"อาคิว!"
"อาคิว!"
"อาคิว!"
หลังเลิกงาน ฉินเจ๋อเดินไปตามถนน ทันใดนั้นก็จามติดกันสามครั้ง
เพื่อนร่วมงานที่เดินอยู่ข้างๆ เห็นเข้า ก็แซวทันทีว่า "หนึ่งคิด สองด่า สามคิดถึง มีคนคิดถึงนายแล้วล่ะ"
ฉินเจ๋อได้ยินก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ
อย่างกับสภาพฉันน่ะเหรอ
พ่อแม่ตายทั้งคู่ เป็นคนไร้ที่พึ่ง ไร้ทรัพย์สิน ไร้อนาคตโดยแท้
จะมีใครมาคิดถึงฉันได้ยังไง?
แต่ลองคิดดูดีๆ
ก็ดีเหมือนกันนะ
ไม่มีใครคิดถึง ก็ไม่มีใครมาฉุดรั้ง ก็สะดวกให้ตัวเองได้ลงไม้ลงมือเต็มที่
เขาจึงยิ้มบางๆ พร้อมพูดว่า "แค่แพ้เกสรดอกไม้ก็เท่านั้น..."
ยังพูดไม่ทันจบ
ทันใดนั้น
ก็มีเสียงเรียกอย่างสงสัยดังมาจากด้านหลัง
"ฉินเจ๋อ?"
ฉินเจ๋อได้ยินก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว
ไม่ใช่นี่!
ในโรงงานนี้ เขาใช้บัตรประชาชนปลอมมาตลอด
ไม่มีทางมีใครรู้ชื่อจริงของเขาได้
เพื่อนร่วมงานก็อดสงสัยไม่ได้ "นายไม่ได้ชื่อหลิวโปวเหรอ?"
ฉินเจ๋อไม่ทันได้อธิบาย หันกลับไปก็เห็นชายวัยกลางคนแปลกหน้าคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเขา
เสื้อตัวบนแบรนด์ดัง กางเกงตัวล่างก็แบรนด์ดัง เท้ายังใส่รองเท้าซาโลมอนอีกต่างหาก
การแต่งตัวแบบนี้ เห็นชัดว่าไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับตัวเอง
เพื่อไม่ให้พลาดท่า
ฉินเจ๋อรีบรีบลาเพื่อนร่วมงาน แล้วเดินเข้าไปหาชายคนนั้น
"คุณเป็น...?"
ชายคนนั้นยิ้มแย้ม "นี่นายจริงๆ ด้วยเหรอ! นายจำฉันไม่ได้แล้วหรือไง?"
ฉินเจ๋อ: "ผมควรจำคุณ——ได้เหรอ?"
"เซวี่ยฉวนเจี้ยน ไง นายลืมแล้วเหรอ? ฉันเคยไปหานายที่โรงเรียน"
พอได้ยินแบบนั้น
ฉินเจ๋อก็เต็มไปด้วยความฉงน