“จวนหย่งอันโหวกฎระเบียบเคร่งครัด ข้าพาไปได้เพียงคนเดียว พวกเจ้าสองคนใครยินดีตามข้าไป”
เสียงสตรีแหลมดังขึ้นเหนือศีรษะ
เสิ่นจิงเชวี่ยลืมตาขึ้น
ในเรือนโทรมที่ฝาทะลุทั้งสี่ด้าน หญิงผู้หนึ่งยืนอยู่ นางปักป้ายจินปู้เหยาไว้บนมวยผม สวมอาภรณ์แพรหางโจวใหม่เอี่ยม
ตรงหน้านางคือชายในชุดคลุมเขียวเก่าคร่ำ
ชายผู้นั้นคิ้วตาเรียบเฉย กิริยาสง่างาม ต่อให้ยืนอยู่ในเรือนโทรมก็ยังดูดีจนยากละสายตา
เรื่องอันใดกัน เหตุใดนางจึงฝันว่าหลงเข้าไปในละครครอบครัวจารีตย้อนยุค
ยังมิทันที่เสิ่นจิงเชวี่ยจะเข้าใจสถานการณ์ เสียง “ติ๊ด” ก็ดังขึ้นในศีรษะ
【ยินดีกับเจ้าบ้าน! เชื่อมต่อกับระบบผู้ดูแลตำรา 001】
【ตรวจพบว่าเจ้าบ้านมีเสียงสะท้อนอันแรงกล้ากับเรื่องราวนี้ จึงดึงตัวท่านมาทำให้เส้นเรื่องหลักสำเร็จ】
【โปรดตามมารดาแท้ ๆ ไปที่จวนโหวแต่โดยดี แล้วทำเส้นเรื่องหลัก “ช่วยเหลือบุตรแห่งฟ้าลิขิต” ให้สำเร็จ ก็จะได้กลับบ้านนะเจ้าคะ!】
เสิ่นจิงเชวี่ย : ?
พลันนั้น เหตุการณ์สำคัญทั้งชีวิตของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิด
ในตำหนักรกร้าง นางใช้กายบังคมให้ชายผู้หนึ่ง
นางยอมเป็นผู้ทดสอบยาพิษให้ชายผู้นั้นด้วยความเต็มใจ จนสิ้นเสียง
ในพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ของชายผู้นั้น นางเห็นเจ้าตัวจูงสตรีอีกนางที่สวมมงกุฎฮองเฮาก้าวขึ้นสู่ท้องพระโรง
ส่วนนางจากไปอย่างเงียบงัน ลืมเลือนชายผู้นั้นในยุทธภพ
br นี่มิใช่โครงเรื่องนิยายทรมาณสุนัขที่อ่านเมื่อวานหรอกหรือ
พระเอกนั้นมันผีดูดเลือดชัด ๆ นางเอกก็สุดยอดดวงซวย!
ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นไรกัน นางทะลุเข้าไปในตำราหรือ
เสิ่นจิงเชวี่ยแทบคลั่ง
“เหตุใดต้องผูกมัดข้าด้วย ข้าทำสิ่งใดไป ข้าเปลี่ยนยังมิได้หรือ”
เสียงระบบฟังดูเขินอาย
【เอ่อ...เพราะว่าเดิมทีวิญญาณนางเอกตื่นรู้ แล้วหลบหนีเข้าไปในรอยแยกกาลอวกาศ】
【ตรวจพบว่าเจ้าบ้านมีเสียงสะท้อนอันแรงกล้ากับเรื่องราวนี้ จึงดึงตัวท่านมาทำให้เส้นเรื่องหลักสำเร็จ】
【เพียงทำเส้นเรื่องหลักให้สำเร็จ ก็จะกลับไปยังโลกเดิมได้นะเจ้าคะ แถมยังมีรางวัลสุดเซอร์ไพรส์อีกด้วย!】
พูดพลางยังมีเสียงประกอบ “ตังตัง——!” แบบสลากกินแบ่งออกผลอีกด้วย
เสิ่นจิงเชวี่ย : (╯°□°）╯︵ ┻━┻
โครงเรื่องพาโลดก็แล้วไปเถิด ระบบห่วยนี่สมองก็พลอยบ้าบอไปด้วย!
