“หัวหน้าเองก็รู้จักข้อสอบเขียนนี่ครับ?”
“อืม”
เซียวซวี่กัง หัวหน้ากลุ่มตรวจข้อสอบพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด
“ทุกคนที่นี่มาเพราะข้อสอบชุดนั้นทั้งนั้น”
หลิวฉางลู่ได้ยินก็หันไปมองเพื่อนร่วมงานในห้อง
รวมตัวเองกับจางเจียงซานแล้ว
ทั้งหมดสิบสองคน
สองคนต่อหนึ่งข้อ
นั่นก็หมายความว่า——ในห้องมีอาจารย์ตรวจข้อสอบรวมหกคน
“หะ……หรือว่า?” หลิวฉางลู่ตะลึงงัน
เซียวซวี่กังพยักหน้า “อืม ข้อสอบเขียนหกข้ออัตนัย คะแนนเต็มทั้งหมด”
สิ้นเสียง
ในห้องเงียบสนิท
ไม่ว่าอาจารย์ตรวจข้อสอบ หรือหัวหน้ากลุ่มอย่างเซียวซวี่กัง
ต่างก็ไม่อยากเชื่อหูเชื่อตา
ข้อใหญ่อัตนัยหนึ่งข้อได้คะแนนเต็ม อาจเป็นเพราะโชค
แต่การที่อาจารย์สิบสองคนให้คะแนนเต็มหกข้อโดยไม่ได้นัดหมาย
นี่ไม่ใช่เรื่องของโชคอีกแล้ว!
ท่ามกลางความตกตะลึง
หลิวฉางลู่ถามต่อ “แล้วข้อปรนัยก่อนหน้านี้ล่ะครับ?”
เซียวซวี่กัง: “คอมพิวเตอร์ตรวจคำตอบแล้ว ถูกหมด ไม่มีผิดแม้แต่ข้อเดียว”
“แล้วเรียงความล่ะครับ?” จางเจียงซานถามอย่างเหลือเชื่อ
อาจารย์ตรวจเรียงความด้านหลังยังคงมึนงงไม่หาย
เขาพูดด้วยเสียงเลื่อนลอย
“เรียงความลายมือเรียบร้อย ตรรกะชัดเจน เนื้อหาชัดเจน เป็นดังตัวอย่างเรียงความเลย”
อาจารย์ตรวจอีกคนเสริม
“ไม่ใช่แค่เรื่องการแสดงออกนะครับ”
“ผู้สอบคนนี้เขียนเรียงความด้วยรูปแบบกวีนิพนธ์ตลอดทั้งเรื่อง”
“มีสัมผัสมากถึง 77 แห่ง”
“ด้วยระดับของผม มันยากที่จะตัดสินให้คะแนนเขาได้แล้ว”
เซียวซวี่กังดึงข้อสอบส่วนเรียงความจากคอมพิวเตอร์มาให้ทุกคนดู
“แม้จะใช้รูปแบบกวีนิพนธ์”
“แต่ชั้นเชิงและความหมายที่ต้องแสดงออกมาครบถ้วน ไม่มีขาดตก”
“เด็กคนนี้เหมือนตั้งใจอวดฝีมือเลย”
อาจารย์ทั้งหลายมองข้อสอบที่เขียนด้วยลายมือประณีตราวกับพิมพ์ออกมา เงียบไปนาน
ลองถามดู
คนเหล่านี้ล้วนเป็นอาจารย์คณะอักษรศาสตร์ ในนั้นยังมีศาสตราจารย์และคณบดี
แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถเขียนกวีนิพนธ์ในเรียงความหัวข้อที่กำหนด แล้วยังสื่อความหมายได้ถูกต้อง?
เซียวซวี่กังรับผิดชอบงานของกลุ่มตรวจข้อสอบภาษาจีนทั้งหมด
ข้อสอบใดมีข้อสงสัยก็จะมาแก้ไขที่เขานี่
โดยตำแหน่งเขาก็เป็นคณบดีคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยซานเหอ
แต่วันนี้
เขารู้สึกว่าตัวเองช่างเล็กจ้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าข้อสอบนี้
“สหาย นี่คืออัจฉริยะโดยไม่ต้องสงสัย”
“ผมดูจากทุกมุม”
“ข้อสอบชุดนี้สมควรได้คะแนนเต็ม!”
