ในห้วงเลือนราง ชายกระโปรงถูกเลิกขึ้นอย่างช้า ๆ
เสิ่นซางหนิงคิดว่านี่คือภาพลวงตา
นางเป็นท่านย่าสูงศักดิ์แห่งจวนกั๋วกงหนิงที่ทุกคนเคารพ ใครกล้าบุกขึ้นเตียงนางกลางดึกมาเล่นสนุกได้?
จนกระทั่งสัมผัสนั้นส่งถึง เสิ่นซางหนิงก็ตื่นเต็มตาในพลัน ลืมตาขึ้นในความมืดมิด
บนร่างมีผู้ชาย!
โอ้สวรรค์!
เสิ่นซางหนิงตกใจยิ่ง รีบยื่นมือผลัก พลางเอ่ยว่า "บังอาจ ไร้—"
น้ำเสียงเหมือนถูกกระแสวสันต์ฉีกกระชากสลาย
ช่างเป็นยุคสมัยที่ศีลธรรมเสื่อม จิตใจคนห่างไกลจากความดีงามแต่ก่อน!
เสิ่นซางหนิงเป็นหม้ายมาหลายปี ไม่คิดว่าวัยสี่สิบแล้วยังต้องมาทนทุกข์กับความอัปยศเช่นนี้
ความสะเทือนรุนแรงทำให้มิทันสังเกตว่าน้ำเสียงตนเองอ่อนเยาว์ขึ้น
"สารเลว!"
นางผลักไม่ขยับ ทั้งสู้กลับไม่ได้ สุดท้ายกัดฟันแน่น งับเข้าที่บ่าชายหนุ่ม อยากจะเขมือบหนังเนื้อเขาสักก้อน
"ซี้ด" ชายหนุ่มสูดลมหายใจแรง
กลิ่นคาวเลือดกระจายทั่วลิ้นและปลายจมูกของเสิ่นซางหนิง
ชายหนุ่มหยุดนิ่ง อานุภาพกดดันแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างเย็นยะเยือก เขาสะกดความเดือดดาลด้วยเสียงต่ำแล้วมีคำสั่ง——
"มีใครไหม!"
เสิ่นซางหนิงเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเขายังอาจกล้าเรียกคน?
เห็นสาวใช้กำลังจะเข้ามาในห้อง นางหลบไม่ทัน ได้แต่คลำหาบนเตียงอย่างรวดเร็ว คว้าชุดได้ก็รีบสวมเข้าร่าง
นางยังต้องการหน้า!
ไม่นานนัก ตะเกียงน้ำมันถูกสาวใช้จุดสว่าง แสงสลัวอบอุ่นส่องสว่างห้องหอประหลาดถิ่น และชายหนุ่มเบื้องหน้า
ทว่าชั่วขณะที่เสิ่นซางหนิงเห็นหน้าตาชัดแจ้ง ความอัปยศและโทสะล้วนแปรเป็นความตื่นตะลึง
เพราะอีกฝ่ายกลับมีหน้าตาเหมือนกับพี่ชายคนโตของสามีนางที่มีชีวิตสั้น——สมัยหนุ่มของเผยหรูเหยี่ยนไม่มีผิด
ยามนี้ เผยหรูเหยี่ยนเม้มริมฝีปากบางแน่น สันจมูกโด่งสูง ดวงตาหงส์เล็กเรียวทอดจับหมิ่นมองนาง ไม่อาจอ่านอารมณ์ได้ หางตาระเรื่อแดงจาง ๆ
เขาเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามท้องแปดชิ้น ไหล่กว้างเอวสอบเหงื่อบาง ๆ คลุ้ง ไหล่ข้างหนึ่งมีรอยฟันกลมเล็กหยดเลือดซิบ ๆ
เสิ่นซางหนิงไม่มีจิตใจชื่นชม ความคิดในหัวยุ่งเหยิง ก้มมองข้อมือขาวเนียนดั่งไขมันแพะของตน สงสัยว่าตนได้หวนคืนชีพ
เพียงแต่ จะหวนคืนชีพก็มิควรมาบนเตียงท่านพี่สามี! อนาจารแท้!
เหนือศีรษะพลันดังเสียงแข็งกระด้างของเผยหรูเหยี่ยน——
"ข้าทำให้เจ้าเจ็บ หรือ... เจ้าไม่ยินยอมแต่งกับข้า?"
แต่ง?
เสิ่นซางหนิงยิ่งฟังก็ยิ่งตื่น แผนนางต่างหากที่แต่งกับเผยหรูเหยี่ยน? ไม่ใช่น้องสาวต่างมารดาแต่งกับเขาหรอกหรือ?