นางเมื่อวานอ่านจบยังโกรธจนเขียนคำวิจารณ์แย่สองพันอักษรเลย
“ด่าแรงถึงขนาดนี้ก็นับว่ามีเสียงสะท้อนหรือ เจ้ามีความเข้าใจคำว่าเสียงสะท้อนผิดพลาดกระมัง”
ระบบพูดเลี่ยงไปทางอื่น
【รวมความว่า ในเมื่อมาอยู่แล้วก็จงสงบใจ โปรดเจ้าบ้านเร่งผลักดันเส้นเรื่องหลักให้คืบหน้าด้วยเถิด!】
สตรีที่แต่งกายหรูหราตรงหน้านี้ แท้จริงแล้วคือมารดาแท้ ๆ ของนางเอกในตำราเดิม ตู้เยวี่ยหรง
นางขมวดคิ้วอย่างไม่อดทนเอ่ยว่า “เสิ่นเยี่ยน หนังสือหย่าขาดจากกันเซ็นแล้ว ข้าพาบุตรสาวไปหนึ่งคน ก็นับว่ามิผิดต่อเจ้าแล้ว”
เสิ่นเยี่ยนหลุบตาลง นิ่งเงียบมิปริปาก
เสิ่นจิงเชวี่ยกลอกตามองไปรอบ ๆ จึงตระหนักว่าตนทะลุเข้ามา ณ จุดคับขันแรกของตำรานี้
ตามโครงเรื่องเดิมในตำรา เจ้าของร่างเดิมจะติดตามตู้เยวี่ยหรงไปจวนโหว จากนั้นก็ก้าวสู่เส้นทางไร้ทางกลับที่ต้องเป็นบันไดให้บุตรแห่งฟ้าลิขิต
ทุเรศ! จวนโหวน่ะมันหลุมอัคคีแท้ ๆ ใครอยากไปก็ไปเถิด อย่างไรเสียนางก็ไม่ไป
นางเพิ่งจะอ้าปากจะปฏิเสธ จู่ ๆ ร่างข้างกายก็มีวูบหนึ่งพัดผ่าน
พี่สาวเสิ่นถิงอวิ๋นโผเข้ากอดขาตู้เยวี่ยหรง
“ท่านแม่! ลูกขอไปกับท่าน!”
เด็กสาวอายุเพิ่งจะสิบต้น ๆ แววตาฉายความหลักแหลมเกินวัย แม้กระทั่งยังปรายตามองเสิ่นจิงเชวี่ยแวบหนึ่ง
ในแววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและตื่นตระหนก
เสิ่นจิงเชวี่ยเลิกคิ้ว
โอ้ โครงเรื่องนี้ผิดแปลกไป
“ระบบ โลกของพวกเจ้านี่เหมือนจะมีบั๊ก โครงเรื่องเดิมมิได้เป็นเช่นนี้กระมัง”
ระบบติดขัดไปสองวินาที จากนั้นก็ส่งเสียงร้องแหลมดังลั่น
【อ๊ากกก! เตือน! ตรวจพบตัวประกอบหญิงย้อนภพ เส้นเรื่องหลักกำลังถูกแย่งชิง! โปรดเจ้าบ้านแย่งชิงโควตาจวนโหวกลับคืนมาเดี๋ยวนี้!】
สมดังคาด
ในตำราเดิม เสิ่นถิงอวิ๋นติดตามบิดาแท้ ๆ กินแต่รำข้าว ผักป่า ต้องตายตั้งแต่ยังสาวในศาลาร้าง
นางตายตั้งแต่เนิ่น ๆ เพียงเห็นว่าน้องสาวในจวนโหวสวมแพรไหมกินเนื้อสัตว์ มิรู้เลยว่านั่นคือถ้ำมัจจุราชที่กินคน
ฉะนั้นบัดนี้นางจึงย้อนภพกลับมาใหม่ ก็เลยรีบคว้าตอบตกลงตามมารดาไปจวนโหว หมายเปลี่ยนชะตากรรมอันน่าสังเวชของชาติปางก่อน
ราวกับกลัวเสิ่นจิงเชวี่ยจะมาแย่ง เสิ่นถิงอวิ๋นจึงลดเสียงลงอย่างอ่อนโยนโน้มน้าว
“น้องหญิง จวนโหวมีกฎระเบียบเคร่งครัด เจ้านิสัยตรง ๆ ไปแล้วต้องเสียเปรียบแน่ ให้พี่สาวไปเถิด”
เสิ่นจิงเชวี่ยมองนางที่ท่าทีร้อนรนอยากกระโจนลงหลุมอัคคี ใบหน้าเต็มไปด้วยความกล้ำกลืน
พี่สาวเอ๋ย นี่มันของกินหรือเจ้าถึงจะกิน
ช่างเหมือนชูโคมในส้วม หาความตายชัด ๆ
แต่เอาเข้าจริง ระหว่างเสิ่นจิงเชวี่ยกับพี่สาว สุดท้ายก็ต้องมีใครสักคนไปจวนโหว นางก็มิใช่แม่พระผู้เสียสละช่วยเหลือผู้อื่นแต่อย่างใด
