บทที่ 25 สิ่งที่ขาดคือความสุขสำราญ
มองกู้อุ่นที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เฉินหยางกลืนน้ำลายลงคอ แต่ก็ยังฝืนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วถามว่า “แมวอยู่ในห้องนอนเหรอครับ?”
“หืม?”
กู้อุ่นชะงักไป ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืด “ทำไมนายซื่อตรงขนาดนี้ล่ะ บ้านฉันไม่ได้เลี้ยงแมวสักหน่อย!”
“อ้อ...”
เฉินหยางลากเสียงยาว “งั้นคุณต้องการอะไรกันแน่ครับ?”
“เข้ามาคุยข้างในสิ นายคงไม่ได้ขี้ขลาดขนาดนั้นหรอกนะ?” กู้อุ่นพูดพลางหันหลัง เดินเหยียบพรมเข้าไปในห้องนอน
“ผมขี้ขลาดเหรอ?” เฉินหยางบ่นในใจ พลางคิดว่า ต่อให้เป็นแผนล่อให้ติดกับแล้วรีดไถเงิน เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว!
เขาลุกขึ้นตามเข้าไปในห้องทันที แล้วเห็นกู้อุ่นนอนคว่ำอยู่บนเตียง ผ้าขนหนูที่พันกายเธอดูท่าจะคลายออกนิด ๆ หากขยับอีกเพียงเล็กน้อย แผ่นหลังของเธอก็คงเผยให้เห็นหมดจด!
เฉินหยางเหลือบมองส่วนโค้งเว้าที่เผยให้เห็นราง ๆ แล้วรีบเตือนตัวเองในใจว่า ห้ามมองสิ่งไม่สมควร จากนั้นจึงถามด้วยเสียงแหบพร่า “ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่ครับ?”
“ดูท่านายจะไม่ค่อยมีประสบการณ์อยู่ตามลำพังกับผู้หญิงสินะ” กู้อุ่นหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ทึ่มชะมัด!”
“เอ่อ...” เฉินหยางพูดไม่ออก “อย่าโจมตีกันเป็นการส่วนตัวสิครับ!”
“นายมันซื่อบื้อจริง ๆ!” กู้อุ่นมองเขา “ฉันต้องมีเหตุผล ต้องมีข้ออ้างให้นายสบายใจด้วยหรือไง?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ” เฉินหยางยักไหล่ “แต่ถ้ามีเหตุผลจริง ๆ มันก็อธิบายเรื่องบางอย่างได้”