สิ้นเสียงของเซียวซวี่กัง ทุกคนมองหน้ากันไปมา
จากที่พวกเขาเห็น การให้คะแนนเต็มนั้นไม่มีปัญหา
ทั้งข้อปรนัยและอัตนัย ผู้สอบทำได้ครบถ้วนสมบูรณ์
แม้แต่จุดเล็กๆ อย่างการเขียนและหน้ากระดาษ ก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
หาจุดหักคะแนนไม่เจอเลย
แต่!
ทุกคนในใจก็ยังมีข้อกังขา
ไม่รู้ใครในกลุ่มพูดเบาๆ ขึ้น
“หัวหน้าเซียวครับ นับตั้งแต่ตั้งประเทศมา ภาษาจีนได้คะแนนเต็มแค่สองครั้งนะครับ”
การสอบเอ็นทรานซ์วิชาภาษาจีนได้คะแนนเต็ม ในแง่หนึ่งยากกว่าการได้รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเสียอีก
รางวัลโนเบลวรรณกรรมอย่างน้อยก็มีปีละคน
แต่คะแนนเต็มภาษาจีนหลายสิบปีมานี้ มีแค่สองครั้งนะ
แล้วครั้งแรกก็เก่ามาก จนแทบจะสืบหาหลักฐานไม่ได้
ถ้าครั้งนี้พวกเขาประเมินข้อสอบนี้ว่าคะแนนเต็ม มันต้องสะเทือนวงการไปทั่วประเทศแน่
สื่อมวลชนคงแย่งกันรายงาน
ถ้าไม่ผ่านการตรวจสอบจากสาธารณชน อาจารย์ตรวจข้อสอบทุกคนต้องรับผิดชอบ
เซียวซวี่กังรู้ดีว่าเรื่องนี้ใหญ่แค่ไหน
“งั้นแบบนี้แล้วกัน ข้อสอบชุดนี้พักไว้ก่อน”
“ผมจะไปหาคณะกรรมการประเมินข้อสอบ”
“เรื่องคะแนนเต็มภาษาจีนต้องรอบคอบเป็นพิเศษ”
“พวกคุณกลับไปก่อนนะ”
……
……
สามวันต่อมา
สำนักงานผู้อำนวยการคณะกรรมการประเมินข้อสอบ กรมการศึกษาจังหวัด
หลินเจิ้ง อธิการบดีมหาวิทยาลัยซานต้า นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน บนโต๊ะล้วนเป็นเอกสารเกี่ยวกับการสอบเอ็นทรานซ์
ทุกปีถึงช่วงตรวจข้อสอบ เขาคืองานยุ่งที่สุด
แม้แต่ตอนทำงานที่มหาวิทยาลัยซานต้ายังยุ่งน้อยกว่านี้
ก็ต้องบริหารงานตรวจข้อสอบทั้งจังหวัด พร้อมกับให้คำแนะนำเชิงวิชาการ
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!
“ประธานหลิน สะดวกไหมครับ?”
หลินเจิ้งจำเสียงได้ “หัวหน้าเซียวเข้ามาเลย”
เซียวซวี่กังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน มือถือซองเอกสารเข้ารหัส
“ว่าไง มีอะไรหรือ?”
เห็นสีหน้าเซียวซวี่กัง หลินเจิ้งใจคอไม่ดี
เซียวซวี่กังพยักหน้ารัว “ครับ กลุ่มตรวจข้อสอบภาษาจีนมีเรื่องตัดสินใจไม่ได้”
“กลุ่มตรวจข้อสอบภาษาจีนไม่ใช่เสร็จแล้วหรือ?”
เซียวซวี่กังเล่า “อย่างอื่นเสร็จหมดแล้วค่ะ แต่มีข้อสอบชุดเดียวที่เรากล้าตัดสินใจไม่ได้”
หลินเจิ้งรับซองเอกสารนั่นมา
เปิดผนึกพลางถาม
“มีเรื่องอะไรที่คณบดีคณะอักษรศาสตร์อย่างคุณจะแก้ไม่ได้กัน?”