ดังคำกล่าวว่าสหายตายดีกว่าตัวเราตาย มีคนแย่งชิงไปรับเคราะห์แทนนาง เช่นนั้นนางก็จำใจรับอย่างขมขื่นแล้วกัน
นางจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วคว้ามือนิ้วเย็นเฉียบของเสิ่นเยี่ยนไว้
“ตกลง ข้าจะขอติดตามท่านพ่อ”
ตู้เยวี่ยหรงที่อยู่ด้านข้างก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน
ราชวงศ์นี้แม้มิห้ามสตรีหย่าแล้วแต่งใหม่ ทว่าผู้ที่พาบุตรติดตัวไปด้วยแต่งงานใหม่ก็นับว่ามีน้อยนัก
เพียงแต่หนิงหย่วนโหวใจกว้าง ได้ยินว่านางให้กำเนิดบุตรสาวสองคน จึงยินยอมให้นางพาบุตรไปด้วย
การเลือกพาไปเพียงคนเดียว ย่อมมีผลประโยชน์ส่วนตัวของนางเอง
“เช่นนั้นก็ดีนัก”
นางมองไปยังบุรุษรูปงามที่เงียบขรึมตลอดเวลา น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความใจกว้างที่เสแสร้ง
“เสิ่นเยี่ยน นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้ากับข้าต่างแยกย้ายกันไป”
ในที่สุดเสิ่นเยี่ยนก็เงยหน้าขึ้น แววตาสงบนิ่งดุจผืนน้ำ
“มิส่ง”
สีหน้าตู้เยวี่ยหรงแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
นางนึกว่าไอ้ขี้ปะติ๋วนี่อย่างน้อยก็ต้องร่ำไห้ร้องห่มร้องไห้วิงวอนรั้ง ท่าทีที่สงบราบเรียบเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนต่อยลงไปบนปุยฝ้าย
“ถิงอวิ๋น พวกเราไป!” นางกัดฟันกรอด พาบุตรสาวคนโตสาวเท้าออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็ว
เสิ่นถิงอวิ๋นเหลียวกลับมามองเสิ่นจิงเชวี่ยแวบหนึ่ง หางตาหัวคิ้วล้วนเต็มไปด้วยความย่ามใจที่กดเอาไว้ไม่อยู่
เสิ่นจิงเชวี่ยสีหน้าสงบนิ่งมั่นคงดั่งขุนเขา มองส่งพวกนางจากไป แอบทำมือเป็นรูปตัววี
ก้าวแรกแห่งการสะบัดชะตาซวย พ้นจากถ้ำมังกรซ่อนพยัคฆ์
ระบบใกล้จะคลั่งเต็มทนแล้ว
【แย่แล้ว แย่แล้ว! เส้นเรื่องหลักเบี่ยงเบนแล้ว! เจ้าไม่ไปจวนโหว จะไปพบปะบุตรแห่งฟ้าลิขิตเซียวจิ่งเฉินได้อย่างไร!】
เสิ่นจิงเชวี่ยกลอกตาขาว
“ไอ้ขยะที่อาศัยดูดเลือดสตรีไต่เต้าขึ้นมายังคู่ควรถูกเรียกว่าบุตรแห่งฟ้าลิขิตอีกหรือ รสนิยมของพวกเจ้าระบบนี่แย่จริง”
【(╥﹏╥) ทว่าหากไม่ดำเนินเส้นเรื่องหลัก แม้กระทั่งเจ้าก็จะถูกสวรรค์ล้างทำลายนะ! เจ้าบ้านคิดให้ดี ๆ เถิด!】
“ล้างทำลาย? หลอกผีเถอะ” เสิ่นจิงเชวี่ยหัวเราะเย็น “เจ้าบ้านเดิมหนีไป พวกเจ้ายังตกใจจนต้องดึงข้ามาแก้สถานการณ์ โลกใกล้จะพังครืนอยู่แล้ว พวกเจ้ายังยอมเสียดายล้างทำลายข้าหรือ”
ไอ้ระบบบัดซบนั่นยังคงพร่ำว่าเทียนมิ่งใดเล่า โศกนาฏกรรมรักใดเล่า หวานเป็นลมขมเป็นยาอะไรอีก
