เฉินหยางชะงักไปเมื่อได้ยิน “อะไรนะ?”
“เธอน่ะ...” หลี่เยี่ยนจงใจลากเสียงยาว ก่อนพูดต่อ “ถึงจะโสด แต่ที่เมืองเอกมีพี่ชายร่วมสาบานอยู่คนหนึ่ง!”
“...”
เฉินหยางฟังน้ำเสียงของเธอก็พอจะเดาอะไรได้อยู่บ้าง เขาคิดในใจว่า หรือพี่หลิงจะมีเสี่ยใหญ่เลี้ยงดูอยู่?
ไม่อย่างนั้น ผู้หญิงสวยขนาดนั้นจะโสดมาจนป่านนี้ได้ยังไง?
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินหยางก็รู้สึกว่าความคิดตัวเองออกจะต่ำช้าไปหน่อย พี่หลิงดีกับเขาขนาดนั้น จะคิดแบบนั้นได้ยังไง?
เขาจึงรีบพูดว่า “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับผมเลย ผมแค่สงสัยเฉย ๆ!”
“ได้ ๆ ยังไงฉันก็เตือนนายแล้ว ที่เหลือก็ดูเอาเองแล้วกัน!” หลี่เยี่ยนหัวเราะ ก่อนถามต่อ “สองวันนี้เป็นยังไงบ้าง อยู่กับพี่หลิงราบรื่นดีไหม?”
“ดีครับ!” เฉินหยางพยักหน้า “ช่วงนี้ผมคงยุ่งน่าดู เลยตัดสินใจพักอยู่ในตัวอำเภอ จะได้ไม่ต้องเดินทางไปกลับทุกวัน”
“อ้อ...” หลี่เยี่ยนลากเสียง “ก็ดีเหมือนกัน ถ้าอยากเจอนาย ฉันก็ต้องเข้าเมืองไปหาแล้วสินะ!”
เฉินหยางยิ้ม “ผมไม่ได้จะไม่กลับบ้านสักหน่อย”
“ถึงกลับมา นายก็จะวิ่งมาหาฉันทุกวันไม่ได้อยู่ดีนี่?” หลี่เยี่ยนหัวเราะ “พักอยู่ในเมืองสะดวกกว่าอีก!”
เฉินหยางไม่รู้จะตอบอะไร คิดในใจว่า นี่เธอติดใจเข้าแล้วหรือไง?
เพิ่งผ่านไปกี่วันเองนะ?
เขาไม่พูดอะไร แต่หลี่เยี่ยนกลับพูดต่อเองว่า “เดี๋ยวส่งที่อยู่มาให้พี่สะใภ้ด้วยนะ ว่างเมื่อไรจะไปทำกับข้าวให้นายกิน เอาละ พักผ่อนก่อนเถอะ!”