เผยหรูเหยี่ยนลุกขึ้น วางเหยือกสุรา แล้วเดินไปยังโต๊ะหนังสือ นั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย กล่าวว่า “ข้ายังมีราชการต้องจัดการ คืนนี้ขอนอนที่ห้องตำรา”
ได้เลย
เขาบอกว่าจะอยู่กับราชการ
เฉินซางหนิงอยากถามนัก ว่ามีราชการมากมายถึงเพียงนี้ที่ไหนกัน ก็แค่ไม่อยากเข้าหอกับนางไม่ใช่หรือ!
แม้ถูกปฏิเสธ แต่เฉินซางหนิงจะยอมแพ้โดยง่ายได้อย่างไร “เช่นนั้นข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านที่ห้องตำรา”
หญิงแกร่งกลัวชายตื๊อ กลับกันก็เป็นเช่นนี้
หึ นางไม่เชื่อหรอก ว่าจะมีบุตรยากเย็นถึงเพียงนี้!
กล่าวพลางนางก็นอนบนเตียงไม้แข็งทั้งเสื้อผ้า หลับตาลง สีหน้าราวกับจะนอนที่นี่จริง ๆ
ครู่ใหญ่ก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของเผยหรูเหยี่ยน ที่เขาไม่ไล่นางไป กลับทำให้นางประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
นางแอบลืมตาขึ้นด้วยความอยากรู้ บังเอิญเผยหรูเหยี่ยนก็เงยหน้าจากโต๊ะหนังสือพอดี
สี่ตาสบกัน
ถูกจับได้ว่าแอบมอง เฉินซางหนิงเขินอาย คว้าผ้าห่มจากด้านข้างมาคลุมตัว “หนาวนิดหน่อย”
แววตาเผยหรูเหยี่ยนเก็บงำความหลักแหลม แต่กลับคล้ายมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจนาง ทำให้เฉินซางหนิงรู้สึกกระสับกระส่ายราวกับไร้เสื้อผ้า
นางดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ ซุกตัวในความมืด
ชัดเจนว่าในชาติก่อนเป็นถึงแม่บ้านที่ควบคุมเรือนหลังได้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ต่อหน้าเผยหรูเหยี่ยน กลับถูกบดบังรัศมีจนสิ้น
ในห้องตำรามีเสียงพลิกหน้าหนังสือดังขึ้นเป็นระยะ เสียงนั้นราวกับสะกดจิต แผ่วเบา แต่กลับทำให้รู้สึกสงบอย่างประหลาด
ยามค่ำ
แสงเทียนในห้องตำรายังสว่างไสว เผยหรูเหยี่ยนเงยหน้า เห็นกลุ่มก้อนนั้นบนเตียงไม้แข็งไม่ขยับเขยื้อนนานแล้ว
เขาวางคัมภีร์เต๋อจิงในมือ ลุกขึ้น ย่ำเท้าไร้สุ้มเสียง มาถึงข้างเตียงไม้แข็ง
“เฉินซางหนิง”
เผยหรูเหยี่ยนเรียกนางอย่างสงบ เห็นในผ้าห่มไร้การเคลื่อนไหว จึงยื่นมือค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออก เผยให้เห็นศีรษะนาง
ผิวพรรณของสาวน้อยขาวดุจหิมะ ใบหน้างามละเอียด อ่อนหวานสะอาดตา ยามหลับใหลเม้มริมฝีปาก ไม่รู้ว่าฝันดีถึงเรื่องใด
แววตาเผยหรูเหยี่ยนลดต่ำลง กลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัว มองภรรยาของตนเงียบ ๆ
เห็นตุ้มหูผีเสื้อสีเงินร่วงหล่นอยู่ข้างตัวนาง
วินาทีต่อมา ตุ้มหูนั้นก็อยู่ในซอกนิ้วของเขา
*
ในความฝัน เฉินซางหนิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงรู้สึกว่าลมหายใจโล่งขึ้นราง ๆ
นางกำลังดูสะใภ้ทั้งสองทะเลาะกัน ครุ่นคิดว่าจะตัดสินอย่างเที่ยงธรรมหรือเข้าข้างฝ่ายใด