ทำเอาหัวนางปวดไปหมด
“ได้ ๆ ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว สองหูได้ยินหมดแล้ว”
“ก็แค่เส้นเรื่องหลักมิใช่หรือ ใช่ว่ามีแต่ไปจวนโหวถึงจะพบไอ้ขยะบุตรแห่งฟ้าลิขิตซะเมื่อไร”
ระบบถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก เงียบไปสองวินาทีก่อนจะเอ่ยเสียงเบาอย่างระมัดระวัง
【เช่นนั้น...เจ้ามีวิธีใดอีกเล่า】
เสิ่นจิงเชวี่ยมิสนใจมัน ทว่าแหงนหน้าขึ้นมองดูบุรุษข้างกาย
เสิ่นเยี่ยนโหนกแก้มสูงส่ง ดวงตาดำสนิทดั่งแต้มด้วยหมึก
ต่อให้เพิ่งถูกภรรยาทอดทิ้ง กลิ่นอายอันสูงส่งอ่อนโยนของบัณฑิตบนร่างยังคงมิได้ลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย
สัมผัสได้ถึงสายตาของบุตรสาว เสิ่นเยี่ยนยอบกายลง
เขายื่นมือออกมา ท่วงท่าค่อนข้างเงอะงะลูบศีรษะของเสิ่นจิงเชวี่ย น้ำเสียงอ่อนโยน
“เชวี่ยเอ๋อร์อย่ากลัวไปเลย พ่อจะไปร้านหนังสือคัดตำราเพิ่มอีกหน่อย ชุบเลี้ยงเจ้าได้เสมอ”
เสิ่นจิงเชวี่ยวูบวาบในอก
นางในโลกปัจจุบันเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยสัมผัสถึงความรู้สึกที่ถูกญาติพี่น้องปกป้องรักใคร่เช่นนี้มาก่อน
การมีบิดาผู้อ่อนโยนและงามล่มเมืองเช่นนี้ ช่างรู้สึกดีไม่น้อย
มองดูใบหน้างามจับใจจนผู้คนตกตะลึงของเสิ่นเยี่ยน แผนการอันยอดเยี่ยมก็ก่อตัวขึ้นในความคิดของเสิ่นจิงเชวี่ย
มีวัตถุดิบชั้นดีถึงเพียงนี้ จะไปคัดตำราหารายได้เพียงไม่กี่อีแปะน่ะหรือ
มันช่างทิ้งของวิเศษเสียเปล่า!
ยิ่งไปกว่านั้น “ผู้ซื้อ” รายนี้ก็มีพร้อมอยู่แล้วด้วย!
ใครบอกว่าต้องไปรับทุกข์ทรมานในจวนโหวถึงจะอยู่รอด นางมิสู้ตรงเข้าไปเสวยสุขในขั้นตอนเดียวเลยดีกว่า!
เสิ่นจิงเชวี่ยหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ระบบหนึ่งครั้ง แล้วตอบคำถามก่อนหน้าของมัน
“แน่นอนว่าต้องเข้าไปในแวดวงผู้มีอำนาจก่อนสิ”
กอดเขาทองคำใหญ่ ๆ เอาไว้!
---------
【ข้อความเสริม: มิใช่นิยายแนวหญิงแกร่งเหนือใคร นางเอกไม่สมบูรณ์แบบ มีพัฒนาการเป็นระยะ มิใช่แนวหักเหลี่ยมเฉือนคมจริงจัง โปรดอย่าคาดคั้นตรวจสอบ รองรับเพียงการขับเคลื่อนโครงเรื่องเท่านั้น
ตัวละครเอกหนึ่งเดียวของเรื่องนี้คือตัวนางเอก ระหว่างที่เติบใหญ่จะได้สัมผัสความอบอุ่นของสายใยครอบครัว ความเร่าร้อนของมิตรภาพ และยังรู้สึกถึงความหอมหวานของความรัก ล้วนเป็นประสบการณ์ในชีวิต ช่วงต้นเน้นความอบอุ่นสนุกสนานของกลุ่มตัวละครเป็นหลัก ช่วงหลังเมื่อเติบใหญ่จะมีคู่รัก พัฒนาการของความรักเป็นไปอย่างช้า ๆ
หากไม่ถูกใจ ชอบนิยายแนวไร้คู่รัก สามารถออกไปได้ทันท่วงที หวังว่าทุกท่านจะอ่านอย่างสบายใจและเบิกบานนะ～】