หาไม่ ที่จริงแล้ว การหมั้นหมายแต่เดิมนั้น คือการตกลงระหว่างเสิ่นซางหนิงกับซื่อจื่อเผยหรูเหยี่ยน
ทว่าน้องสาวต่างมารดาเสิ่นเมี่ยวอี๋ก็อยากแต่งเข้าจวนกั๋วกงเช่นกัน จึงสร้างเหตุพบเจอกับคุณชายรองเผยโดยบังเอิญ ทำให้คุณชายรองหวั่นไหว ตัดสินใจหมั้นหมาย
ก่อนแต่งงาน เสิ่นเมี่ยวอี๋ยังไม่ยอมจำนนกับการแต่งให้คุณชายรองที่ไม่อาจสืบทอดตำแหน่ง ดังนั้นจึงอาศัยช่องโหว่ที่แต่งงานวันเดียวกัน แอบสับเปลี่ยนชุดแต่งงาน เปลี่ยนคู่แต่งงาน
เสิ่นซางหนิงถูกจับคู่กราบฟ้าดินกับคุณชายรองเผยอย่างไม่รู้เรื่อง สุดท้ายจำต้องยอมรับความจริงที่ได้แต่งกับคุณชายรอง
เหตุใดเมื่อย้อนกลับมาใหม่ จึงผิดแผกไปเล่า?
นางกำลังครุ่นคิดลึกซึ้ง ไม่ได้สังเกตสีหน้าเผยหรูเหยี่ยนที่ดำทะมึนขึ้นทุกขณะเลย
เผยหรูเหยี่ยนเห็นภรรยาใหม่ตอบคำถามไม่ได้ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "ในเมื่อเจ้าไม่ยินยอมแต่ง เหตุใดไม่บอกเสียแต่แรก หรือเป็นข้าที่ต้องการแต่งกับเจ้า?"
ตลอดเวลา เผยหรูเหยี่ยนก็ไม่ได้เอ่ยถึงบาดแผลที่บ่าเลย
เขาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สวมใส่เรียบร้อยรวดเร็วแล้วลงจากเตียง เห็นว่าคนบนเตียงไม่มีท่าทีรั้งรอสักนิดก็จากไปโดยไม่หวนคืน
เสิ่นซางหนิงร้อนใจจะสะสางความคิดให้กระจ่าง ไม่มีแก่ใจสนใจเขาเลย
นางควบม้าเท้าเปล่าไปจนถึงหน้ากระจกทองแดง เห็นใบหน้าวัยสาววัยสิบแปดของตน ก็พลันตกอยู่ในห้วงสับสนเนิ่นนาน
ชาติก่อน ด้วยเหตุเปลี่ยนคู่แต่งงาน นางจึงแต่งให้คุณชายรองที่หลงรักเสิ่นเมี่ยวอี๋ ด้านหนึ่งต้องรับมือกับความไม่พอใจของคุณชายรอง อีกด้านต้องทนต่อความกลั่นแกล้งของแม่สามี ช่างเหนื่อยกายใจแท้ บดขยี้อุปนิสัยอ่อนโยนของนางจนกลายเป็นฉุนเฉียว
นางเอาใจแม่สามีเป็นอันดับแรก จากนั้นก็อาศัยอำนาจแม่สามีควบคุมคุณชายรอง เปลี่ยนเจ้าสำราญคนหนึ่งให้กลับตัวกลับใจ ปลดปล่อยอนุภรรยา กลับใจมาแน่วแน่ต่อนางผู้เดียว
ต่อมาเผยหรูเหยี่ยนสิ้นชีวิตกะทันหัน คุณชายรองสืบทอดตำแหน่ง ออกศึกสนามรบ สร้างชื่อเสียงสำเร็จ ทำให้จวนกั๋วกงหนิงกลับคืนสู่สถานะตระกูลสูงศักดิ์ชั้นสูงสุด เสิ่นซางหนิงก็กลายเป็นเป้าอิจฉาของเหล่าสตรีผู้ดีในเมืองหลวง
เสิ่นซางหนิงตรากตรำครึ่งชีวิต ในที่สุดก็มีชีวิตที่ราบรื่น แต่บัดนี้ กลับต้องเริ่มต้นใหม่?!
และครั้งนี้ เสิ่นซางหนิงไม่ได้ถูกน้องสาวต่างมารดาเปลี่ยนคู่แต่งงาน สามีของนางคือเผยหรูเหยี่ยนที่มีชีวิตได้อีกเพียงสองปี...
"คุณหนู เหตุใดซื่อจื่อจึงหน้าเครียดเดินจากไป?"
สาวใช้ติดตัวจื่อหลิงวิ่งเข้ามาในห้องพลางร้อนใจ ค้นพบว่าเสิ่นซางหนิงกำลังส่องกระจกเศร้าสร้อย นึกว่านางก็โศกเศร้า จึงร่วงน้ำตาพลางเอ่ย——
"ซื่อจื่อช่างใจร้ายเหลือเกิน คืนวันวิวาห์ยังทอดทิ้งคุณหนู จากนี้ชีวิตจะอยู่อย่างไรเล่า!"