ทันใดนั้นก็ตื่นจากฝัน สับสนอยู่ครู่ใหญ่จึงรู้ว่า เมื่อวานได้ย้อนเวลาเกิดใหม่
“ตื่นแล้วหรือ?” เผยหรูเหยี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วชุดหนึ่ง เดินเข้ามาจากนอกประตู “ถึงเวลาไปถวายน้ำชาให้ท่านพ่อท่านแม่แล้ว”
เฉินซางหนิงไม่ถามว่าเขาไปมาจากที่ใด เพราะพอได้ยินว่าต้องถวายน้ำชาแม่สามี ความรู้สึกถูกบงการที่จากมาเนิ่นนานก็หวนกลับมา
พลิกตัวเป็นแม่สามีมานานแล้ว แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเจ้าสาวใหม่อีกครั้ง
มารดาของเผยหรูเหยี่ยนคือฮูหยินอวี๋แห่งหนิงกั๋วกง ผู้กุมอำนาจดูแลจวนกั๋วกง มีตระกูลสูงส่ง นิสัยเข้มแข็ง
ฮูหยินอวี๋ไม่ชอบเฉินซางหนิงที่มาจากจวนปั๋วตกอับมาตลอด ในชาติก่อนก่อนออกเรือน นางก็รู้สึกว่าแม่สามีผู้นี้เอาใจยาก ต่อมาเกิดเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวของเฉินเมี่ยวอี๋ ฮูหยินอวี๋รังเกียจเฉินเมี่ยวอี๋ยิ่งนัก ไฟโทสะนั้นก็พุ่งเป้าไปที่เฉินเมี่ยวอี๋
เหตุผลใด ๆ ก็เป็นข้ออ้างในการลงโทษได้ เฉินซางหนิงก็เป็นปลาติดร่างแหที่โดนลูกหลงบ่อยครั้ง
ผ่านพ้นฝีมือของฮูหยินอวี๋แล้ว คราวนี้ไม่มีการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว ไฟโทสะของฮูหยินอวี๋ย่อมต้องตกที่เฉินซางหนิงแน่
แถมจากท่าทีของเผยหรูเหยี่ยนในชาติก่อน จะหวังให้เขาช่วยลดความขัดแย้งระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้ล้วนเป็นไปไม่ได้ เขาไม่เคยเหลียวแลเฉินเมี่ยวอี๋เลยสักครั้ง
เฉินซางหนิงไม่กล้าไปสาย นางลุกจากเตียงไม้แข็งอย่างคล่องแคล่ว “เร็วเข้า เร็วเข้า”
ฮูหยินอวี๋พักที่เรือนหรงเหอถัง ซึ่งใกล้เรือนด้านหน้ามากที่สุด
ยังไม่ทันเข้าลานบ้าน เสียงซุบซิบนินทาของสาวใช้กลุ่มหนึ่งข้างเฉลียงก็ดังมา:
“ได้ยินหรือไม่ คืนวานซื่อจื่อพักที่ห้องตำรา คุณนายน้อยถูกทอดทิ้งตั้งแต่คืนเข้าหอ นางยังหน้าด้านไปนอนในห้องตำราทั้งคืน”
“ก็ล้วนเป็นคุณหนูจากจวนเฉิงอันปั๋ว แต่คุณนายน้อยรองกลับไม่เหมือนกันเลย คืนวานที่เรือนฝูหัวเรียกน้ำถึงสามรอบ!”
“ทางซื่อจื่อ กลับไม่สักครั้ง”
สาวใช้หลายคนยิ่งคุยยิ่งคึกคัก จะไปรู้ได้อย่างไรว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
เฉินซางหนิงถอนใจในใจ สาวใช้ในเรือนแม่บ้านรู้ข่าวมากจริง ๆ หันไปมองสีหน้าของเผยหรูเหยี่ยนที่ขรึมลง ไม่รู้จะปลอบใจเขาอย่างไร
คืนนี้เขาไม่รุกเองนี่นา
อีกอย่าง เผยเช่อจะเป็นขุนพลในอนาคต พละกำลังก็ย่อมเทียบกันไม่ได้
เฉินซางหนิงกำลังคิดอยู่ เสียงเย็นเยียบของบุรุษก็ดังขึ้นข้างตัว——
“ข้าไม่รู้เลย ว่าคุณนายพักที่ใด สมควรให้พวกเจ้าวิพากษ์วิจารณ์”
คำนี้เอ่ยออกมา สาวใช้ทั้งหลายตกใจหน้าซีด เผว็ด คุกเข่าลงทันที “ซื่อจื่อโปรดอภัย! บ่าวไม่กล้าอีกแล้ว!”
