรุกเข้าหาหญิงสาวเสียงหวานคนนั้นคือพี่สาวของเธอเอง!
เธอคิดในใจว่า สวี่นั่วเอ๋ยสวี่นั่ว เรารู้จักกันมาตั้ง 18 ปี ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยว่าพี่มีรสนิยมแบบนี้?
มิน่าล่ะ เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วยังไม่มีแฟนผู้ชาย ที่แท้ก็มีแฟนเป็นผู้หญิงนี่เอง?
พอคิดถึงตรงนี้ สวี่หยวนก็เกิดความคิดซุกซนขึ้นมา ถ้าหยิบโทรศัพท์มาถ่ายฉากวาบหวิวข้างนอกไว้ ตอนหลังจะได้เอาไปขู่พี่สาวไม่ใช่หรือ?
ถึงตอนนั้นอยากได้เงินค่าขนมเท่าไรก็ได้ตามใจเธอน่ะสิ?
ขณะที่สวี่หยวนกำลังแอบวางแผน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหน้าอกถูกบีบ เธอก้มลงมองก็พบว่ามือของเฉินหยางสอดเข้าไปในคอเสื้อแล้ว!
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เกือบร้องออกมาแล้ว!
โชคดีที่เฉินหยางใช้มืออีกข้างปิดปากเธอไว้ ไม่อย่างนั้นคงถูกจับได้แน่
สวี่หยวนทั้งโมโหทั้งอาย พี่สาวกำลังรุกคนอื่นอยู่ข้างนอก ส่วนตัวเธอกลับถูกคนรุกอยู่ในตู้เสื้อผ้า?
หมอนี่หื่นขนาดไหนกัน? อดใจไม่ไหวแล้วหรือไง?
แต่จะว่าไป ความรู้สึกซาบซ่านวาบหวิวแบบนี้ก็สบายไม่น้อย...
ร่างของสวี่หยวนสั่นระริก อ่อนระทวยไปทั้งตัว จนลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นนอกตู้เสื้อผ้าไปแล้ว
เมื่อเห็นแววตาเลื่อนลอยกับริมฝีปากน้อยที่เผยอออกของเธอ เฉินหยางก็อดก้มลงจูบอีกครั้งไม่ได้
ทั้งในตู้เสื้อผ้าและนอกตู้ ต่างก็เป็นภาพชวนใจเต้นระทึก
แต่ความรู้สึกเร้าใจนี้ดำเนินอยู่ได้เพียงครู่เดียว เสียงโทรศัพท์ที่ดังรัวจากด้านนอกก็ขัดจังหวะทุกอย่าง หญิงสาวเสียงหวานรับสาย จากนั้นก็อุทานอย่างตกใจ ก่อนพูดต่อว่า “ได้ค่ะพ่อ ไม่ต้องร้อนใจนะคะ เดี๋ยวหนูกลับไปกับนั่วนั่วเดี๋ยวนี้!”
หลังวางสาย เธอก็พูดต่อว่า “แย่แล้ว แม่ถูกรถเฉี่ยวล้มอยู่บนถนน ฉันต้องรีบไปดู!”
“ไม่ต้องรีบ ฉันขับรถพาเธอไปเอง!” สวี่นั่วพูดจบ ทั้งคู่ก็ลุกจากเตียงทันที แล้วรีบร้อนออกไป
เมื่อได้ยินเสียงประตูด้านนอกเปิดแล้วปิด บ้านก็กลับมาเงียบสงบ เฉินหยางกับสวี่หยวนถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
“พวกเธอไปแล้วก็ดี งั้นเราทำต่อกันไหม?” เฉินหยางเป่าลมหายใจเบา ๆ ข้างหูสวี่หยวน แล้วถามเสียงกระซิบ
สวี่หยวนกลับดิ้นหลุดจากอ้อมแขนเขา “ไม่เอา เมื่อกี้ตกใจแทบตาย เรารีบไปกันเถอะ!”
“หา?”
เฉินหยางชะงัก มองเธออย่างประหลาดใจ พลางคิดในใจว่า จบกันแค่นี้เหรอ?
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา สวี่หยวนก็กลอกตา ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ “ฉันหมายถึงเปลี่ยนที่ ที่นี่ไม่ได้แล้ว...”
“อ้อ ได้!”
เฉินหยางถึงได้เข้าใจ เขารีบพยักหน้า “ได้ เธออยากไปไหน?”
“นายจองโรงแรมเถอะ ที่นั่นน่าจะปลอดภัยกว่า” สวี่หยวนเม้มปาก “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน!”
พูดจบเธอก็มุดออกจากตู้ เฉินหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาโรงแรมที่ใกล้ที่สุด แล้วรีบจองห้องทันที
เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาก็อดเสียดายไม่ได้ เสียงของผู้หญิงสองคนที่อยู่นอกตู้เสื้อผ้าหวานไพเราะเป็นพิเศษ น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้าตากับรูปร่าง แต่แค่จินตนาการดู พวกเธอก็น่าจะเป็นสาวงามชั้นยอดทั้งคู่กระมัง?
สวี่หยวนจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ออกมา ใบหน้ายังมีสีแดงระเรื่อ เธอมองเฉินหยางแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว “จองแล้วหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้ว รีบไปกันเถอะ เผื่อพี่สาวเธอกลับมาอีกจะทำยังไง?” เฉินหยางพูด
“ฮึ!” สวี่หยวนเดาออกอยู่แล้วว่าเขาคิดอะไร พี่สาวขับรถออกไปแล้ว จะกลับมาทันทีได้ยังไง? หมอนี่ก็แค่ใจร้อนเท่านั้นเอง!
แต่ทั้งคู่ก็รีบลงจากตึกอยู่ดี เดินออกจากหมู่บ้านไปไม่ไกลก็ถึงโรงแรมด่วนแห่งหนึ่งริมถนน
ทั้งคู่ไม่มีประสบการณ์ แถมยังรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง แต่พนักงานต้อนรับเห็นจนชินแล้ว เธอลงทะเบียนบัตรประชาชนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนยื่นคีย์การ์ดให้เฉินหยาง “ห้องอยู่ชั้นสาม ออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ”
“อ้อ...”
เฉินหยางจูงสวี่หยวนที่ทำหน้าเหม่อลอยราวกับห่านทึ่ม มุ่งตรงไปยังลิฟต์
เมื่อขึ้นไปถึงห้องและปิดประตูแล้ว เฉินหยางกับสวี่หยวนสบตากัน ก่อนโผเข้ากอดกันอย่างห้ามใจไม่อยู่
สวี่หยวนซบอยู่กับแผงอกกว้างของเขา แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า “คราวนี้คงไม่มีเรื่องไม่คาดฝันอีกแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีทาง!”
เฉินหยางส่ายหน้า มือทั้งสองที่โอบเอวเธอออกแรงเล็กน้อย จนเท้าทั้งคู่ของสวี่หยวนลอยพ้นพื้น เขาเดินไปทางหัวเตียงพลางพูดว่า “วันนี้ใครก็อย่าหวังมาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของเราอีก!”