เสิ่นซางหนิงลุกจากกระจกทองแดง วิ่งพรวดกลับไปข้างเตียง มองดูชุดวิวาห์ที่กระจายอยู่
ครั้งนี้ ชุดวิวาห์ไม่ได้ถูกเสิ่นเมี่ยวอี๋เปลี่ยนสับ
เสิ่นซางหนิงใจเต้นแรง "จื่อหลิง ช่วงนี้เสิ่นเมี่ยวอี๋มีสิ่งใดเปลี่ยนไปหรือไม่?"
จื่อหลิงไม่เข้าใจ "เดิมคุณหนูสองก็ไม่ยอมแต่งกับคุณชายรองเผย รังเกียจเขาไม่มีตำแหน่งไม่มีอนาคต แต่ครึ่งเดือนก่อนกลับเปลี่ยนไปทันใด ตอนออกเรือนก็ยินดีปรีดา"
เสิ่นเมี่ยวอี๋ก็หวนคืนชีพเช่นกัน และยังเร็วกว่านางครึ่งเดือน เสิ่นซางหนิงคิดในใจ
การแต่งงานของเสิ่นซางหนิงกับเผยหรูเหยี่ยน ถูกท่านกั๋วกงหนิงผู้เฒ่าตัดสินใจกำหนดไว้ก่อนเสียชีวิต
ชาติก่อนเสิ่นเมี่ยวอี๋วางแผนเปลี่ยนคู่แต่งงานอย่างแยบยล แต่ก็ไม่สมหวังได้ใช้ชีวิตดี
เพราะภรรยากั๋วกงกระทั่งเสิ่นซางหนิงบุตรสาวสกุลเฉิงอันปั๋วที่เกิดจากภรรยาเอกยังดูแคลน นับประสาอะไรกับลูกเลี้ยงที่ภรรยาใหม่นำติดตัวมา?
อีกทั้งเผยหรูเหยี่ยนมุ่งแต่งานราชกิจ จนกระทั่งเผยหรูเหยี่ยนตาย เสิ่นเมี่ยวอี๋ก็ยังไม่มีบุตรสักคน
การเป็นภรรยาซื่อจื่อของเสิ่นเมี่ยวอี๋แสนจะอัดอั้นตันใจ นับว่าเป็นกรรมตามสนอง
กลับมาเริ่มใหม่ บางทีนางอาจคิดว่า แต่งกับคุณชายรองก็เปลี่ยนชีวิตได้
น่าเสียดายที่นางคำนวณพลาดไปข้อหนึ่ง
ตราบใดที่เผยหรูเหยี่ยนไม่ตาย คุณชายรองก็ไร้ทางขึ้นครอง
ถึงเผยหรูเหยี่ยนตาย แต่หากเขามีบุตรชาย คุณชายรองก็ไร้ทางขึ้นครองเช่นกัน
ดังนั้น ขอเพียงให้กำเนิดบุตรของเผยหรูเหยี่ยน...
เสิ่นซางหนิงกำลังครุ่นคิดเงียบ ๆ ข้างหูพลันดังเสียงประหลาดใจของจื่อหลิง——
"คุณหนู คุณหนูกับคุณเขยได้มีสัมพันธ์ร่วมเรียงเคียงหมอนแล้ว!"
ผ้าเช็ดคราบหญิงพรหมจารีบนเตียงยังดูเด่นสะดุดตา
จื่อหลิงเพิ่งดีใจได้ไม่นาน ก็เห็นข้างหมอนก็มีเลือด และเห็นริมฝีปากแดงฉานของเสิ่นซางหนิง ใจร่วงวูบ:
"ซื่อจื่อมีสัมพันธ์แล้วยังกัดคน? คุณหนูเป็นคนอ่อนโยนเช่นนี้ เขายังทนทำ!"
เสิ่นซางหนิงถูกนางทัก ก็พลันนึกถึงการกระทำของตนตอนร่วมเรียงเคียงหมอนเมื่อครู่
ยามนี้นางเสียใจยิ่ง "ข้าต่างหากที่กัดเขาบาดเจ็บ"
รู้งี้ กัดเบากว่านี้หน่อยก็ดี
เผยหรูเหยี่ยนแต่เดิมก็ไม่สนใจสตรี หากเขาคิดจะไม่ร่วมเรียงเคียงหมอนอีกจะทำอย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นซางหนิงก็รู้สึกว่าในหัวอื้ออึง เปลี่ยนเป็นชุดสะอาดแล้ววิ่งออกไป
นางต้องไปตามหาเขา
จะขอขมาก็ขอขมา จะเอาชนะก็เอาชนะ