แม้แต่เฉินซางหนิงก็ประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าเผยหรูเหยี่ยนจะโกรธ ไม่ใช่เพราะจำนวนครั้งที่เรียกน้ำ
แต่เป็นเพราะนาง
เผยหรูเหยี่ยนขมวดคิ้วแน่น มิได้คลายโกรธเพราะคำขออภัยของสาวใช้ “หักเงินเดือนหกเดือน ไปรับโทษด้วยตนเอง”
พวกสาวใช้รีบรับคำ หนีไปดั่งเอาชีวิตรอด
เมื่อก้าวเข้าไปในลานเรือนหรงเหอถัง เฉินซางหนิงก็สังเกตเห็นร่างแกร่งในชุดสีขาวนวลหน้าห้องโถงใหญ่
คือเฉินเมี่ยวอี๋ นางเกล้าผมสตรี ใส่กระโปรงยาวสีขาว ใบหน้าแดงระเรื่อแสดงถึงความงามแบบเพิ่งผ่านประสบการณ์ครั้งแรก เงยหน้าราวกับได้ใจ
ดูแล้ว คราวนี้ไม่ได้ถูกฮูหยินอวี๋กลั่นแกล้ง
ทางนั้น เฉินเมี่ยวอี๋ก็เห็นเฉินซางหนิงแล้ว กับสีหน้าขรึม ๆ ของเผยหรูเหยี่ยน เห็นว่าสองคนไม่มีอาการสนิทสนมของคู่แต่งงานใหม่เลย ใจที่ห่วงอยู่ทั้งคืนก็วางลง
คิดถึงความเย็นชาที่ตนได้รับในชาติก่อน คราวนี้จะตกอยู่กับเฉินซางหนิงหมด เฉินเมี่ยวอี๋ห้ามรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่ แสดงท่าทีของผู้ชนะ
“ท่านพี่”
เฉินเมี่ยวอี๋เรียกอย่างอ่อนหวาน เดินนำหน้าไปทางเฉินซางหนิง
ก่อนหน้านี้เฉินซางหนิงกับเฉินเมี่ยวอี๋แตกคอกันเพราะเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาว บัดนี้ไม่มีเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวแล้ว ย่อมรักษาความสัมพันธ์แบบผิวเผินเป็น ‘พี่น้องที่ดี’ กันอยู่
เฉินเมี่ยวอี๋คล้องแขนเฉินซางหนิงอย่างสนิทสนม รู้แก่ใจแต่แกล้งถาม “ท่านพี่สีหน้าโทรม ไม่ใช่เมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอหรือ?”
เฉินซางหนิงรังเกียจในใจ แต่ยิ้มบนหน้าปัดมือนางออก แล้วคล้องแขนเผยหรูเหยี่ยนอย่างสนิทสนม “เมี่ยวอี๋ดูสดชื่นดี แต่ไม่รู้ว่าน้องรองไปไหนแล้ว?”
เฉินซางหนิงคิดว่า ไม่ว่าความสัมพันธ์สามีภรรยาจะเป็นเช่นไร ต่อหน้าคนนอกเผยหรูเหยี่ยนก็ไม่มีทางสะบัดนางออก
เผยหรูเหยี่ยนไม่ได้ดึงแขนออกจริง ๆ ปล่อยให้เฉินซางหนิงคล้องไว้
“เพิ่งถวายน้ำชาเสร็จ สามีก็ออกไปแล้ว” เฉินเมี่ยวอี๋อยู่ที่นี่ ก็เพื่อจะดูท่าทีน่าอนาถตอนเฉินซางหนิงถูกฮูหยินอวี๋กลั่นแกล้ง
บัดนี้รับรู้ภาพที่สองคนตรงหน้าสัมผัสกันอย่างเต็มตา เดิมคิดว่าเผยหรูเหยี่ยนจะดึงแขนออก เหมือนที่ผลักไสตนในชาติก่อน ไม่คาดคิดว่าเผยหรูเหยี่ยนไม่เคลื่อนไหวเลย กลับปล่อยให้เฉินซางหนิงคล้องแขนอยู่อย่างนี้
พบจุดนี้ รอยยิ้มจอมปลอมบนหน้าของเฉินเมี่ยวอี๋ก็แข็งทื่อ
แต่พอคิดถึงข่าวลือในจวนว่า คืนวานที่เรือนซื่อจื่อไม่ได้เรียกน้ำเลย สองคนไม่ได้เข้าหออย่างแท้จริง!
แล้วตอนนี้ ก็ต้องเสแสร้งแน่!
ที่ไหนจะเหมือนตน เพิ่งย้อนเกิดใหม่ ก็สามารถควบคุมใจเผยเช่อได้แล้ว! คิดเช่นนี้ ใจของเฉินเมี่ยวอี๋ก็สุขสบายอีกครั้ง
อย่างไรเสียในตระกูลใหญ่ก็ต้องตรวจสอบผ้าพิสุทธิ์ ผ้าพิสุทธิ์ของเฉินซางหนิงไม่มีรอยเลือดแดง ต้องถูกหัวเราะเยาะแน่!
เหมือนกับตนในชาติก่อน และครั้งนี้ จะตาถึงเฉินซางหนิงแล้ว
ลูกสาวสายตรงของตระกูลปั๋วอะไรกัน สุดท้ายก็เป็นเพียงหญิงถูกทอดทิ้งที่ถูกเหยียดหยามเท่านั้น!