หลินเจิ้งกับเซียวซวี่กังเป็นเพื่อนร่วมงานเก่าแก่หลายปี
เขารู้ดีถึงระดับของเซียวซวี่กัง
เพื่อนเก่าคนนี้มีศิษย์มากมายในวงการศึกษาวรรณกรรม
บทความวิจัยที่ตีพิมพ์ล้วนอยู่ในระดับ G มากมายนับไม่ถ้วน
กำลังหลักของคณะอักษรศาสตร์มหาวิทยาลัยต่างๆ ตอนนี้เกือบทั้งหมดเป็นลูกศิษย์ของเซียวซวี่กัง
เขาคิดว่าถ้าเป็นข้อสอบที่เซียวซวี่กังตัดสินใจไม่ได้ ก็คงมีแต่ข้อสอบที่ผิดปกติเท่านั้น
“ลายมือไม่ชัดหรือต้องสงสัยทุจริตครับ?”
เซียวซวี่กังส่ายหน้า “คะแนนเต็มครับ”
สิ้นเสียง
หลินเจิ้งที่กำลังดึงข้อสอบออกมาชะงักค้าง
คะแนนเต็ม?
คะแนนเต็มเนี่ยนะ?
คำอะไรก็ไม่รู้!
ในฐานะผู้อำนวยการคณะกรรมการประเมินข้อสอบ หลายวันมานี้หลินเจิ้งได้ยินคำว่าคะแนนเต็มมาเยอะ
แต่คะแนนเต็มพวกนั้นล้วนเป็นวิชาคณิต วิทย์ ฟิสิกส์ เคมี
คะแนนเต็มภาษาจีนเนี่ยนะ อะไรกัน?
ตะลึงไปครึ่งวินาที เขารีบดึงข้อสอบออกมาพินิจพิเคราะห์อย่างจดจ่อ
ในขณะเดียวกัน
เซียวซวี่กังก็อธิบายอยู่ข้างๆ
“ข้อสอบชุดนี้ครับ อย่างที่เห็น ลายมือเป็นแบบกึ่งหวัดมาตรฐาน เกือบจะถึงระดับนักอักษรวิจิตร”
“ทั้งเล่มไม่มีเขียนผิดหรือขีดฆ่าเลยแม้แต่คำเดียว ประณีตสุดๆ”
“ส่วนคำตอบ ข้อปรนัยพวกเราตรวจทานห้ารอบ ไม่มีผิดเลย”
“ข้ออัตนัย อาจารย์ตรวจข้อสอบทุกคนตรวจสอบไขว้กันไม่ต่ำกว่าสิบรอบ ก็เห็นว่าควรให้คะแนนเต็มทั้งหมด”
“ผมเองก็คิดว่าข้อสอบชุดนี้ไม่ให้คะแนนเต็ม ฟ้าดินก็ไม่ให้อภัย...”
เซียวซวี่กังพร่ำบ่นชมอยู่ข้างๆ
แต่หลินเจิ้งไม่ได้ฟังแม้แต่คำเดียว
เพราะไม่มีเหตุผลอื่น
ข้อสอบในมือนี่มันสุดจะตื่นตะลึง
แม้หลินเจิ้งจะไม่ได้จบด้านวรรณกรรมมา แต่ในฐานะอธิการบดี
เขารู้ดีถึงคุณค่าของข้อสอบชุดนี้
ทั้งลายมือและเนื้อหา ล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ดูเรียงความเสร็จ
เขาถึงกับรู้สึกซาบซึ้ง
“เต็มก็ให้เต็มสิ!”
“นี่ยังต้องลังเลอะไรอีก!”
“ยึดตามความเห็นกลุ่มตรวจข้อสอบภาษาจีนของคุณแหละ!”
เซียวซวี่กังที่ผ่านความลังเลในใจตลอดสามวัน ยังคงกังวล “แต่นี่เป็นข้อสอบคะแนนเต็มชุดที่สามของประเทศเรา อาจจะเรียก...”
“กลัวอะไร!”
ยังพูดไม่ทันจบ
หลินเจิ้งโบกมือใหญ่ขัดจังหวะ
“เราไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอื่น ตอบดี ก็ให้คะแนนเต็ม”
“ข้อสอบที่ผ่านการทดสอบของผู้เชี่ยวชาญกลุ่มตรวจข้อสอบภาษาจีนได้ ก็ย่อมผ่านการตรวจสอบของสังคมเช่นกัน!”
“ต้องให้คะแนนเต็ม ไม่งั้นก็ขอโทษผู้สอบ...”
หลินเจิ้งกำลังพูดอย่างฮึกเหิม
ทันใดนั้น!
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ——
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง